Herman Brood & His Wild Romance - Shpritsz (1978)

Die ben ik ook niet tegen gekomen.

Chabot was een huisvriend en biograaf van Brood . Maar ik denk dat ''drukke Bartje '' ten tijde van dit album nog niet in beeld was . Dus is zijn afwezigheid wat beter te verklaren .
Het was overigens weer druk op de Nederlandse tv , nu Brood al 10 jaar niet meer onder ons is .
Indrukwekkend vond ik wel de documentaire van Lola Brood . Ik vond het oprecht gemaakt en leefde met haar mee . Een spontane lieve vrouw overigens .

Al de zwartmakerij (en ik lees er helaas veel hier...) ten spijt, Brood was een fenomeen, en Shrpitsz was zijn meesterwerk. Zijn staccato lukraak pianospel is uniek, ontzettend opzwepend.
Na Broods dood (en ook daarvoor) heeft engerd Van Dijk gezorgd dat vrouw en kinderen niets te kort kwamen (ooit door Henny Vrienten verteld in een interview, en die geloof ik wel).
Ik heb die Chabotboeken gelezen, ongelooflijk gewoon. Een soort Ik Jan Cremer, maar dan niet verzonnen.

Jij hebt anders aardig wat slikkers en spuiters in je Top 10.

Ja, nu je het zegt. Slikken en spuiten brengt in sommige blijkbaar het beste naar boven.
En mijn eigen opmerking van 'Brood was gewoon een lul' moet je natuurlijk in zijn context plaatsen. Het is gewoon balen dat hij op die manier aan zijn einde moest komen. Die romantische kant van Speed en andere shit slaat feitelijk nergens op, het is troep. Toen hij in Cuby zat gebruikte hij ook geen speed, toen was hij al een talent die het ook zonder speed wel had gered.

Brood kon op gegeven moment niet meer zonder die troep natuurlijk en heeft er dankzij van Dijk gewoon zijn handelsmerk van gemaakt. En weer een nieuwe cultstatus was geboren. Die aantrekkingskracht bestond vooral uit het zich permitteren van alles wat god verboden had om tot artistieke hoogtepunten te komen. Dat er een keerzijde aan zat spreekt natuurlijk voor zich maar als curiosum heeft hij het toch enige jaren ver weten te schoppen dankzij Koos die anders ook maar werkeloos was. En hij is er eigenlijk nog oud mee geworden ook. Even omstreden als wereldberoemd in heel Nederland en de media stond er bol van. Een bijzonder kind die Herman en dat was ie.

Een album waar het voor Brood en zijn Romance al 'het goede' samen gevoegd werden. Brood nog op een fijne rush en redelijk in 'conditie'. Lademacher voegt dat stonesey geluidje toe en de koortjes passen daar prima in. De teksten zijn niet hoogstaand of diepzinnig, maar slaan de juiste toon aan die naadloos aansluit bij de tijdsgeest -drugscene- van toen. Dit is pure onversneden rock 'n' roll. Ook de hoes is strak.

Heerlijk snel album, maar niet afgeraffeld. Dope Sucks is geweldig.

3*

Als ik dit beoordeel op het genre 'Rock' heeft dit album weinig toegevoegde waarde voor mij.
Paar uitschieters, maar dat is het dan wel. Een standaard bezetting met standaard-instrumenten.

De teksten zijn niet hoogstaand of diepzinnig????????
Pardon, hoe kan je het schrijven, echt ongelofelijk.

Wel dan?

Gewoon een goede plaat van een junk die vooral over drugs gaat; zonder dubbele bodem.
De dingen bij naam noemen.
Is dit hoogstaand?
Wel concreet.

Maar nou niet echt literaire wondertjes dus....

Absoluut niet, meer het weergeven van de sfeer die speed oproept.

Beste mensen,

Madjack71 had het ook over een stonesey geluidje.
Ik had er niet op moeten reageren, geen kennis van zaken die Madjack.
Bijna alle teksten op Shpritsz zijn letterlijk gestolen van oude jazz en blues platen er zit niet veel origineels bij.
Maar de artiesten van wie het 'geleend' is waren/zijn niet de minsten.
Luister maar eens een tijd naar een radiozender waar 24/7 jazz of blues gedraaid wordt en je hoort bijna alle teksten van Sphritsz voorbij komen.
Kijk nu eens goed naar de Engelse taal in veel van de nummers, zo goed spreken de Nederlandse artiesten de Engelse taal niet.
Kom op mensen de teksten van Shriptsz zaten al vanaf zijn pubertijd in zijn hoofd, hij heeft meer dan 15 jaar over die plaat gedaan en daarom is er ook nooit een goede opvolger gekomen.
One of a kind.
Ook een titel van een liedje op Shpritsz, zou iemand me kunnen uitleggen waar de tekst over gaat?
Kan iemand me vertellen waar Prisoners over gaat?

Kan je mij een voorbeeld geven van een literair wondertje?

Een junk is iemand die alles doet om aan drugs te komen, het maakt haast niet uit wat, vandaar het woord junk.
Iemand die werkt voor zijn geld en daarmee zijn of haar drugs betaald is een verslaafde.
Meer dan een nuance verschil denk ik.

Ik denk dat Herman Brood gewoon geluk heeft gehad dat hij als artiest werd gezien.
Voor die schilderijen hoefde hij op den duur echt niet veel arbeid voor te verrichten.

Junk is een woord voor iemand die ernstig is verslaafd aan harddrugs, waarbij de verslaving zichtbare sporen in het uiterlijk van de persoon heeft achtergelaten (bijvoorbeeld verwaarloosd uiterlijk, vermagerd). Dit volgens de wiki, en dat is ook de definitie die wij vroeger op school ongeveer gebruikten.

Jij hebt gewoon Herman nooit live gezien in zijn prime en daar baal je nog steeds van. Herman was de enigste (ultieme taalfout van mij, jazeker) rocker die dit kikkerland ooit heeft gehad. En zijn schilderwerk was leuk geklooi dat goed betaald werd. But Herman still rocks en de m.n. oude beelden met Kuipje bewijzen dat telkens weer - no need to swaffle!

De twee keer dat ik Brood live gezien heb, had het verval inderdaad al de overmacht.
Samen met Danny Lademacher dus nooit.
Wel woonde Freddie "Cavalli" van Kampen tijdens zijn laatste levensfase een periode in ons dorp.

Brood woonde in the 70's in de Stationstraat in Utrecht, liep in adamskostuum door het huis, ook als hij opendeed en er reed toevallig een bus voorbij: Herman Bloot.

Freddy: fine guitarman

Maar Brood - God rest his soul - rocked; laatste maal dat ik hem live zag was met Hans Dulfer op het Vreeburg in mei 1985 (?) en toen was ie nog ok.

Imho: Brood one of NL's finest - a tough rocker. Dit album zou zeker een mooie notering halen in een persoonlijke NL top20 albums.

Hurricane - Bob Dylan

Suzanne van Leonard Cohen?

Dan heeft ie het geluk gehad dat ie zo'n enorm talent had, een beetje vergelijkbaar met Grimes nu (die zonder speed haar plaat niet had kunnen volgens een interview). Heb ook verhalen over zijn reputatie gehoord uit eerste hand (van bezoekers, organisatoren en mensen bij wie hij logeerde na optredens) en die logen er niet om - in positieve zin. Had hem zelf ook wel eens live willen zien...

In die tijd had ie op de piano een grote karaf staan en daar ging een fles vodka in en een pak appelsientje en die karaf was leeg voor de toegift: een bonk pure energie.

Kende 'em al van C&B, waar ie heel rustig achter de piano (introvert) zat te genieten, maar vanaf Street (met Dee Dee in het achtergrondkoor in Paradiso) begon zijn carriere echt vorm te krijgen. Hij leefde R&R - het klotige was alleen dat ie soms wel eens compleet 'weg' kon zijn - zong ie 3 * hetzelfde couplet van Never Be Clever - maar met Dulfer op Vreeburg (volgens mij Bevrijdingsfeest) was ie weer weergaloos. Altijd het gevoel gehad dat ie ergens zweefde tussen een echt podiumbeest zijn (leven voor de muziek) en geleefd worden door de mensen om hem heen en zijn eigen 'substance usage' en daarmee is ie misschien wel tragischer dan ie leek.

Nog steeds als de eerste klanken van Saturday Night (thank you Danny Lademacher) beleef ik net zo'n magisch moment als bij de eerste akkoorden van She's Lost Control of Disorder : pure rock-magie

Misschien wel de beste plaat ooit opgenomen in Nederland. Brood vat qua teksten zijn leven scherp en met mooie macho zinnen samen op veel enorm korte nummers die stuk voor stuk een korte rush aan energie zijn. Sowieso zou ieder nummer op zich een geweldige single zijn.

sterkste brood, fijn sfeertje.
zijn schilderijen zijn ook niet verkeerd, ruig met geel, zwart en groen.

Rock 'n Roll optima forma. Speedplaat (tempo ligt erg hoog.... dus)
Maar een energieke plaat als deze is heel uniek.

Pracht plaat deze van Herman Brood, en zeker een klassieker uit de Nederlandse popgeschiedenis

Gek genoeg doet de muziek hierop qua sfeer erg denken aan dat van The Ramones, zelfde sfeertje en ook erg veel, maar vooral korte nummers.

Ook het punk gevoel vind ik vergelijkbaar.

Deze ben ik nu even weer grijs aan het draaien, kan er geen genoeg van krijgen.

Live klinkt het nog beter en directer allemaal, beluister cha cha maar eens.

Literair noch muzikaal 'hoogstaand', past ook niet echt bij dit 'genre' , wel zeer pakkend en vooral overtuigend neergezet door de op dat moment als een komeet omhoogschietende (anti)ster van Herman. Dat maakt de sfeer en de waarde van dit album. Een typische like it or not plaat die dan ook alleen bij een bepaald publiek werd verafgood en zo alle aandacht op zich wist te vestigen. De hype en de publiciteitsmachine deed de rest, wat dan er dan ook toe heeft geleid dat dit slechts een tijdelijk leven was beschoren. Desondanks een echte en onvergetelijke klassieker. Brood zelf had er in ieder geval voorgoed zijn naam en reputatie mee gevestigd.