Nick Cave & The Bad Seeds - Skeleton Tree (2016)

Mij viel ook op dat de stem van Cave vooral in het begin van Girl in Amber lijkt op die van Waits.

I Need You doet me zelfs denken aan het vroege werk van the Cure, waarmee ik banzelfsprekend niet op de stem doel.

Ik ben fan van de man sinds ik de eerste keer "Tupelo" op de radio hoorde voorbijkomen ergens in 1985 moet dat zijn.
We zijn nu dik 31 jaar verder en hij heeft me al die tijd begeesterd en nooit ontgoocheld.
Meer zelfs , de tour de force die hij met deze "Skeleton tree" en bijhorende film " One more time with feeling" uithaalt is ongezien en valt in zijn rijkgevulde carriere absoluut bij de vele hoogtepunten te catalogeren.
Dat het album zo'n zware lading met zich meedraagt heeft onvermijdelijk gevolgen met welke oren je het beluistert.
Uit de film blijkt ook dat het merendeel van de muziek en teksten al geschreven was voor die fatale val in de zomer van 2015, en dat nadien weinig tot niets meer is gesleuteld aan de songs daar het dramatische voorval het creatieve proces in de weg stond.
Cave zelf zegt dat hij niet meer bij machte was de songs nadien naar zijn hand te zetten en de onvolmaaktheden en fouten eruit te poetsen.
Dat het album dan toch zo'n impact op zovelen heeft en practisch overal bejubeld wordt in de vakpers is toch wel uniek.
Toen ik de songs een eerste keer hoorde in de film was ik niet zo overtuigd, maar het bleek een groeier van jewelste en een plaat waar je als luisteraar moeite moet voor doen , maar wat je er dan voor terugkrijgt is onbetaalbaar.
ik denk persoonlijk dat het voor Nick en zijn Bad Seeds bijzonder moeilijk wordt om hierna een opvolger te maken.
Wat moet je hierna in godsnaam nog maken wat zich hiermee qua beleving en emotie kan meten?
Misschien gaat hij in de toekomst zich wel meer toeleggen op instrumentale filmscores met Warren Ellis of trekt hij nog eens flink van leer door Grinderman uit de kast te halen?
Hoe dan ook, een volgend Bad Seeds album zie ik de komende jaren niet direct in de pijplijn zitten, maar deze "Skeleton tree" houdt me nog wel even zoet

Het leven kan meedogenloos zijn, en ons plots zonder genade de duisternis in sleuren. Dat weet Nick Cave maar al te goed.
Eerst jarenlang erin slagend om als een levende dode op het randje van de afgrond te blijven bivakkeren (alleen Keith Richards stond nog een stapje dichter bij de richel) en steeds te overleven.
Vervolgens ver weg van de heroïne een nieuwe rol als gelukkige huisvader vindend.
Maar uiteindelijk je zoon moeten verliezen bij diens eerste ontmoeting met diezelfde afgrond waar jij jarenlang steeds op het nippertje aan ontsnapte.
Het is bijna té tragisch.
Skeleton Tree is een rauw, blauw, bloedend hart. Een pijnlijke maar fascinerende plaat waarop je zonder pardon gedwongen wordt om recht in Nick Cave’s doorweekte ogen te kijken.

Skeleton Tree is na Bowies Blackstar de tweede plaat van het jaar waarin een legendarische performer met de dood worstelt. Hier stoppen de gelijkenissen echter. Want op Blackstar worstelt David Bowie met zijn eigen dood, en op het einde van de plaat heb je het gevoel dat het hem gelukt is, dat hij erin geslaagd is zijn carrière af te sluiten op een hoogtepunt, en dat de cirkel van zijn leven rond is. Niets van dit alles op Skeleton Tree. Want Nick Cave is niet dood. Hij leeft nog, maar voor de rest van zijn dagen zonder zijn zoon. Daar is niks moois aan. Er is geen acceptatie mogelijk. Blackstar is een plaat waarvan iedere artiest mag hopen dat ie ooit in staat is met zo’n werk een carrière af te sluiten. Een Skeleton Tree moeten maken wens je zelfs je minst favoriete muzikant niet toe.

Al heeft het, toegeven, tot iets heel moois en speciaals geleid. De feel van het album is loodzwaar, maar staat desondanks vol nummers die in hun gitzwarte breekbaarheid gewoon ontzettend mooi zijn. Dit is de eerste plaat van Nick en zijn Bad Seeds waarop de liedjes pas beginnen nadat de doden gevallen zijn, en op de achtergeblevenen gefocust wordt. Waar de teksten normaal tot in de puntjes verzorgd worden al waren het fragmenten uit de wereldliteratuur, daar wordt er op Skeleton Tree voornamelijk rechtstreeks vanuit de onderbuik gezongen. Het levert een setje songs op waar je hart gewoon van breekt. ‘I need you, I need you, just breathe I need you’, je moet wel van steen zijn om hier niet op zijn minst een beetje verdrietig van te worden. Ook de gastvocalen van de Deense Else Torp op Distant Sky zijn hartverscheurend, net als het treurige orgeltje Rings Of Saturn en nog een duizendtal andere kleine en grote dingetjes doorheen de plaat. Sowieso is het soms alsof Nick geprobeerd heeft de luisteraar even leeg en verslagen achter te laten als hij zich zelf voelt.

Als dat zo is, dan is het hem gelukt. Skeleton Tree is de wrangste, minst gezellige plaat in het oeuvre van Nick en de Seeds, en dat wil na albums als The Firstborn Is Dead en Murder Ballads wel wat zeggen. Het is gelukkig ook een van zijn mooiste werkstukken geworden, al zal dit voor altijd het album blijven dat hij eigenlijk niet had mogen maken. Maar ja, dat stomme noodlot ook…

(Dit bericht komt van mijn muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!)

zeer goed , maar heel zwaar om door te geraken luister nu al bijna elke dag. en sommige dagen zet ik het gewoon af omdat ik er nerveus van wordt . ga nog even wachten met punten geven .

Mooie bespreking, ArthurDZ!

Ik heb de plaat de laatste tijd al geregeld beluisterd, en vind het heel moeilijk om hier iets over te zeggen. Ik ben Nick Cave eigenlijk pas écht gaan appreciëren toen ik 'Push the Sky Away' hoorde, en heb vervolgens, toen ik me een weg door zijn verleden baande, nog heel wat briljantjes ontdekt. 'Skeleton Tree' is zodoende de eerste plaat die ik beleef in volle Nick Cave-modus.

De voorgeschiedenis van de plaat is overbekend, en al even tragisch, en daar is menigeen al dieper op ingegaan. Ik ga mezelf eerst nog wat verder moeten onderdompelen in dit album, alvorens ik er meer over kwijt kan, maar de pijn en ontreddering die Cave uitstraalt, voel je meteen, en komt ontzettend hard aan.

Dit is, zonder twijfel, één van de mooiste dingen die ik dit jaar al heb gehoord. Dat het uit zulk een tragedie moet ontspruiten, is enorm bitter..

Van de persoon die Nick Cave nooit trok. Al twee albums weet de man me te boeien en raken. Hoe zwart, desolaat en angstaankagend Skeleton Tree soms ook mag klinken, schoonheid is zelden muzikaal zo trefzeker uitgedrukt. Ondanks het feit dat het album voor ongeveer de helft uit non-songs, mijn term voor songs die meer atmosfeer dan melodie in zich hebben, bestaat, overtuigt het zo sterk dat al mijn bezwaren tegen non-songs verdwijnen als sneeuw voor de zon.

Dit album is als een opbouwende onweersstorm, die vrijwel al het licht dooft, maar uiteindelijk niet echt losbarst. Als dan in het laatste nummer 'Skeleton Tree', Cave zijn troost over de luisteraar uitstort, is het moeilijk om de ogen droog te houden. Het is zalvend als een perfect koor in een kathedraal, als de zon na de regen en de storm. Samen bieden zij hoop, leven.

Waar ik 'Push The Sky Away' tot mijn verbazing erg goed vond, is Skeleton Tree de overtreffende trap. Ja, de albums liggen in elkaars verlengde, maar deze nieuwe plaat kent nog zoveel lagen dieper. Het is verleidelijk om veel in het album leggen, met de persoonlijke tragedie die Cave trof, maar veruit het meeste stond al op de band/computer. Wellicht dat het stukje extra er aan te wijten is.

Skeleton Tree is een modern klassieke plaat. Dit is voorbij rock, pop, punk, noem het maar op. Cave is definitief gearriveerd op zijn eigen planeet. En die schijnt heel helder en groot aan het firmament.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

ArthurDZ
geplaatst op 18 september 2016, 18:28 uur, permalink

[/quote]
Skeleton Tree is na Bowies Blackstar de tweede plaat van het jaar waarin een legendarische performer met de dood worstelt. Hier stoppen de gelijkenissen echter. Want op Blackstar worstelt David Bowie met zijn eigen dood, en op het einde van de plaat heb je het gevoel dat het hem gelukt is, dat hij erin geslaagd is zijn carrière af te sluiten op een hoogtepunt, en dat de cirkel van zijn leven rond is. Niets van dit alles op Skeleton Tree. Want Nick Cave is niet dood. Hij leeft nog, maar voor de rest van zijn dagen zonder zijn zoon. Daar is niks moois aan. Er is geen acceptatie mogelijk. Blackstar is een plaat waarvan iedere artiest mag hopen dat ie ooit in staat is met zo’n werk een carrière af te sluiten. Een Skeleton Tree moeten maken wens je zelfs je minst favoriete muzikant niet toe.
[quote]

Prachtig onder woorden gebracht !!!!

Als een album de hemel in wordt geprezen, vind ik dat het album vergeleken moet worden met het beste werk van de betreffende artiest. Wat mij opvalt, is dat zijn stem zeker diep gaat, maar tegelijkertijd vond ik zijn stem op de albums henry's dream en boatmans call toch een stuk sterker. Natuurlijk siert de imperfectie van zijn stem tegelijkertijd, vooral in i need you, maar een klein beetje doet het af aan de nummers. De nummers zijn degelijk, maar niet te vergelijken met weeping song, into your arms of henry lee. Ik vind het album te vergelijken met Blackstar, daar was de stem van Bowie ook niet zo goed op als anders. En tegelijkertijd bekruipt mij het gevoel dat ik beide albums goed moet vinden, omdat ze zo worden aangeprezen en vanwege de dramatische connecties met de realiteit. The Good son, Henry's dream en Boatmans call blijven mijn favoriete albums van Nick Cave & Co.

Ik zou me er niks van aantrekken. Bij Blackstar had ik het geluk om de plaat op de vrijdag voor DE maandag al te horen. Ik vond 'm gelijk briljant, zonder de 'dramatische connectie'.

Bij mij precies hetzelfde v.w.b. Blackstar,
Ik vond hem vanaf het begin al geniaal, al had ik wel gelijk vanaf het begin een unheimlich gevoel door de donkere ondertoon van zowel de muziek als de lyrics. Maar het was nog niet bekend dat Bowie op sterven lag.
Een gevoel overigens wat ik zeker ook gehad zou hebben bij dit album als ik niet geweten had onder welke dramatische gebeurtenissen dit album voor een groot deel was gemaakt.
Ik vind het juist zeer knap van beide albums dat zowel Cave als Bowie niet door de "stolp van misère" waarin zij zaten, zowel muzikaal als tekstueel vervielen in cliché's (tears in heaven?), maar juist een creatieve boost leken te krijgen van al die ellende,....

Ben waarschijnlijk niet in de stemming voor de pijn van Cave. want kan er niet echt van genieten, zoals velen hier wel. De zwaarmoedige klanken lijken niet voor mij bedoeld, want ze glijden weg zonder te raken. geeft niet... wellicht iemand een luistertip?

Er is niemand die zegt dat je het goed moet vinden.
De enige denkbare tip is deze: verplaats je zo goed mogelijk in Nick Cave's ervaringen.

Draai eerst Closer van Joy Division.

Al een paar dagen helemaal in de ban van de nieuwe cd van Nick Cave & the Bad seeds.
Zelden een album gehoord die bij een eerste luisterbeurt zo'n verpletterende indruk achterliet,iets wat natuurlijk nogal veel te maken heeft met de privé situatie/gebeurtenissen van de zanger.Dat laatste komt vooral tot uiting in de door merg en been gaande teksten vol emotionele diepgang.
Je voelt je er als luisteraar soms wat ongemakkelijk bij maar ter gelijkertijd geniet je van de zowel prachtige als sobere muzikale invulling die garant staat voor veel sfeer en intensiteit.
Slechts bij Distant sky gaat het wat de verkeerde kant op,een iets te veel een begrafenis nummer wat ik niet echt trek (iets te veel voyeur).
Voor het overige is the Skeleton tree een album van een intense en donkere schoonheid die je niet al te vaak tegenkomt,zonder zwakke plekken en met voor mij I Need you en Girl in Amber als uitschieters.
Album van het jaar?

ook ik ben bevangen door Nick; heb meeste platen van 'the seeds' de laatste tijd veel gedraaid.
ben erg onder de indruk van zijn stem (beetje pulp-achtig) ??? en vooral van de nummers waar echt wat gebeurd, zoals:
skeleton tree
jezus alone
push the sky away
do you love me (wat een toppertje)
into my arms
where the wild roses grow (zijn stem doet me aan neil diamond denken hier)

maar sommige nummers raken me (nog ?) niet, zoals distant sky....beetje saai.....
maar ik blijf proberen voorlopig.

Zeer aangrijpende plaat van Nick Cave & the Bad Seeds. Ongelooflijk dat deze man steeds weer meesterwerkjes weet te produceren. Natuurlijk krijgt de plaat een bepaalde lading door het dramatische verhaal er achter. De spanning is voelbaar, maar komt nergens tot uitbarsting.

Op sommige nummers horen we Nick Cave zoals we hem nooit gehoord hebben. Iemand merkte op dat Skeleton Tree verder gaat waar Push the Sky Away op hield. Zo zie ik het ook. De plaat klinkt vertrouwd, maar ook anders dan anders.

Maar nummers als "Distant Sky", "Skeleton Tree", "I Need You".. echt kippenvel nummers. Ik vraag me af of deze na het tragische ongeval zijn opgenomen. Het moet haast wel.

Ik ben zelf onlangs vader geworden van een (meisjes)tweeling. Geboren op de dag dat "Skeleton Tree" uitkwam, hoe verzin je het. Is het daarom dat deze plaat mij zo aangrijpt? Ik weet het niet, maar je voelt de pijn van Cave. Prachtplaat, die ik nog wat dieper op mij in moet laten werken..

Prachtig album van Nick Cave & The Bad Seeds.
Rings of Saturn het absolute hoogtepunt met vlak daarachter Jesus Alone, Distant Sky en Skeleton Tree. De andere nummers blijven daar weer iets achter.

Poeh, wat moet je aan al deze reacties nog toevoegen. Deze plaat raakt me ontzettend hard en dan blijkt maar weer hoe sterk de werking van muziek kan zijn. Het is de pijn van Cave, maar het vinyl projecteert de pijn als een beamer in mijn hoofd. Prachtig. Met deze plaat heb ik een soortgelijk gevoel als met Bowie's Black Star (ook al veel naar gerefereerd hier). Beide op vinyl en allebei ontzettend veel gedraaid zonder ook maar 1 luisterbeurt de aandacht te verliezen.

Gisteren werd Nick alweer 59 (schrok er bijna van, want ineens kwam het besef dat ik ook 15 jaar ouder ben geworden sinds ik hem leerde kennen) en ik heb hem nog nooit op een slecht album kunnen betrappen. Unieke artiest met een fenomenaal oeuvre. Hopelijk snel weer op de buhne te zien, veel beter wordt het niet.

Nou nee Deric. Hier volg ik je niet.

"Het album dat ik nooit ofte nimmer wilde kopen"

Het begon allemaal een kleine week geleden met het prachtige Push The Sky Away. Dit album, dat in zeer korte tijd stukje bij beetje haar schoonheid heeft prijsgegeven, is een tamelijk forse 'ear-opener' gebleken en Skeleton Tree is nu eenzelfde lot beschoren. Heel wonderlijk allemaal en hoewel ik nog steeds geen liefhebber van eerder werk ben, ga ik er op dit moment toch vanuit dat er nog meer pareltjes op het Cave strand moeten liggen.
Zijn Bad Seeds album uit 1997: The Boatman's Call staat in ieder geval al genoteerd! (Edit: is zojuist ook al aangeschaft!)

De belangrijkste reden voor de ommekeer zou weleens het vocale gedeelte op de laatste twee albums kunnen zijn. De zang klinkt op een of andere manier doorleefder, subtieler en daardoor aangrijpender. Niet geheel vreemd natuurlijk zingt Cave op zijn nieuwe album zo mogelijk nog hartverscheurender - en mooier - dan ooit en soms gaat zijn af en toe haperende en zwaar geëmotioneerde stem dwars door merg en been. Tel daar nog bij op dat de schijnbaar eenvoudige muzikale omlijsting op Skeleton Tree van een onvoorstelbare schoonheid is, waardoor het ongemakkelijke gevoel dat zijn stem oproept nog eens wordt versterkt. Een enkele keer meer dan je lief is, misschien?

En... zelfs al voelt Skeleton Tree op z'n minst nog wat oncomfortabel aan, ik ben zo blij dat ik het album dat ik nooit ofte nimmer wilde kopen... gekocht heb vandaag.

Vanaf Boatman's Call zette Cave een andere, soms rustiger koers in die mij zeer bevalt, alhoewel ik het oude werk van Cave ook zeer waardeer (niet alles).
Alleen Dig Lazarus Dig ben ik om een of andere reden nooit aan toegekomen (door de eerste single denk ik dat het toch een andersoortig album is). Zal m ns proberen.
Maar vanaf de bootman is het bijna voltreffer na voltreffer (vind ik dan).

The Good Son is ook vrij rustig.

Kijk nu naar een concert van The Bad Seeds van ruim een jaar geleden en ik hoor weer mooie voor mij nieuwe liedjes en inderdaad de wat rustigere nummers van Cave vind ik vooralsnog sterker. Waarschijnlijk omdat ik zijn stem dan mooier vind klinken.

"Inktzwart meesterwerk", las ik ergens. Het blijft natuurlijk een lastige affaire, albums vergelijken (hier veel met 'Blackstar', maar ook met andere albums uit zijn oeuvre). Als ik dat laatste doe, vind ik 'Abattoir Blues/The Lyre Of Orpheus' muzikaal een veel rijkere plaat, maar hier zal de kunstenaar een 'sfeer uit één stuk' hebben willen neerzetten. En dat gebeurt hier dan ook en werkt ook.
Wat een beklemmende, bijna verstikkende plaat is het geworden, die toch het nodige kippenvel en compassie weet op te wekken. Persoonlijk ben ik blij met de troostende werking die het titelnummer als slottrack op mij heeft. Pff, toch nog licht aan het einde van de tunnel: "And It's Allright...".
Vanaf de eerste klank in 'Jesus Alone' (magistraal nummer en blijf maar eens onberoerd als je Cave hoort kreunen: "With My Voice, I Am Calling You") word ik in dit album gezogen. Naast 'Tonight's The Night' hebben we een nieuwe muzikale standaard in de rouwverwerking gekregen.

En even een zijspoor, maar wat is 2016 een prachtig muziekjaar. Een jaar waarin de grote artiesten (Bowie, Radiohead, Cave) grote platen maakten, ieder op hun eigen, toch wel verrassende, manier. Dat wordt nog puzzelen aan het einde van het jaar als de jaarlijstjes moeten worden opgemaakt. En we zijn nog niet eens klaar.

Da's toevallig, heb ik net opstaan hier. Zonder connectie met Cave te maken overigens.

Ja, typisch, ik lees ook in de artikelen over dit album dat dit album al min of meer voltooid was toen die fatale val plaatsvond.

Teksten zijn veelal herschreven, toch?

Leonard Cohen's "You Want It Darker" lijkt de derde te worden. 21 oktober.

Is 21 oktober de sterfdag van Leonard Cohen?

best boeiend album. maar niet meer dan dat.

maar de meesterwerkjes zijn ´let love in´ en ´no more shall we part´.
luister maar eens naar do you love me 1+2 en naar oh my lord.
Die laatste is nog altijd aan het groeien. Wat een opbouw zeg !!