Nick Cave & The Bad Seeds - Skeleton Tree (2016)

Eerlijk is eerlijk, bij de eerste luisterbeurten kreeg ik het ter hoogte van dit nummer ook even moeilijk. Al doet de opbouw van het album naar dit kunststukje uiteraard ook veel.



Ik zoek graag zwaarte op, meerdere luisterbeurten per dag kan ik dus goed verdragen. Al is Skeleton Tree inderdaad een bloedzuiger, laat zoveel duidelijk zijn.



De vraag is of ze überhaupt moeten vergeleken worden. Cave zei het zelf: "sommige gebeurtenissen veranderen jou zonder inspraak als persoon". Wat eigenlijk al een antwoord is op mijn vraag. Het vergelijken zit in de aard van het muzikale (of bij uitbreiding 'menselijke') wezen. Maar misschien moeten we ruimte maken voor de vraag of deze vergelijking altijd gepast is.

Indien je de finale herbelichting van het gehele album overbodig wil noemen moet je dat vooral doen. Ik zie het wel even anders. De subtielste allusie op herstel vind ik geen overbodige rapporteur, wel integendeel.

In het begin heb ik het gevoel van zo dit is wel heel donker en somber, maar vooral Distant Sky is een prachtig nummer. Tijd dat het herfst wordt.

Het eindnummer (Skeleton Tree) is gewoon fenomenaal..is hard op weg mijn favoriete nummer te worden van het album..zo mooi en sereen het album afsluitend, de berusting die je voelt.
Het klinkt misschien als een simpel nummer maar dat is het totaal niet..het is razend knap om zo'n nummer te laten slagen en dat doet hij met verve..

Hetzelfde gevoel wat ik bij Bowie had, heb ik ook bij dit album. Ondanks dat ik het verhaal van Nick Cave (en Bowie) zeer intrigerend vind, vind ik niet dat het heeft geleid tot een kwalitatief sterk album. in tegenstelling, waar ik Nick's vorig album nog zeer goed vond (4*), beklijft me hier het gevoel dat het niveau drastisch naar beneden is gegaan. Instrumentaal vind ik het nergens interessant worden en waar ik heel veel lofzangen hoor over de teksten, zie ik ook hier nergens het meesterwerk in wat anderen wel zien. Natuurlijk heeft de dood van Arthur effect gehad op dit album, maar wat mij betreft drukt het helemaal niet zo'n grote stempel als veel mensen waarderen.

Ik blijf bij de stelling dat je bij zo'n houding jouw emotionele ontwikkeling in vraag moet stellen.
Dit kan als een keiharde aanval gezien worden maar dat is het niet, het is een uitnodiging tot zelfbevraging.

Ik vind dat muziek echter meer is dan alleen emotie. Anders kun je bij elk album, elk zinnetje, elk instrument de emotiekaart spelen. Ja, ik hoor ook wel dat Nick het moeilijk heeft, en ik leef erg met de man mee, maar als ik puur en alleen naar de kwaliteit van de muziek kijk vind ik het een stuk minder dan zijn vorige albums. En misschien is 2* overdreven laag van mijn kant - het is en blijft natuurlijk een geweldig muzikant en zijn slechtste albums zijn vaak nog beter dan de beste albums van menig artiest - toch kan ik niet ontkennen dat ik zeer teleurgesteld ben.

Appels123

Het mocht uit mijn laatste reactie misschien anders lijken maar ik respecteer jouw mening volkomen (tussen ons gezegd en gezwegen, ik vind de 5*-al bij al ook maarr aanstellers). Fuck die score. Jouw 2 sterren zeggen me niets. Jouw reactie echter wel. Ik hoop dat je je in de toekomst meer openstelt voor dit album. Niet omdat ik meen gelijk te hebben, maar omdat het leven meer te bieden heeft dan een gortdroge beoordeling.

Ik vind echter niet dat je je moet "openstellen" voor kunst. Ik ga mezelf er niet toe dwingen om iets goed te vinden puur en alleen omdat de menigte het goed vind en ik ga mezelf er niet toe dwingen iets tigmaal te luisteren op zoek naar een onvindbare schat. Het is niet een kwestie van openstellen. Ik ben een groot Nick Cave fan. Wellicht niet zo groot als menig anderen op deze site, maar ik vind hem een geweldig muzikant. En sommige van zijn eerdere albums hebben me ook gegrepen. Niet omdat ik mezelf ervoor openstel, maar omdat het me blijft achtervolgen, omdat het me direct grijpt en omdat het doordringt tot in mijn ziel. Zou dat kunnen gebeuren met dit album? Zeker. Soms word je ineens gegrepen door een album waarvan je het niet verwacht. Maar voor mij is dit album momenteel een onvoldoende voor Nick Cave begrippen. Ook met het zeer trieste levensverhaal in mijn achterhoofd, word ik er (nog) niet door gegrepen.

Hopelijk gebeurt dat binnenkort wel.

Ik begrijp hier eerlijk gezegd ook helemaal niets van. Dit album spat werkelijk uiteen van kwaliteit. Je diepst mogelijk verdriet zó in muziek om weten te zetten getuigt in mijn bescheiden ogen van de grootst mogelijke kwaliteit. Ik vóel het verdriet en de pijn van Cave op dit album. Ik krijg het er zelf moeilijk mee, als vader zijnde. Het album is bijna pijnlijk om te ondergaan en als een album dát met je doet vind ik dat toch wel een ontzettend grote kwaliteit. En daarom is The Skeleton Tree voor mij nú al het album van het jaar. Daar gaat niks meer overheen komen vermoed ik...

Ik vind dit een hele vreemde reactie. Goed, bij jou resoneert het album met je eigen emoties, bij een ander die deze emoties niet herkent hoeft dit dus geen 'snaar te raken'. En zo kun je dus niet beoordelen wat iemand voor emotionele ontwikkeling heeft doorgemaakt.

De kwaliteit van de muziek van dit album staat buiten kijf wat mij betreft. Het kan zijn dat het niet je ding is of te rustig of niet spannend genoeg of te weinig uitschieters.
Ik kan me voorstellen dat je zijn vorige album afwisselender vindt wat dat betreft.

Voordat je een tertiair oordeel velt over iemands oordeel over een anders oordeel (da's dan een metaoordeel) zou je minimaal kunnen vragen naar de beoordelings- of de toetsingscriteria - in boerentaal: hoe zie je dat?

Verder wil ik me niet in deze 'nonsensical' discussie mengen: a. heb ik dit album nog niet gehoord en b. ben ik nooit een Cave-fan geweest; en c: daarom wil ik dit album in gepaste context 'consumeren' en alle narcisso-posts hier leiden alleen maar af.

Ben benieuwd wat je van dit album gaat vinden , zeker omdat je geen Cave-fan bent qua ouder werk.

De discussie hierboven gaf mij genoeg informatie om een statement te maken.

Reagerende op het tweede gedeelte uit je post: dit geldt voor mij precies hetzelfde

Mijn bericht was inderdaad een beetje te kort door de bocht. My bad.
Toch vind ik bevreemdend wanneer iemand onbewogen blijft bij dit soort werken.

Om even HUMO te citeren:

'Skeleton Tree' is wat de Ierse dichter W.B. Yeats 'A terrible beauty' noemde, maar de vreselijke schoonheid duurt niet lang. Met acht songs in 39 minuten is het nipt de beknopste van alle Bad Seeds-platen, maar meer dan lang genoeg. Songs als 'Jesus Alone', 'Magneto', 'Distant Sky' en 'Skeleton Tree' laten de luisteraar gebroken en tobbend achter. Ook voor wie hard zijn best doet om zich níét voor te stellen hoe Cave zélf zich dan wel moet voelen.
Wie op het einde van 'Skeleton Tree' nog droge ogen heeft, moet zijn ziel laten nakijken. Of zijn oren.

Vandromme, F. (2016). Nick Cave - Skeleton Tree. HUMO, nr. 3967/37, pp. 163.

je leest hier soms wat.

Bij mij wekken dit soort berichten absoluut de interesse om dit album te gaan beluisteren. Ikzelf kan ook wel eens verbaasd zijn wanneer mensen niet geraakt zijn door muziek die mij raakt (bijvoorbeeld Sigur Rós - Ara Batur, Marillion - The Great Escape) maar ja, mensen hebben nou eenmaal verschillende smaken en emoties, en zelfs verschillende beweegredenen om naar muziek te luisteren.

Wat Bowie betreft deel ik je mening. Was ook niet zo onder de indruk van Blackstar. Sterke songs wisselen zich af met nummers die mij vrij weinig doen. Over het geheel vind ik het niet zo'n sterk album, ondanks het feit dat de context waarin dit album tot stand is gekomen invloed heeft op de beoordeling ervan, althans bij mij. Het is zijn zwanenzang geworden. Bowie wist dat het zijn laatste album zou worden. Dat zijn dingen die mij als luisteraar niet onberoerd laten. Die man was ernstig ziek en wilde tóch heel graag dat album maken.
En toch ben ik niet omvergeblazen door Blackstar. Iets dat ik met The Skeleton Tree absoluut wél heb. The Skeleton Tree raakt mij veel harder dan dat Blackstar dat doet. Dat heeft ongetwijfeld te maken met de manier waarop de songs bij me binnenkomen. Ik lees diverse reacties over dit album, dat het kwalitatief niet goed zou zijn en dat het geen snaar weet te raken. Ik kan dat niet vatten, vooral dat laatste want dat is zó aanwezig op dit album. Als deze nummers je niet raken moet je toch welhaast een hart van steen hebben? Maar goed, zo zullen er ook vast fans van de laatste Bowie-worp zijn die zich zullen afvragen waarom ik dat album niet echt trek...

[/quote]
Maar goed, zo zullen er ook vast fans van de laatste Bowie-worp zijn die zich zullen afvragen waarom ik dat album niet echt trek...
[quote]

Precies, ik vind ze namelijk beiden bloedmooi maar onvergelijkbaar. Maar iedereen heeft recht op zijn eigen smaak (gelukkig)

Sorry, sorry, sorry maar laat me een lans breken voor het vorig jaar verschenen: The Apartments - No Song, No Spell, No Madrigal (2015) vele malen minder bekend als Skeleton Tree of Blackstar, maar minstens even boeiend. Voor wie met natte ogen achterblijft na het prachtige Jesus Alone luister eens naar diens 21.

Proggy2 Prachtig nummer, prachtig album!

Op de muzieksite enola hebben ze er voor het eerst in hun bestaan de volle mep aan gegeven. 10/10. Heel juist imo. Ook wel een van de meest complete recensies erover die ik al gelezen heb. Heel mooie linken tussen het album en de bioscoopfilm:
http://enola.be/muziek/albums/27361:nick-cave-a-the-bad-seeds-skeleton-tree

En ik wil nog steeds naar niks anders luisteren eigenlijk. Deze plaat heeft me zo ontzettend in de ban...

Ik ben een enorme Cave liefhebber, maar dit raakt me maar half. Natuurlijk niet het leed dat hem is overkomen, maar de muziek die dat heeft opgeleverd.

ik zal me laten nakijken

Ach ach.

Vijf Weesgegroetjes en tien Onzevaders en we zwijgen er over.

Haha, ik draai em dan nòg wel een keer.

Deze Cave sla ik over!

En waarom dat Poepie, waarom dan?

Ken Nick nog van Crime and The City Solution, Birthday Party, zijn eerste solowerk en de rest! Maar dit pakt me totaal niet! Soms heb je pech!

Nick heeft alleen niet in die eerste band gezeten