R.E.M. - Out of Time (1991)

Johnny Rap

R.E.M. laat horen dat ze wat tegendraads zijn. Aan de vooravond van grunge maken ze dit heerlijke album met mooie nummers die de echo van de jaren '80 dragen, maar toch fris en 90s klinken. Ze beïnvloeden oa Nirvana, maar een jaar later maken ze met Automatic for the People alweer een eigenzinnig antwoord op de grunge. Out of Time is het meest poppy album denk ik van R.E.M. en ideaal voor de radio. Nog steeds leuk om naar te luisteren. Het klinkt zonder pretentie met de nodige fun. Aangevuld door enkele gaststemmen en -muzikanten hoor je de fun in de speakers.

Funny happy people. Voor mij is dit album nipt hun mooiste. AftP is hun finest hour.

Voor de liefhebbers, het gehele album is gecoverd door de Australische indieband Quivers:
Quivers - Out of Time (2020) - MusicMeter.nl

Ik vind Stipey's cover van Texarkana veel beter dan wat de Quivers ermee doen
Volgende maand nieuwe single van Stipey btw

En dan ook eindelijk een album? We wachten al 5 jaar of zo.

Laten we het hopen, hij is afgelopen zomer met zijn album bezig geweest

Ik heb deze plaat indertijd zó vaak gedraaid (en de mindere nummers zijn daardoor zódanig met het geheel verweven) dat ik haast geneigd ben "to zone out" bij die slechte nummers en zo van dit album alleen de goede dingen tot me door te laten dringen. Maar als ik eerlijk ben kan ik er toch niet omheen dat de inbreng van KRS-1 op Radio song echt een dieptepunt is (terwijl de melodiebuiging van "The world is collapsing..." juist zo ontroerend is), dat Endgame echt een verschrikkelijk nummer met een zo mogelijk nóg afschuwelijker bugelsolo is, dat Shiny happy people bij een vrolijke melodie eigenlijk een heel rancuneuze tekst heeft (plus de overdreven zang van Kate Pierson die het nog een graadje erger maakt), dat Belong eigenlijk nergens heen gaat, en dat Mike Mills met z'n monotone stem hier veel te veel van de zangpartijen voor z'n rekening mag nemen.
        Door de combinatie van al die rare elementen kun je deze plaat beschouwen als gevarieerd (positieve insteek) maar ook als onevenwichtig (míjn insteek). En dat is eigenlijk zonde, want de nummers die hier wèl mooi zijn, zijn meteen ook verschrikkelijk mooi, met name Losing my religion (ben ik nog steeds niet zat, ook al doet het af en toe wel denken aan World leader pretend) en het trio nummers vóór het slotnummer. En omdat dat slotnummer mij altijd zo vrolijk maakt, omdat die vier hoogtepunten zo geweldig zijn en omdat ik vandaag in een goede bui ben geef ik hier 4* sterren voor, maar als de hele plaat van het niveau van genoemd kwartet was zou dit een no-brainer-5* zijn.
        Tip: prachtige versie van Country feedback bij Jools Holland op YouTube.

De elementen hier die je afschuwelijk vindt, vind ik prachtig
Maar ik ga ze allemaal net als jou binnenkort een keer langs, vanaf Chronic Town

Blijft een prima album die ik maar weer eens uit de kast moet trekken.
Enkel heb ik weinig tot niets met Losing My Religion.
Op een of andere manier pakt dat nummer mij niet zoals de band dat over het algemeen wel doet.

Dat is dus het LMR syndroom
Soms wordt ie bij mij een klein tikje minder, om dan weer helemaal op te bloeien
World Leader Pretend blijft altijd goed btw

Met die laatste regel ben ik het zeker eens

Minste track voor mij hier is Half a World Away. Lange tijd niet heel veel mee gehad, begint sinds een paar jaar pas echt te groeien...
Had ook zo op Green gepast ms, als het wat meer uptempo broertje van Hairshirt...

Die vind ik dan weer prachtig. Past ook perfect in de flow van het album.
Minste nummers voor mij zijn de eerste en de laatste. Twee van de mafste nummers die ze gemaakt hebben, en dat op één album

Wat ik dan weer maf vind is dat onze boy hieronder niks kan met SHP en Belong, maar wel met Me in Honey

Hoe vaak is LMR destijds wel niet op de radio en de diverse clipzenders geweest, dat is echt niet normaal. Toch is dit nummer mij, in tegenstelling tot bv Everybody Hurts, nooit gaan vervelen. Altijd mooi gevonden. Ik kocht toen zelfs de cassette-single er nog van. Cassette-singles wie weet dat nog

Mijn blauwe sterren zijn trouwens voor 3,5 en 7. Ik vrees dat ik daarin de enige ben

Bij mij sowieso bij 7 en 10, die 3e wil nog wel eens wisselen...

SHP

Here we go tutu tutu tutu tududu

Shiny happy people heeft een prima melodie en een heerlijk gitaarloopje, maar ik vind het een beetje flauw om mensen die ongecompliceerd blij zijn belachelijk te maken, alsof het simpele zielen zijn die er geen benul van hebben dat je in deze duistere dagen eigenlijk somber zou moeten zijn. En Belong heeft best een intrigerende structuur met die gesproken tekst op een mooie begeleiding, maar zoals gezegd vind ik Mike Mills echt een vervelende monotone stem hebben, zeker in zo'n "ooh-ooh-ooh"-passage, en die lelijke hoge piepstem daarachter (van Michael Stipe?) doet mij vooral denken aan het einde van het duet tussen Brigitte Kaandorp en Herman Finkers, wanneer de laatste vergeefs de hoogte in gaat in een "wanhopige" poging te concurreren met het hard doorzingen van de eerste.

Dat maakt Belong juist zo schitterend
De overslaande stem van Stipey de emotie, voor mij totaal niet vals
Sowieso is SHP in 1991 gemaakt, dus dat heeft weinig van doen met de duistere tijden waarin we nu leven.
Back to the 90s zou ik zeggen, waarin het leven een stuk ongecompliceerder was.
Maar sowieso, ik betrap mezelf ook te vaak op doemdenken, ik zou zelf vaker ook die exuberante blijheid willen voelen van een SHP. Daar mag wel wat meer van zijn in de wereld. In de video komt het op mij ook oprecht over, ik vind het niet gemaakt ofzo...

Ik denk dat het meer een parodie is op al die blije mensen met hun blije leventjes wat je toen veel op MTV zag in de videoclips ook. Nu met Instagram etc extra toepasselijk overigens..

En ze moesten van Warner's een hit schrijven dus waarom niet meteen de meest blije versie maken
Ik vind het ook zeer geslaagd. Belong ook trouwens.

Instagram Happy People
LMR werd alleen, verrassend genoeg, de grotere hit

Hey, hey, hey (say what, say what, say what?)

Die vergelijking zag ik niet helemaal aankomen

Ja, gelukkig wel.
Maar deze deed het dan wel weer beter dan de 'happy' singles van Green en AftP.

Stand in the place where you live!
Die vind ik wel een stuk beter dan SHP enne happy liedjes op AftP? Maar daarom zal je wel de haakjes gebruikt hebben

Stand vind ik veel minder dan SHP en Stand komt bij mij veel meer over de top over, met SHP heb ik dat helemaal niet eigenlijk. Kan wel snappen dat sommigen dat wel hebben...

Call me try to wake me up

Sidewinder is wel tamelijk happy, toch?
Die staat wel op redelijk gelijk niveau met SHP voor mij...