Herman Brood & His Wild Romance - Shpritsz (1978)

In mijn verbeelding is die gitaarrif van Saturday Night sterker op de voorgrond.
Blijkbaar maakt die genoeg indruk om ons collectieve geheugen binnen te dringen.
Zonder de ondersteuning van de piano zou de kracht een stuk minder zijn.
Herman kan de toetsen namelijk bluesy laten klinken.
Vervolgens probleemloos de overgang naar funk.
Hij is niet echt een wereldzanger.
Maar de geleefdheid klinkt in zijn enigszins gepijnigde zang.
Een junk aan het eind van een optreden.
Wachtend tussen de lege kratten Heineken.
Kroegbaas die hem 250 gulden toe stopt.
Genoeg om deze zaterdagavond weer te scoren.

Shpritsz is drugs.
Dope Sucks de opgewekte adrenaline.
Veroorzaakt door speed.
Het lekkere gevoel.
Als de aders open gaan staan.
Waardoor het bloed als een rode zee zich vervolgens weer sluit.
Verklontert tot een verstilt geheel.
Om langzaam aan elke lichaamscellen te vernietigen.
Dope wordt ongewilde doop.
Zonder genotsmiddelen zou dit album niet tot stand kunnen komen.

Herman is nog niet bewust van zijn destructieve gedrag.
Meer gericht op plezier maken en shockeren.
Zijn begeleidingsband klinkt zelfverzekerd.
Geven duidelijk een live sfeertje aan het geheel.
Nog niet ondergeschikt aan de zanger.
Aanvullend aanwezig.
Zaterdagavondgevoel in een regionaal tentje.
Met dat in je achterhoofd is het meer dan geslaagd te noemen.

Toch heb ik te vaak de indruk dat door de latere opgebouwde status van Brood mensen van Shpritsz zijn gaan houden.
Media geile artiest, die zich tevens ontwikkeld tot kunstenaar.
Graag geziende gast in talkshows.
Semi gespeelde afwezigheid.
Volgens mij wist hij tot kort voor zijn dood heel goed waar hij mee bezig was.

Misschien wel de beste plaat ooit opgenomen in Nederland. Brood vat qua teksten zijn leven scherp en met mooie macho zinnen samen op veel enorm korte nummers die stuk voor stuk een korte rush aan energie zijn. Sowieso zou ieder nummer op zich een geweldige single zijn.

Op R & Roll Junkie zingt Herman Brood al: 'When I do my suicide for you, I hope you'll love me. Toen hij een geweldig optreden gaf met zijn band op mijn studentensoos eindigde hij naakt. Dope Sucks, zingt hij tot mijn verbazing. Dat nou uitgerekend hij dat moet zingen.

Herman Brood, een vat vol tegenstrijdigheden en emoties met veel talent. Fraaie kunst maakte hij, maar ook echt goede Rock & Roll. Toen ik het briljante Saturday Night hoorde, vond ik het onvoorstelbaar dat dit in Nederland was gemaakt. Deze hele plaat is trouwens on-Nederlands goed. Erg aangenaam zijn de gitaren. Elk nummer is minstens goed, meer zijn erg lekker tot geweldig. Mijn favorieten heb ik al genoemd, aangevuld met Doin' It, Never Enough & Doreen.

Het volledige oeuvre van Brood op zowel cd als vinyl in mijn collectie. Ja, ik ben fan!! Binnen zijn oeuvre is dit toch wel het hoogtepunt. Plaat met louter pareltjes. En dan die riff op Saturday Night... als Danny begint herken je direct het nummer. Op deze plaat kwam m.i alles samen. Heerlijke puntige rock die mij in ieder geval nooit verveeld. 5-sterren album.

Eigenlijk kende ik alleen de hits, maar dit is toch wel een heerlijke plaat. De kraakheldere productie en het muzikale vakmanschap alleen leveren al een mooie 7 op, maar een aantal uitschieters (het titelnummer en 'R & Roll Junkie natuurlijk, maar ook 'Hit', 'R & Roll Junkie', 'Never Enough', 'Pain', 'Get Lost', 'Doreen' en 'Skid Row' bekoren mij in het bijzonder), de otentieke stem en voordracht van Brother Bread en her en der wat smullen gitaaruitbarstingen trekken het met gemak naar een dikke 8. En dat had ik vooraf niet meteen verwacht.

Ik lees hier van alles over Herman. Wie hij eventueel was - of hoe ie dan toch als mens zou zijn geweest. Allereerst: Ik vond 'm tijdens villa Felderhof hartstikke sociaal en ronduit lief met majoor Bosshardt omgaan. Heb Brood overigens na een een concert tijdens de Heideweek een keertje mogen interviewen. Kreeg er eigenlijk totaal geen zinnig gesprek mee op gang. Hij lulde eigenlijk continu over hele andere zaken dan z 'n concert - 't publiek van die regenachtige avond, of de status van z 'n creatief bezig zijn, waarover ik hem trachtte te ondervragen.
Koos (Coach) van Dijk wist wel veel te vertellen over de band die volgens hem op dat moment net als een geoliede machine functioneerde.
Daarna toch weer ietwat consternatie, want waar hing Herman nu uit?
Er werd rond gekeken en nog even checkte men de omkleedruimte voor de zekerheid.
Het bleek dat ie 'm als een haas gesmeerd was. Waarschijnlijk op de trein gestapt, terwijl ze toch gezamenlijk per grote Amerikaan naar Ede waren gekomen. Een rasartiest die laat men toch niet wachten?

Grappig, ik herinner me dat in de tweede helft van 1978 vooral deze plaat en het debuut van Gruppo Sportivo heel populair waren, en om de één of andere reden vond ik 10 mistakes ontzettend leuk en Shpritsz niet – misschien wel omdat ik me ergerde aan Broods aangemeten en daardoor onecht aandoende rock & roll-imago. Al die jaren later kan ik aan dat laatste gemakkelijker voorbijgaan, en nu hoor ik pas hoe goed dit album is. Vijftien compacte rockbommetjes, zó strak gebracht dat de sequentie meteen naar de volgende track kan overschakelen als er niets meer uit het nummer te halen is, en zelfs nummers waarin niet echt een melodie te bekennen is of die niet ergens heen lijken te gaan blijven toch overeind vanwege de band, de losse zang en de attitude. Vooral die band is heel belangrijk, met Danny Lademacher voorop – wát een geweldige gitarist is hij hier, en wat kan hij overweg met veel verschillende stijlen en sounds, van kamerbreed via ruig en glam naar jazzy, en alles steeds perfect getimed. Alles klinkt los en toch heel gefocust, en die achtergrondzang maakt het áf. (En waar doen die twee zangeressen me aan denken? Iets met groep en sportief.) Zo kan een mens ook 45 jaar later nog van mening veranderen.

Als beginnend tiener beleefde ik Herman Brood & His Wild Romance als de grootste naam van dat moment wat betreft de Nederlandse rock. Natuurlijk was daar Golden Earring, maar single Movin' Down Life was niet opwindend - bepaald geen Radar Love.
Nóg leuker dan Brood en zijn wilde romance vond ik Gruppo Sportivo, maar die misten wat Brood & co wél gingen doen: ze zouden het spoedig in het verre Amerika proberen te maken, waarover ik in Muziek Expres sensationele verhalen las. En dan was er aan het einde van 1978 het album Cha Cha en het jaar erop de film Cha Cha met andere muziek, waarbij de eveneens publiciteitshippe Nina Hagen en Lene Lovich. Brood was goed in het halen van de media. Dan nog vooral met een muziek- (en drugs)imago, anders dan we in de jaren '90 op tv kregen te zien in een volgende levensfase, waarbij zijn schilderkunsten inmiddels tot zijn kwaliteiten behoorden.

Wat hoorde dit pubertje in 1978 op Hilversum 3? Saturday Night was de grote hit die véél op de radio klonk, maar in de Nationale Hitparade niet verder kwam dan twee weken #17. De muziek op Shpritsz (moest altijd aan die koeken denken) vind ik met de oren van nu weghebben van die van Graham Parker & The Rumour en Dr. Feelgood, oftewel steviger varianten van Engelse pubrock. Daarbij was de livereputatie legendarisch, zoals mijn maatje van school zou ontdekken: wild-enthousiaste verhalen hoorde ik van hem, eigenlijk een fervente hardrocker.

Soms rockt het op Shpritsz uptempo zoals in Doin' It en Back (In Y'r Love), maar in bijvoorbeeld de hitsingle en Champagne (& Wine) is het kalmer. Over nummers als Dope Sucks en Rock n' Roll Junkie werd nogal eens geschreven, ongetwijfeld omdat de teksten zo verbonden waren met Broods imago.
Verder valt op dat de nummers meestal kort zijn: er staan maar liefst vijftien nummers op de plaat, waarmee de groep enigszins aansloot bij de punk- en waverevolte. Tegelijkertijd is de rock van Brood traditioneler en staan hier hoorbaar ervaren, vaardige muzikanten. Het maatje was bijvoorbeeld - terecht - enthousiast over de gitaarsolo's van Danny Lademacher. 'Live zijn ze beter dan op de plaat', verzekerde hij me.

Als album lekker maar niet spectaculair. De muziek op kant 1 is met z'n zeven nummers enerverender dan die op kant 2. Alhoewel mijn waardering een 3,5 is, een 7,5 als schoolcijfer bedoelend, is dit in mijn beleving een mijlpaal in de Nederlandse rockhistorie. En ik denk dat de meesten dat laatste met me eens zullen zijn.

Wordt weleens vergeten wat een fantastische muzikanten Herman hier om zich heen had. Verreweg één van het beste door een Nederlandse band gemaakt album. Van track 1 tot de laatste track meegezogen worden.