R.E.M. - Out of Time (1991)

Zag een paar dagen geleden een docu over
Kurt Cobain en Nirvana die heel intens gelinkt werd
aan R.E.M. Sonic Youth en Pixies. Heb daardoor een beter
inzicht gekregen in de albums Green, Out of time
en Automatically for the People ... ben ik blij om.

1. Radio Song (4:15)
met KRS One
Een frisse en zeer geslaagde combinatie van rock en rap, de rinkelende gitaar maakt het nummer compleet en het refrein staat als een huis.

2. Losing My Religion (4:28)
Een nummer waarvan ik nooit genoeg kan krijgen. Hemels, die melodie, die zang, de tekst, die gitaren en violen, ik kan geen betere popsong bedenken.

3. Low (4:56)
Een ingetogen en weemoedig nummer dat schitterend is opgebouwd, Michael Stipe zingt hier opmerkelijk laag, de sfeer is donker en zelfs grimmig mede door de gitaarsound.

4. Near Wild Heaven (3:19)
Nu terug een opgewekt en aanstekelijk nummer met prachtige stemmen en samenzang en gepaste heldere gitaar- en pianobegeleiding.

5. Endgame (3:50)
Een origineel en rustig nummer waarin enkel geneuried wordt. Het heeft een zomerse en landelijke sfeer.

6. Shiny Happy People (3:46)
met Kate Pierson
Een vrolijk tongue-in-cheek nummer (moet kunnen), natuurlijk niet serieus bedoeld (muziek moet niet per definitie serieus klinken) maar wel geslaagd en Kate Pierson (van de maffe B-52's) vind ik hier goed bij passen. Bovendien vind ik de intro geweldig.

7. Belong (4:06)
Een apart nummer met een zeer sterke parlando-tekst, de baslijn en rinkelende gitaarsound vind ik prachtig klinken.

8. Half a World Away (3:28)
Een folkgetint nummer met mandoline en orgel, vrij simpel maar erg origineel en sfeervol.

9. Texarkana (3:40)
Dit klinkt als R.E.M. in de beginperiode. Weer een pakkende melodie, prima zang en gitaren, alles klopt gewoon in dit nummer.

10. Country Feedback (4:09)
Schit-te-rend nummer, licht country getint en de sfeer is intens door de orgel en de galmende, wat grimmige gitaarsound en Michael Stipe zingt hier met veel overgave.

11. Me in Honey (4:06)
met Kate Pierson
Dit nummer is voorzien van een catchy gitaarsound, de zang van beiden is hier schitterend. Een sterke afsluiter.

Dit album is gekenmerkt door zowel aanstekelijke popsongs als originele en sfeervolle arrangementen en een heldere productie. Vocaal is dit gewoon top. Opvolger "Automatic For The People" vormt meer een geheel en beschouw ik ook als een meesterwerk, "Out of Time" bevat (volgens mij) dan weer de beste R.E.M.-songs (tracks 2, 3 en 10). Er staat hier gewoonweg geen zwakke song op dit album dat bovendien veel afwisseling biedt met een scala van stijlen (rock, folk, zelfs rap) en daarom verdient dit album niet minder dan de volle 5*.

Ik kan de plaat nu toch wat beter waarderen. Er zijn een paar zeer sterke songs op dit album, vooral Losing my Religion en Low springen er voor mij uit. Maar Shiny Happy People en Radio Song (ik kan vooral niet tegen de stem van die rapper) ben ik toch al beugehoord. Voor de rest toch zeker een zeer knap album!

De langverwachte doorbraak van R.E.M., die eigenlijk klinkt als een logisch radiovriendelijk vervolg op 'Green'. Dezelfde ingrediënten zijn namelijk aanwezig (pop/rocknummers en nummers met country invloeden) alleen zijn er een aantal nieuwe ingrediënten aan toegevoegd om het geheel nog beter te laten smaken voor het gemiddelde publiek. Er wordt namelijk voor het eerst samengewerkt met andere artiesten (KRS-1 en Kate Pierson) en ook bassist Mike Mills mag 2 nummers zingen. Beide keuzes pakken wonderwel erg goed uit.

De keuze om het geluid nog mainstreamer te maken levert hun geen windeieren op want de eerste single Losing My Religion wordt een knoepert van een hit. En terecht. Ook de andere 3 singles zijn lekkere radionummers en doen het dus goed. Toch staan er ook nummers op het album die het niet zo vanzelfsprekend goed zouden doen bij het grote publiek. Nummers zoals Low, Endgame en Belong klinken alsof R.E.M. de rehearsals op CD hebben geperst, want de nummers klinken alsof ze nog niet helemaal af zijn. Maar oh wat is het mooi ! Maar het onbekende pareltje van dit album is ongetwijfeld Country Feedback. Een tranentrekkend relaas over een verbroken relatie.

De langverwachte doorbraak van R.E.M. : en terecht !!

Wat een raar album is dit eigenlijk, ook mooi trouwens. Er staan hele speelse en voor sommige dubieuze nummers op, zoals 'Shiny Happy People'. De doorbraaksingle 'Losing My Religion'. En 2 van de mooiste nummers uit het oeuvre van R.E.M.: 'Low' en 'Country Feedback'. Wat een kippenvelnummers zijn dat zeg! En die afsluiter met die lekker deurdenderende riff en een mooie 2e stem van Kate Pierson is ook niet te onderschatten. Ik kan de afwisseling wel waarderen. Het is niet hun meest coherente album, zoals 'Lifes Rich Pageant' of (op een andere manier) 'Automatic For The People', maar de variatie en de genoemde supernummers maken dit toch wel een album om geregeld even van te snoepen.

Een vriend van mij voelde de behoefte om mij te bekeren tot R.E.M en heeft mij een paar van zijn platen geleend. Ik vind hierop vooral Country Feedback een prachtige song.

Welke platen heb jij van je vriend geleend?

Het zijn er vijf.

Out of Time, Monster, Mur Mur, Green en Automatic for the people.

Tot dusver heb ik Out of Time, Monster en Automatic for the people gehoord.

Alle drie vind ik ze erg goed Automatic en Out of Time zitten qua niveau heel dicht bijelkaar vind ik.

"Lifes rich pageant", "Green", "AFTP","New adventures in hi-fi", "Up"en "Document" dat zijn absolute vijfsterren platen uit het oeuvre van de band, althans zo beleef ik ze. Lees anders eens de kritieken die ik bij de albums geschreven heb. Niet dat het maatgevend is, maar misschien kun jij er iets mee. Whatever!

Ik vind het ergens wel ironisch dat KRS One aan het einde van Radio Song zegt: "now our children grow up prisoners, all their life: radiolisteners" en je vervolgens één van de meest doodgedraaide nummers van de laatste 20 jaar te horen krijgt... Niet dat R.E.M. dat destijds kon vermoeden, natuurlijk.

Een sfeervol album, waar R.E.M. haar veelzijdigheid laat horen.

Radio Song zie ik als aanklacht tegen de opkomende hiphopcultuur op de radio.
Het 3FM effect.
Continu dezelfde nummers op het station, waardoor andere artiesten niet de kans krijgen om van zich te laten horen.
Vreemd genoeg samen met KRS One.
Hij ziet het waarschijnlijk vanuit een ander perspectief.
Commerciële uitbuiten van de rap beginselen.

Met Losing My Religion scoren ze terecht eindelijk hun eerste grote hit.
Je hoort een verbitterde Michael Stipe.
Teleurgesteld in de wereld rond hem heen.
Hij wil nu naamsbekendheid.
Maar is bang om uitgelachen te worden.
Toch maar weg kruipen in een hoekje.
En niet hopen op een grote doorbraak.

Low zijn stemmingswisselingen.
Een soort van manisch depressieve visie.
Michael Stipe geeft niet alleen zijn ziel bloot.
Ook zijn angst om zich juist kwetsbaar op te stellen.
Met kop en schouders boven de rest uit stekend.
De prachtige zin I Skipped The Part About Love wordt later door dEUS ook nog treffend verwerkt in het nummer Via.

Dat het niet alleen kommer en kwel is bewijst Near Wild Heaven.
Een liefdesliedje van een tevreden persoon.
Te zoetsappig.
Met een te groot The Troggs gehalte (Love Is All Around).
De link naar The Byrds is ook duidelijk hoorbaar; maar een stuk minder storend.

Endgame is een mooi instrumentaal stuk.
Klinkt als een jamsessie die op een late warme zomeravond is opgenomen.
Niks aan veranderen; zo op het album plaatsen.
Terechte keuze.
Maar waarom niet als afsluiter?

Wat zo storend werkte bij Near Wild Heaven komt verdomd goed uit de verf bij Shiny Happy People.
De toevoeging van Kate Pierson is een verrijking.
Al kan ze bij mij niet veel meer fout doen na haar bijdrage aan Iggy Pops Candy.
Bij haar eigen band The B-52's gaat de zang mij wel eens vervelen, dit maakt mij vrolijk.
Al zal ik het altijd blijven zien als Popsong 89 (Part 2).
En die van Green is gewoon stukken beter.

Belong opent sterk.
Doet me aan Jack and Diana denken van John Cougar Mellencamp.
Het vertellende van Stipe is passend; de koortjes net aan een te hoge kant.
Verder te weinig ontwikkeling; had meer in gezeten.

Gelukkig zijn er genoeg hoogtepunten.
Half A World Away is er eentje.
Qua sfeer had deze ook prima op Green gepast, zo tussen World Leader Pretend en The Wrong Child.
Dat akoestische begin wat op het laatste over gaat in cello en viool; heerlijk!

Texarkana geeft me hetzelfde gevoel als Fall On Me.
Ook hier hoor ik een zanger die zich druk maakt over het milieu.
Op zoek na de ultieme schoonheid.
Vindend in de natuur.

Als liefhebber van The Walkabouts en Willard Grant Conspiracy val ik natuurlijk voor Country Feedback.
Neerslachtig gezongen.
De Americana invloeden liggen R.E.M. goed.
Voor mij hadden ze zich meer op dit vlak mogen ontwikkelen.
In het volgende album Automatic For The People hoor je ze nog terug, maar op Monster is het helemaal weg.
Zonde.

De bijdrage van Kate Pierson bij Me In Honey is minder dan bij Shiny Happy People, en misschien maar goed ook.
Hier voegt ze weinig toe.
Ze klinkt als een tweederangs Stevie Nicks.
Die hadden ze beter kunnen vragen.

Door de aanwezigheid van een aantal zeer sterke songs krijgt deze van mij een hoge waardering; al zal hij altijd in de schaduw van Green blijven staan.
Groen is de kleur van lente; hier heerst teveel geel en bruin.

Meen je dit serieus? 3FM draait vrijwel nooit hiphop, toen ook al niet. Volgens mij gaat het meer over radio in zijn algemeenheid. Een beetje zoals Morrissey al eerder zong: 'The music they constantly play, says nothing to me about my life..."

De commerciele variant werd wel degelijk gedraaid.
KrisKros, Vanilla Ice e.d.

Heb toch het idee dat het over popmuziek in het algemeen gaat, volgens mij heeft Stipe wel eens gezegd dat het eigenlijk over R.E.M. zelf gaat. Maar goed, meerdere interpretaties zijn mogelijk inderdaad.

Radio Song was gericht tegen de commerciële radiostations waar DJ's tegen betaling steeds dezelfde nummers draaiden. Ik denk dat R.E.M. bewust heeft gekozen voor een rapnummer omdat commerciële hiphop destijds erg vaak werd gedraaid en KRS One was het boegbeeld van de alternatieve hiphop (net als R.E.M. als het vlaggenschip van de alternatieve rock werd beschouwd).

Zo zie ik het dus grotendeels ook.

Héérlijk album, samen met Document, UP en het hierna volgende Automatic For The People behoort deze tot mijn absolute favorieten van deze band.

DE doorbraak van R.E.M naar een groot publiek dankzij het mooie nummer Losing my Religion en dito clip. Album veel gehoord tijdens mijn diensttijd en daardoor dus ook een speciaal plaatsje in mijn herinnering. Steekt goed in elkaar en klink toegankelijk, melodieus en toch artistiek verantwoord.

meer fan van de platen hiervoor

maar een Country Feedback en Low kunnen me nog altijd aan het janken krijgen...zo mooi en melancholisch

Automatic for the People vond ik nog erg goed maar daarna haakte ik af

Die docu heb ik ook gezien (op een Belgische zender) was zeer de moeite waard,

Erg interessante (en ook vooral erg mooie ) docu was dat inderdaad. Hij is al een keer eerder op tv geweest twouwens.

Een BBC docu, altijd van hoogstaande kwaliteit.

R.E.M. – Out of Time

R.E.M. was altijd zo’n band waar ik niks mee kon. Radiohead was er ook zo’n een. Ik zette me altijd op de 1 of andere manier af tegen deze bands, waarom? Geen idee als ik eerlijk ben.
Ondertussen is R.E.M. allang een gevestigde band in mijn top 10 en Radiohead begint ook steeds verder te vallen.

Mijn 2de kennismaking (dat ik het goed begon te vinden) met R.E.M. was goed met Automatic for the People. Dit album was mijn 2de album dat ik beluisterde van hun.

Je kunt een album haast niet beter beginnen dan met zo’n swingend nummer als Radio Song. Funky bas, swingende gitaren, lekkere orgel, de drums echt alles klopt. Fijne combinatie van Stipe met KRS-One. Stipe zingt sterk en KRS-One levert een sterke bijdrage af. Erg sterke combinatie van hip-hop en poprock. Een aanklacht tegen de radio, de commercie neemt de overhand. Wanneer komt er eens muziek op de radio wat ergens over gaat? Er is geen boodschap in de muziek, Stipe kan het niet horen. Erg lekker in het gehoor liggend nummer.
4,5*

Dan de grote hit van R.E.M: Losing My Religion. Een fantastische popsong. Een verbitterde Stipe, depressief, hij weet wat hij fout heeft gedaan. Het nummer zit prima in elkaar, sterke tekst, goed gezongen, fijne melodie. Meezingen is niet verboden met dit nummer. Ik kan me nog herinneren dat ik 2 jaar terug naar Gran Canaria op vakantie ging. Er was ’s avonds laat een karaoke show. Een man die je nog geen stuiver zou geven als hij zou zeggen dat hij kon zingen maar het was net Michael Stipe. Een fantastische stem, kaal, iets te overenthousiast. (zo is Stipe natuurlijk niet ) Leuke herinneringen, dat wel.
4,5*

Low is rustig, donker, onheilspellend zelfs. Percussie, bas, orgel en stem gaan perfect samen. Ik krijg hier zowat een Donnie Darko gevoel van wanneer hij lachend wakker word.
Wanneer het op de juiste manier harder wordt op de gitaar komt er weer het rustige Low, Low, Low. Het nummer wordt harder, strijkers, de harde gitaar erbij en Michael Stipe die steeds bozer wordt. Hij zingt harder, hij moet zijn verhaal kwijt.
4*

Near Wild Heaven klinkt in mijn oren als een té enthousiast nummer. Er wordt niet fantastisch gezongen. Dat had anders gemogen. Met de muziek is niet veel mis. Een vrolijk deuntje, niet meer niet minder. Het is niet bijzonder, al komt het op mij over alsof ze hier niet mee hadden bedoelt om het als filler te gebruiken. Dat is goed te horen en daarom heb ik toch het gevoel dat dit een nogal gemiste kans is.
2,5*

De voorganger was lekker kort waardoor Endgame al snel in het veld mag komen. Een akoestische gitaar gaat gepaard met de hoog gestemde gitaar en de neuriënde Michael Stipe. Lekker rustig nummer maar de gitaren hadden van mij wel iets subtieler gemogen. Ze komen nogal erg op de voorgrond. Ze hadden hier een prachtig subtiel nummer van kunnen maken maar de gitaren klinken veel te hard. Erg gemiste kans want dit had echt prachtig kunnen zijn. Al is het nog steeds goed. Maar niet meer dan dat.
3*


Wanneer Endgame op zijn eind is gekomen zijn we aanbeland bij een prijsnummer van R.E.M.: Shiny Happy People samen met Kate Pierson van de B-52’s.
Dit nummer met ook een vrolijke inslag komt duidelijk beter uit de verf dan Near Wild Heaven. Kate Pierson en Michael Stipe zingen perfect in samenzang, de stemmen passen geweldig bij elkaar. Ook het intro wat later in het nummer nog herhaald wordt is perfect. De strijkers zijn werkelijk prachtig. Erg sterke popsong en naar mijn mening 1 van de beste nummers van R.E.M.
5*

Een prachtig nummer wordt opgevolgd door Belong. Een swingend intro met een dreigende bas. ‘’Creatures Belong to the Sea’’ hoor ik ongemerkt. ‘’Creatures jumped over the barricades’’. Als je zo’n tekst hoort weet je eigenlijk al dat het een eng nummer is.
Toch blijft de muziek vrij luchtig en Stipe makt ons opgelucht met zijn opbeurende stem.
Een verrassend nummer wat je niet verwacht na de voorgaande nummer. De rinkelende gitaar zoals LucM al goed opmerkte werkt erg goed bij dit nummer.
4*

Een folk nummer, dat komt er bij mij op bij het aanhoren van het intro van Half a World Away. Moet kunnen toch? Zo hoor ik R.E.M. niet het liefst maar het klinkt heel niet slecht, integendeel is dit nummer zelfs geslaagd. Het nummer is kort genoeg aangezien het een filler is, maar wel een goede filler.
3,5*

Met Texarkana grijpt R.E.M. terug naar de vroege jaren 80, hun begin periode. Een catchy nummer met goede teksten en goede zang. Het doet mij een beetje denken aan The Saints Are Coming van U2. Zou U2 daar zijn inspiratie vandaan hebben gehaald
4*

Country Feedback is een hoogtepunt, zeker weten. Zoals de titel al doet verspellen is dit nummer redelijk country gericht. Met de rustige akoestische gitaren, de rustig losbrekende elektrische gitaar en rustig gedrum. Deric Raven maakte al de opmerking dat de invloeden van americana langzaam verdwenen na dit album en dat is erg jammer wat dit komt goed uit de verf.
4,5*

Me In Honey is het laatste nummer van dit album, wederom samen Kate Pierson en ook dit nummer is goed al komt Kate Pierson hier alleen maar als achtergrond zangeresje voor, dat is nogal jammer. Kate Pierson en Michael Stipe zouden een goed duo kunnen zijn als ze beiden evenveel zongen...
3,5*

Dit is een erg goed album maar ik bungel nog tussen de 3,5 en 4. Waarom? Nou vrij simpel. Een aantal nummer zijn niet bepaald erg sterk en sommigen komen op mij over als echte album fillers. Meestal heb ik dat niet met R.E.M. (tot Automatic for the People dan) maar hier wel. Er staan ook nog een aantal zeer sterke popsongs op maar ik mis gewoon het gevoel en emotie wat ik wel hoor op Automatic for the People of het alternatieve geluid op de platen voor Out of Time. Maar toch een heel sterk album dat ook zeer toegankelijk is.

Low had inderdaad prima in de film Donnie Darko gepast.

Fantastische film overigens waar nog veel meer mooie muziek opstaat

Losing My Religion vind ik erg mooi. Volgens mij hebben mijn ouders deze nog ergens liggen, even luisteren dus.


Inderdaad prachtige film, ik vond dat nummer aan het eind van de film altijd zo mooi.

Mad World van Gary Jules.
Een goed nummer wat mooier is in de oorspronkelijke vorm van Tears for Fears.

Is Mad World niet het nummer dat hoort bij de film Philadelphia?

Nee dat is Streets of Philadelphia van Bruce Springsteen.

Zie de scores:

Philadelphia

Donnie Darko