Portishead - Dummy (1994)

Sinds een redelijke tijd eindelijk weer een album te pakken dat ik maar kan blijven luisteren. Ook nu; na meer dan 50 luisterbeurten in enkele weken.
Speciaal voor dit album maar nieuwe boxen aangeschaft, want die prachtige beats in vrijwel alle nummers maken deze muziek enorm intens.

Wat is roads toch een ongeloofelijk fantastisch schoon nummer. Zelden een nummer gehoord dat me zo bij de keel heeft gegrepen als dat nummer. Wat een geweldig album ook overgens!

donkere plaat met de mooie stem van Beth die je tot het einde brengt.

Een album met een heel eigen kleur. Mooi geheel, terwijl er toch een flinke dosis stijlen langszweven. En wat blijft 'Sour Times' een goed nummer.

Eerste luisterbeurten zitten erop, en dit is zeer onovertuigend vind ik. Almaar meer van hetzelfde, de songs onderscheiden zich niet echt vind ik, behalve dan dat laatste nummer. Had hier véél meer van verwacht. Maar bon, wat niet is kan nog komen.

Beth zingt hier nog in haar eigen stijl, en niet als een soort van Billie Holiday-adept.

Volmaakt album. Het enige puntje van kritiek is dat die lompe beats in It Could Be Sweet me altijd zo uit m'n trance halen als het nummer invalt na het dromerige Strangers. Overigens staat op mijn cd nog de essentiële bonustrack "To Kill A Dead Man", die het album geheel in stijl afsluit. Zonder die bonus toch al gauw een halve ster minder.

Heb hem onlangs besteld.. Na alle 'recensies' en reacties hierop, zelf vind ik het na een aantal luisterbeurten een steeds fijnere plaat worden.. Dus het zal vast en zeker geen miskoop zijn.. sowieso, hij was maar 7,50..

Nogal donkere plaat (positief) met een heerlijk schone stem waar je zo enorm rustgevend van word. Heerlijk ook om met vrienden een pilsje bij te drinken, hoewel het zeker meer waard is dan als achtergrondmuziek.

ben met de dag blijer met deze aanwinst..
Echt een heerlijk duistere relaxte plaat,
zonder al teveel overbodige bliepjes etc. etc.

Fijn stemgeluid ook..

Ja deze cd gaat er goed in, wellicht dat ik hem nog wel eens in m'n top 10 ga zetten

glory box is een van de mooiste nummers die ik ken!!!!

De producties zijn echt prachtig. De stem van Beth echter, tsjaa...ik hou gewoon niet van die manier van zingen. Haar zang maakt het allemaal zo gothic-achtig, wat absoluut niet mijn ding is. Net zoals ik de stem van Bjork ook onverdraaglijk vind. Jammer, want de producties zijn nogmaals echt prachtig. Naar mijn mening zou een wat lagere, donkere zangstem hier ook beter bij passen. 3,5* dan maar

precies hier kun heerlijk bij wegdromen.
ik vind de stem van beth heel erg mooi, heeft iets weg van bjork dat hoor je het meest op third van dit jaar (2008)

Dit is een van de weinige albums die mij steeds kippenvel blijft geven, héérlijk met een koptelefoon op. Haar stem maakt het af, proficiat. Dit is en blijft mijn favoriete plaat.

Voor mij nog steeds de ultieme chill plaat, wil je eventjes rust en al je problemen en ellende vergeten zet dan even Dummy van Portishead op. Het duurde voor mij even- voor het kwarje viel maar toen dat eenmaal gebeurd was kon ik ook niet meer terug.
De ingetogen stem en zang van Gibbons onder begelijding van de mooi muziekale- combinatie tussen pop en electronic staat gegarandeerd voor kippenvel. Verder staat er eigenlijk geen enkel slecht nummer op de plaat en je moet het ook echt als een geheel luisteren (zonder te skippen) want dan klinkt het op zijn mooist en is de ervaring het mooist. Heb de twee opvolgers nog niet in bezit maar daar ga ik snel werk van maken.

4,5 sterren

Wat een fijne muziek. Heb de naam Portishead al tachtig miljard keer voorbij horen komen maar nooit de moeite genomen om te beluisteren.
Nu weet ik waar die dertien in een dozijn triphopbandjes met zweverig vrouwenstemmetje hun inspiratie vandaan hebben gehaald.
Dit klinkt toch wel alsware het bovenaan de voedselketen staat.. zet alle afgezaagde triphop in de schaduw

De muziek komt recht uit hun ziel en is totaal geen opeenvolging van verplichte quasi melancholische en zweverige composities

heeft wel wat weg van Massive Attack maar zonder die loodzware ondertoon.. Portishead 'rolt' wat meer, als door een verdort bloemenveldje.. want o zo zuur

Heerlijk tijdloos geluid

Hoog Hooverphonic gehalte in Glory Box!

Ze hebben Trip-Hop niet uitgevonden die eer komt volledig Massive Attack toe, maar met dit album definieerden ze het genre wel opnieuw.

De band kwam voort uit de club scene van Bristol waar het al langetijd broeide en waar veel muziekstromingen en muziekanten samen kwamen om zich uit de werkelijkheid van het trieste bestaan begin jaren 90 in GB te ontrekken. Een land dat nog steeds gebukt ging onder de nalatenschap van Margret Tatcher en de economische malaise waar in het land verkeerde en waar John Major maar geen eind aan kon maken.

Waar Massive Attack nog vrij Dance gericht was en Tricky zeer surrealistisch en donder was, mengde Portishead de bekende duistere zware lading die tot dan toe over Trip-Hop hing met sfeervolle fragille zang, Jazz en Film-Noir invloeden en kregen de DJ skills van Geoff Barrow ook alle ruimte zo als goed is te horen op oa. Biscuit waar er vrolijk op los gescratshed word.
De zang partijen van Beth Gibbons zijn zeer breekbaar en ontroerend neem Sour Times dat zich ontpopt als een heerlijk kippenvel opwekkende smartlap of het meesterlijke Glory Box waarbij de rillingen je over de rug lopen.

Het album straalt een sfeer uit van breekbaarheid, troosteloosheid en rusteloosheid maar klinkt veel minder zwaar dan bv. het werk van Tricky of Massive Attack uit die periode. Deze plaat geeft ook inspiratie en hoop.

Muziek die de (slaap)kamer vervult met een indringende sexueel opwindende vibe.

Dit album ken ik nu al heel lang, vooral vroeger heel veel geluisterd (5 jaar terug ofzo) tijdens gamen of het roken van jointjes met vrienden, ook een soort jeugdsentiment dus. Van begin tot eind allemaal minstens 5 sterren nummers naar mijn mening.

Aaah biscuit, die beat is echt heerlijk.

No matter how hard I screeeeeaaam oooh sensaaatiooonnn, wat kan Beth dat toch mooi zingen, en zulke ingetogen uithalen, geniaal.

Dat deze plaat bij mij in de smaak is gevallen lijkt me niet meer dan logisch. Met name gisterenavond (toen het buiten stormde) nam Dummy mij helemaal in haar greep. Zangeres Beth heeft een prachtig, fragiele stem, ik droom helemaal weg als ik haar hoor zingen op deze plaat. De instrumentale begeleiding helpt hier natuurlijk ook prima in mee, alhoewel ik soms uit mijn droom ontwaak en op het puntje van mijn stoel ga zitten. Dit vanwege de variatie die in hoge mate aanwezig is, de verschillende instrumentale stijlen door elkaar maken Dummy tot een erg spannende compositie.

Lijkt meer op post-rock dan op trip-hop, me dunkt.

Dat dunkt mij niet.
Verklaar je nader?

Een soort rock dat zich wilt onderscheiden door een andere richting te kiezen..
Het valt mij op dat de nummers eerder deze kant op gaan, dan die van Trip Hop, waarbij langzame ritmes en electro-invloeden belangrijk zijn.

Enfin, misschien is Portishead wel een band die zich een beetje tot beide genres mag rekenen.

Consensus bereikt?

Ik was in 1994 op vakantie in Zweden toen we in the middle-of-nowhere, en bedoel ik dat er echt tientallen kilometers verder menselijk leven te vinden was, een klein kampvuurtje aanlegden naast de tent. We hadden een prachtig plekje gevonden naast een meertje. Op de meegenomen cassetterecorder propte in het bandje met Dummy erin. Wat er toen gebeurde kan ik alleen maar omschrijven als de ultieme meditatie.

Prachtalbum!

Zeer intens album met mooie beats en indrukwekkende zang.

Ben de naam Portishead wel vaker tegengekomen en heb steeds maar een of twee nummers van ze geluisterd, maar het trok me niet helemaal. Maar gisteravond dacht ik, luister nu gewoon dat album eens af voordat je gaat slapen. En wat een sfeer heeft dit album, niet normaal. Ik ben onder de indruk.

Ik raad iedereen aan, die van dit soort genres houdt, maar niet echt kon wennen aan deze muziek. Het zelfde te doen als wat ik heb gedaan. Pracht album.

Ben het helemaal met Daan eens. Als je je duistere electro-kanten nog niet hebt gevonden, doe dat dan nu en koop dit album. Gegarandeerd succes!

De eerste keer Portishead horen is na afloop verbaasd achter blijven.
De kunst om mij direct bij de laatste tonen terug verlangen naar het gevoel.
Terwijl tijdens de luisterervaring dat niet ervaren wordt.
Sour Times heb ik waarschijnlijk gewoon op de radio gehoord.
Vervolgens bleef de melodie en zang wekenlang ergens in mijn hoofd hangen.
Wat was dat precies?
Zou ik het dan toch gedroomd hebben?

Pas toen ik maanden later Glory Box hoorde, wist ik het zeker.
Dit was de band van het liedje dat een langere periode mijn gedachtes terroriseerden.
Vreemd genoeg deed het mij in eerste instantie aan Julee Cruise denken; indirect dus ook aan de Twin Peaks serie.
Alsof er een schizofrenie zangeres ergens in een rokerig café onthult dat ze de moordenaar van Laura Palmer is.
Verder had de sfeer raakvlakken met de muziek en uitstraling van Vaya Con Dios.
De term Triphop bestond nog niet.
En dat werkte toen nog in het voordeel.

Het spookachtige waarmee Mysterons opent doet mij verlangen naar foute kwetsbare vrouwen.
Ik ben geneigd om een sigaret aan te steken; terwijl ik al jaren gestopt ben.
De drum als marcherende soldaten.

Vervolgens het western geluid van Sour Times.
Stoffige laarzen in de woestijn.
Fel verbrande bruine gezichten.
Aangetast door nicotine.
De plaatselijke hoerenmadam op zoek naar liefde.

Strangers; Assepoester in het concertgebouw.
Haar 15 minuten van roem.
Zittend op een VIP plaats; ondertussen de klokwijzers in de gaten aan het houden.
De sampler tussendoor klinkt als een aflopend wekker alarm.

It Could Be Sweet doet me verdrinken in de jaren 80 soul van Sade.
Heerlijk cocktailsausje op het neusje van de zalm.
Beth Gibbons misschien wel niet in haar meest herkenbare vorm.
Wel weer groots gezongen.

Wandering Star is een weg gedoken jong meisje.
Stiekem in de nacht op zolder aan het zingen.
Nog onzeker en voorzichtig.
Hopend dat niemand haar zal horen.
De toevoeging van de samplers geeft het de sfeer van een rituele begrafenis ergens in Midden Amerika.

It’s A Fire is de vreugde van het ouderschap.
Een brandend nieuw licht in je leven.
Al het andere is opeens onbelangrijk.
Het draait uiteindelijk maar om een ding; liefde.

Met Numb zitten we opeens na sluitingstijd op de kermis.
De geruchten van een verdwenen verliefd stelletje in het spookhuis.
De inbraak, en het nooit meer weder keren.
Beth als verhalenverteller in een jazz club.

Voor mij is Roads ook een van de hoogtepunten.
Je hoort het verdriet in de zangpartijen.
Een gebroken bedrogen vrouw, die zich voor de buitenwereld groot houdt.
Elke avond verbitterde tranen in teveel glazen rode wijn.

Pedastal is met het Miles Davis achtige trompetgeluid af.
Van mij mag Geoff Barrow zich best eens wagen aan zijn Kind of Blue.
Hij zou een gewaagde versie hiervan kunnen maken.
Al zullen puristen het vervloeken als hij zich daarin zou verdiepen.

Bij Biscuit moet ik denken aan een trip met een onbekende drug.
De omgeving veranderd telkens waardoor een wanhopige Beth naar de uitgang zoekt.
Alice In Wonderland.
Bang om opgeslokt te worden door de waterpijp rokende rups.

Glory Box is bijna even sterk als Sour Times.
De veel gebruikte sampler van Isaac Hayes Ike’s Rap III.
Ook door Tricky treffend gebruikt in Hell Is Round The Corner.
De kracht in het nummer zit zich wel in de psychisch gestoorde uithalen van Gibbons.
Je voelt ze de controle verliezen.
Om uiteindelijk helemaal los te gaan.
Overgave aan totale waanzin.

Ik dacht altijd dat It's A Fire over zelfmoord ging.


I can't breathe through this mask
Like a fool
So breathe on, little sister, breathe on
Ohh so breathe on, little sister, like a fool