Def Leppard - Hysteria (1987)

Wanneer iets op single / elpee verscheen, werd bepaald door de platenmaatschappij. Normaliter was er sprake van een gecoördineerde release. Voor grote namen met een wereldwijde release werden afzonderlijke data vastgesteld voor Europa, VS, Japan en Australië/Australasia. De artiest en het management konden weliswaar worden geraadpleegd, maar dit was geheel het beleid van de platenbazen.
Als voorbeeld van een aanvankelijk slechts regionale release noem ik de eerste twee elpees van AC/DC, die na release in de regio Australië in Europa met andere hoezen tot één elpee High Voltage werden gecombineerd. De Britse hoes is daarbij anders dan de continentale.
In sommige gevallen nam een landelijke platenmaatschappij het initiatief: zo verscheen van Black Sabbath aanvankelijk slechts in Duitsland Tomorrow's Dream op single, weet ik uit de bio van Tony Iommi.

In de jaren '70 en '80 was Nederland vaak proeftuin voor singles: die werden hier als eerste Europese land uitgebracht. Waren ze succesvol, dan volgden meer Europese landen. Een effect dat je kon horen in de TROS Europarade, waar sommige hits maanden later nog werden vermeld, dankzij "vertraagde" noteringen in andere landen.
Wat ook gebeurde: een zuid-Europese zomerhit sloeg aan bij vakantiegangers, waarna de platenmaatschappij zo'n nummer in noord-Europa uitbracht. Dan liep bv Spanje op ons voor en werd het nummer bij ons in de nazomer/herfst een hit.

Wat het releasebeleid van de singles van Hysteria was, vertelt wellicht een bio over Def Leppard of platenmaatschappij Mercury. Of speurwerk op internet met sites als Discogs.
Ik weet in ieder geval zeker dat de focus van zowel platenbazen als management/groep vooral op de VS en het eigen VK lag. Plus wellicht Duitsland, dat na de VS en Japan de grootste rockmarkt vormde, passend bij Def Leppard.

Met de komst van streaming is de wereld van fysieke geluidsdragers geheel veranderd, maar dat is een open deur.

Overigens, een waardering van 3,62 voor deze vernieuwende rock klassieker? Foei foei foei Music meter, wat een schandalig lage score voor dit geweldige album, godgeklaagd!

Tja, om nog even terug te komen op die vraag over het beleid rond single-releases. Dat beleid is van onnoemelijk veel factoren afhankelijk. Hitgevoeligheid en de mate waarin een label of platenmaatschappij er verwachtingen van heeft spelen natuurlijk een grote rol.
Wat mij door de jaren vaak opgevallen is, is dat Nederland - behalve als proeftuin voor West-Europese releases, zoals RonaldjK terecht opmerkt - ook nogal eens eigen, afwijkende keuzes maakte. Sommige nummers, zeker ook van gerenommeerde artiesten, kregen wereldwijd vaak een uniforme single-release, maar dan werd er in Nederland nog wel eens een ander nummer van het betreffende album gehaald. Soms een keuze van de platenmaatschappij, soms ook omdat een Nederlandse DJ een bepaald nummer begon te promoten, waardoor er als vanzelf vraag naar ontstond. Legio voorbeelden vind je in dit topic.

Dat gezegd hebbende: als je er even naar wilt zoeken, geeft Discogs er meestal ruim voldoende duidelijkheid over. En zo constateer ik dat Maiden-singles (en vooral 12 inches) al in een vroeg stadium een Nederlandse release kregen. Waarschijnlijk in een vrij beperkte oplage; als zo'n single onverwacht goed ging lopen, werden er vaak exemplaren bijgeperst. Ik zie bijvoorbeeld dat er al vanaf Sanctuary en Women in uniform, beiden uit 1980, al specifiek Nederlandse persingen bestaan. Die laatste staat te boek als 'Europe', maar ik herken het label (met zowel Stemra- als Gema- vermelding, resp. de Nederlandse en (West-)Duitse auteursrechtenorganisatie) als een uitgave die zowel in Nederland (bij EMI, destijds in het Brabantse Uden) en Duitsland werden geperst.

Los daarvan had je in die tijd ook een bloeiende parallelle import, een semi-legale bezigheid van veelal kleinere platenwinkeltjes die hun plaatjes rechtstreeks uit andere landen, zoals Engeland en de VS importeerden. In grotere hoeveelheden was dat vaak goedkoper en was dus hun winstmarge groter. Vaak waren dat singles en albums die ook in Nederland waren uitgegeven, maar soms ook muziek die uitsluitend in het land van herkomst was uitgebracht. Sloeg zo'n plaatje onverwacht aan, dan zag een platenmaatschappij er vaak wel brood in om een Nederlandse persing uit te brengen, vaak maanden na dato. Of een maatschappij nam een nummer of album van een (al dan niet) kleine buitenlandse maatschappij in licensie. Zo herinner ik me dat het debuutalbum van Talking Heads in Nederland aanvankelijk lange tijd verkrijgbaar was op het Philips-label, wat een vervreemdende gewaarwording was. En bij zomerhits uit de mediterrane landen gebeurde dit natuurlijk ook heel vaak.

Wat Def Leppard betreft: bijna alle zeven (!) singles van Hysteria kregen ook gewoon een Nederlandse release. Alleen Women is in West-Europa nooit op single uitgebracht. Ik heb er vijf van de zes, alleen Hysteria heb ik nooit kunnen vinden. Gezien het aanbod op Discogs van die specifieke single zijn er vermoedelijk maar weinig van geperst.
Def Leppard hadden wij in NL overigens wat later in de smiezen dan Iron Maiden. Er bestaan, voorzover ik op Discogs kan zien, geen Nederlandse persingen van de singles van het debuut On through the night.

Het is dus geen makkelijk en overzichtelijk verhaal begrijp ik Beetje een ratjetoe aan hoe en wat...Veel herken ik er wel van terug uit wat ik in al die jaren in de bakken tegen kwam. In ieder geval bedankt voor enige toelichting heren gaucho en RonaldjK

De Tros Europarade heb ik nog nooit van gehoord, ik zou mij daar eigenlijk voor moeten schamen. Want in de tachtiger jaren lag ik regelmatig met de oren aan de radio gekluisterd. Wat ik wel weet dat de Tros nog 2 hit parades had dat was de Tros Top 50 met Ferry Maat en de Polderpop parade met Ad Roland.
En over Zuid Europese zomer hits denk ik vrijwel zeker dat Righeira hier een voorbeeld van is. Vamos a la playa kwam pas in de nazomer (27 augustus 1983) in de hit parade. En het zou ook best eens mogelijk wezen dat No tengo dinero - hun tweede hit- ook midden in de zomer van 1983 in Zuid Europa uitkwam. In Nederland kwam het daarentegen in de hitparade in de winter van 1984 (18 februari) Het bier zou bij mij echt niet smaken met deze 2 smakeloze hits van Righeira, maar dit terzijde. Het blijkt wel weer dat het een zeer complexe materie is. Thanks voor de reacties Ronald JK en Gaucho!!!!!!

Even snel de nummers door nemen : Women : Recht toe recht aan, muzikale waarde 4/ Rocket : Recht toe recht aan, muzikale waarde 4/ Animal : Recht toe recht aan, muzikale waarde 7/ Love bites : Rockballad, muzikale waarde 7/ Pour some sugar on me : Recht toe recht aan, muzikale waarde 4/ Armageddon it : Recht toe recht aan, muzikale waarde 4, Gods of war : Absolute kraker, muzikale waarde 9.5/ Don't shoot shotgun : Recht toe recht aan, muzikale waarde 4/ Run Riot : Recht toe recht aan, muzikale waarde 7/ Hysteria : Absolute kraker muzikale waarde 10/ Excitable : Recht toe recht aan, muzikale waarde 4/ Love and affection : Recht toe recht aan, muzikale waarde 6.5. Conclusie is dat Hysteria maar liefst 9 recht toe recht aan tracks heeft, 1 ballad en 2 absolute krakers. Voor de gemiddelde luisteraars is dit een krankzinnig goed album. Voor de NIET!!! gemiddelde luisteraar valt dit album tegen. Het had enigszins gecompenseerd kunnen worden door Dessert song en Fractured love op dit album te zetten in plaats van Rocket en Excitable dan had er wat balans in gezeten op dit album. Maar 9 recht toe recht aan tracks is echt veel teveel Def Leppard kan veel beter. Als ik dit vergelijk met het Slippery when wet album van Bon Jovi vind ik Slippery when wet 2 klassen beter, dit terzijde. De eerste 3 albums bewezen de heren dat het goede muzikanten zijn. Op het Hysteria album kwam het naar mijn mening onvoldoende naar voren. en dat is jammer er had meer ingezeten!!!!!

Dat zijn nogal stellingen
Ik reken mezelf absoluut tot de NIET!!! gemiddelde luisteraar en vind dit één van de beste albums ooit gemaakt. Just sayin'...