Nick Cave & The Bad Seeds - Skeleton Tree (2016)

De live versie van Oh My Lord op de DVD God Is In The House is prachtig.
Moet je eens naar op zoek gaan.

Nee, haha. De release van zijn 14e studio-album "You Want It Darker"

thx Deric; zag in de gauwigheid dat de dvd op youtube staat; zal vanavond eens kijken !

De laatste twee nummers zijn subliem, maar de rest kan mij echt niet bekoren. Het heeft te veel weg van een luisterboek en dat nummer met dat irritante ohww ohww hadden ze beter kunnen schrappen. 2.5

Mensen die op hun teentjes zijn getapt als andere mensen dit album minder kunnen waarderen, ik vind het altijd een beetje triest. Waarom zou deze luisteraar emotioneel onderontwikkeld zijn? Ik heb het album nog niet in zijn geheel kunnen beluisteren, maar ik was nog niet kapot van wat ik wel gehoord heb. Ben ik nu ook emotioneel niet volwaardig? Dit soort pedante gedoe altijd.

De zoon van Zeus en Europa heeft gesproken.

Misschien voortaan beter de kleine letters lezen voor je klikt op aanmelden. MusicMeter is nou eenmaal de site voor de doorgewinterde pedantofiel.

Ik vind jouw reactie volkomen logisch en het woord pedant nog vrij mild. En daar zijn heel wat op Musicmeter het mee eens.

Ik struinde eens door wat albumlijsten heen, zoals ik vroeger ook wel deed, en zag dat dit album op 3 staat in Nederland en 2 in the UK. Alleen opvallend genoeg in the USA: van 27 naar.... 138 gaat.

I Need You

Geweldig album. Tot zover mijn recensie.

Nou, zich kunnen verplaatsen in anderen hun situatie/gevoelswereld vind ik een lovenswaardige kwaliteit. Iedereen is geheel vrij dit een slecht album te vinden, ik stel me gewoon de vraag of het bij een album als dit opportuun is te denken in termen als 'goed' en 'slecht'. Ik wil Nick Cave's lijdensweg ook niet groter maken dan hij is. Maar naar een werk als dit luisteren en er niets bij voelen vind ik op z'n zachtst gezegd bevreemdend.

Mijn uitspraak over emotioneel onderontwikkeld zijn vind ik achteraf een tikkeltje kras. Het was een te boude stelling. Dat geef ik grif toe.

Ik voel er ook niks bij eerlijk gezegd, mij gaat het om de muziek, teksten en dergelijke zijn voor mij altijd bijzaak. En als er veel gevoel in de zang word gelegd draagt dat bij tot de muziek, dat kan het natuurlijk wel mooi maken. Zoals bv bij Black van Pearl Jam

George Orwells Animal Farm lezen kan ook zonder veruitwending naar het Russisch communisme een aangename ervaring zijn. Maar dan mist een mens toch iets, lijkt me. Nu goed, ieder zijn keuze uiteraard.

En toch, en toch ...

Popmuziek, dat zijn doorgaans liedjes. Liedjes zijn vertellingen waarbij melodie en instrumentatie als vehikel dienen om het verhaal met de luisteraar te communiceren.

Jij luistert dus wel, maar het leidt niet tot communicatie.

En toch, en toch...

Bij een plaat die zo persoonlijk is als Skeleton tree kan je niet aan de diepere inhoud voorbij gaan en het slechts als een verzameling liedjes beschouwen, dan mis je toch de essentie.
Toen er twee vliegtuigen the twin towers invlogen en de gebouwen instorten waren dat ook niet alleen maar twee gebouwen die instortte. Met een beetje inlevingsvermogen kon je de menselijke drama's die zich in die gebouwen afspeelde invoelen dus het enorme drama pas echt invoelen.
Nu is dat een metafoor die misschien wat over the top is, maar zo werkt het ook met hele persoonlijke platen als deze maar ook als Blackstar van Bowie. Je mist de essentie als je de inhoud buiten beschouwing laat.

Juist voor Black Star gold dat voor mij nou net niet, had het geluk dat ik de nummers voor zijn dood al gehoord had.

Bovendien had niemand, maar dan ook niemand in de gaten dat het een "afscheid" was.
Meeste mensen zaten alweer aan het Bowie occulte te denken en hebben later pas zelf de associatie Bowie en zijn dood aan Black Star gekoppeld.

Ik geniet werkelijk nog wekelijks van deze plaat

En toch, en toch...

Je hoeft niet altijd de tekst te verstaan om een emotie op te roepen, kan ook door de klank van de geuite woorden komen.
Denk aan b.v. Sigur Ross.

Bij het nummer Lazarus van Bowie legde ik gelijk de link met de dood, en het sterven.
Schreef ik ook al een paar dagen voor zijn dood.
De emotie in combinatie met de muziek gaf mij het gevoel.
Bij Bowie ervaarde ik meer berusting, bij Cave rouw.

Bij Cave ervaar je inderdaad pure rouw, maar bij Bowie ervaarde ik geen berusting maar eerder doodsangst. Berusting ervaarde ik weer eerder bij Brainwashed, de laatste plaat van George Harrison, wat ook over het naderende einde gaat.

Bij Lazarus ervaarde ik berusting, bij het titelnummer vervreemding.
Doodsangst heb ik dan bijvoorbeeld meer bij Closer van Joy Division.
Ieder zijn waarneming natuurlijk.

Totaal verschillend, maar muzikaal gezien zijn het imho ook twee topalbums, Black Star onmiddellijk en Skeleton Tree vertraagd. Een emotie, welke dan ook, oproepen (de juiste snaar raken) is een, maar als je de muziek niet mooi vind, houdt 't volgens mij ook op. Diverse artiesten zijn hier genoemd, maar sommigen vind ik dan weer niet goed/mooi genoeg en dan ervaar ik de emotie ook niet echt.

potverdorie,
in het begin vond ik het album te traag en te zwaar leunen op het verdriet waaronder de compositie leed - dacht ik - maar dit album wordt maar beter en beter.
het maakt me verdrietig en tegerlijkertijd ontzettend gelukkig.

Puur, mooi, pijn...prachtig.

En dan heb ik zoveel zinnen nodig; terwijl een recensie kan bestaan uit gewoon vier voor iedereen begrijpbare woorden.

Flauwekul: "Producer Tony Visconti verklaarde dat dit album is bedoeld als afscheidsgeschenk voor zijn fans bij een zorgvuldig geplande finale."

Heb het album nu een paar weken in huis en nog steeds niet willen luisteren. De hype is zo misleidend. We zagen dat eerder bij Ian Curtis en Curt Cobain. Ineens zijn er veel te veel fans die het allemaal prachtig vinden. De ramptoeristen die je altijd ziet bij ongelukken. In die file wil ik niet meerijden.

Ken Cave al sinds de tweedeling van BP en weet dat hij altijd al een exhibitionist was. En nog steeds dus. Ik herinner me een anekdote van een fotograaf die Cave ooit aantrof in een verlaten zaal na een rampzalig BP optreden. Cave was zich op het podium al te buiten gegaan aan exorcisme, had zich meerdere malen in de broek gepiest, hij was te stoned of te belazerd om even pauze te nemen. Het was een onemanstrip. Blijkbaar was dat optreden Cave nog niet genoeg want in die verlaten zaal moest de kick nog even blijven hangen en zette hij een shot met wat later heroïne bleek. De ontmythologisering had niet beter uitgebeeld kunnen worden. Talent uit een buisje.
En nu dan dit. Dus ik wacht nog even en luister het over een paar jaar eens, als al het gedoe en vals sentiment vergeten is.

Niks flauwekul, dat werd pas door Visconti bekend gemaakt na zijn overlijden en niet voor de release van Black Star

En dan nu valt het kwartje compleet. Hopelessness heeft concurrentie voor plaat van het jaar en dat had ik absoluut niet meer verwacht.

Fijne site is dit toch. Omdat dit album hier zo extreem goed ontvangen wordt, ben ik het maar blijven proberen. Dit album heeft bij mij heel veel tijd nodig. Waar ik eerst alleen echt warm werd van de geweldige (maar te korte!) titelsong, beginnen de andere nummers nu langzaamaan ook te vallen. Magneto; prachtig! Vijf sterren gaan het volgens mij nooit worden, maar mijn waardering gaat zeker nog omhoog.