The Slow Show - Dream Darling (2016)

The Slow Show....... het was een mooie ontdekking in het voorjaar van 2015.

Groot was mijn vreugde toen ik te horen kreeg dat ze live op PopUp 010 zouden komen ter ere van de Rotterdamse dakendagen. Of ik nog wel even mijn mond wilde houden, want het moest nog officieel bekend gemaakt worden in een later stadium. Ik was al liefhebber van het album, maar live wisten ze me nog eens extra aan zich te binden. In november zag ik ze nog eens in Haarlem en dat was ronduit magisch.

White Water bleek een echte 5* plaat voor mij. En dan is het maar de vraag hoe zo'n tweede uitpakt.

Op Strangers Now weet ik gelijk al dat het goed zit. Er zit een spanningsopbouw in die ook te horen was op de single Breaks Today. De blazers, de dramatische zang, de strijkers..... een prachtig wals-achtig nummer dat het gelijk al voor elkaar krijgt mij wederom de betovering in te sleuren.

Hurts klinkt in mijn oren iets lichter. De klankkleur is iets anders maar de ingrediënten zijn hetzelfde. Al bij eerste beluistering voelde ik dat dit wel eens tot de hoogtepunten kan gaan behoren van Dream Darling. Wat een mooi, warm nummer. It hurts like hell. Ja, zo voelt dat wel, maar dan in positieve zin. Mooie toevoeging van gast-vocalist Kesha Ellis ook: niet opdringerig, heel subtiel.

Ordinary Lives gaat een tandje hoger in de versnelling en zorgt daarmee voor de afwisseling zoals Bloodline dat bijvoorbeeld deed op de voorganger. Een lekker nummer, dat vooral weet op te vallen door de blazers. Zouden die niet te horen zijn dan valt dit nummer misschien wel door de mand als zijnde ietwat te glad en commercieel. Maar door de schitterende arrangementen weet het daar ver vandaan te blijven, en dat is ook wel de kracht van The Slow Show. Sluwe nummers die snel in je hoofd nestelen maar genoeg scherpe randje bevatten om het interessant te houden.

Lullaby doet wat je er van mag verwachten met zo'n titel: lief en klein met gitaar en zang in de hoofdrol. Laat Rob maar schitteren.

Dry My Bones zet gelijk al weer in met die lage stem van Rob Goodwin. Ik snap dat niet iedereen zijn stem trekt. Het is dominant aanwezig, het is meer praatzingen dan echt zingen wat ie doet. Voor mij werkt het wel. Maar ik moet er ook onmiddellijk bij zeggen dat het de band is die de nummers verder weet uit te bouwen met hun geluid. Elk nummer weer ervaar ik een warm bad en dat is hier al niet anders. Traag bouwt het op naar iets moois en nergens ontaardt het in bombast. Dat vind ik toch best knap, want de nummers lenen zich er in principe wel voor. Toch houden ze zich in.

The Slow Show weet wel hoe ze hun nummers moeten doseren, want This Time gaat weer in een lichte versnelling met een mooie rol voor de cello (heel subtiel). De blazers hoef ik niet eens meer te noemen want die vormen altijd al een hoofdrol. Eigenlijk heel simpel maar zeker doeltreffend.

Als regendruppels op een tentzeil, zo klinkt het begin van Brawling Tonight en ook hier weer een prachtige toevoeging van vrouwelijke vocalen (Kesha Ellis). Ik beschouw haar bijdrage echt als een zeer sterke meerwaarde. Het nummer is klein in z'n eenvoud maar weet keihard toe te slaan. Een romantische visie op een nachtelijke stad en haar inwoners.

Last Man Standing komt ook weer aan. Een hartverscheurend nummer over iemand die staand bij het altaar in de steek wordt gelaten. Het zal je maar gebeuren op je trouwdag. The Slow Show weet je de pijn te laten voelen in dit nummer. Wederom die opbouw. Je vraagt je af of je er dan onderhand niet een beetje genoeg van krijgt. Nee dus, ik blijf dit zo ongelooflijk mooi vinden.

Breaks Today had ik live al mogen meemaken, en na afloop van het optreden in Haarlem kocht ik de dubbele A-kant single waar Hopeless Town het andere nummer van is. Maar juist Breaks Today wist me toen enorm te raken (live kwam het koor uit een doosje; er zijn ook opnames waar het live wel wordt opgevoerd mét koor). Terecht dat het nummer niet tussen wal en schip is geraakt maar een eervolle plaats op Dream Darling heeft weten te bemachtigen. Wat een magistraal nummer is dat nog steeds na al die draaibeurten.

Brick is het perfecte instrumentale slot. Volgens de band 'our way to remember a friend and father' (doelen ze daarmee op de vader van Christopher Hough die ook genoemd werd op het debuut?!). Het sluit naadloos aan op de sfeer die neergezet wordt in Breaks Today. Ik krijg er 'As it is in heaven' associaties bij ('Så som i himmelen'). Een film die ik ook al zo prachtig vind.

Never change a winning team moet de band gedacht hebben, en blijkbaar was er ook voldoende inspiratie om zo snel al met een tweede album te komen. Daar schuilt het enorme gevaar in dat het te veel meer van hetzelfde is en dan net een slag minder.
Dat is gelukkig niet het geval. Dream Darling is net zo mooi als het debuut. Voor mij niet mooier of minder mooi. Het is een uitbreiding op de prachtige collectie nummers van White Water.
Of ze daar een derde keer mee weg gaan komen betwijfel ik. Maar dat maakt voor nu niet uit. Ik zat nog volop in de flow van het debuut en dat kan nu lekker voortgezet worden.

Ik kijk uit naar de komende optredens waar ik de heren opnieuw mag gaan bewonderen.

Net even genoten van een akoestisch optreden in de Plato. Klonk weer mooi zoals altijd.

Voorlopig vind ik de plaat naar het einde toe steeds beter worden. Die laatste vier nummers springen er tot nog toe uit. Beste nummer tot nu toe het al bekende Breaks Today, dat vervolgens overvloeit in het beeldschone Brick. Prachtig hoe dit album wordt afgesloten!

Ik ga morgen naar Delft. Nu schijnt de lp versie verschoven te zijn naar volgend weekend, klopt dat? Of was die gewoon te koop?

Muziek, arrangementen en productie zijn wederom prachtig. Maar er is geen enkele vernieuwing. Zoals Aero al heeft gezegd, komen ze daar voor een tweede album mee weg. Wel merk ik bij mezelf dat de "kraak-stem" lichtelijk begint te irriteren. Komt toch wel gekunsteld over.....maar vooralsnog geniet ik.

4*

Net terug uit Utrecht, een prachtig integer optreden. De dankbaarheid spat van deze band af wanneer ze het publiek zien. Tevens ook mijn eerste live ontmoeting met deze band. Mag het prachtige Dream Darling nu gesigneerd in mijn kast zetten, nog even gebabbeld met Rob. Aandoenlijke jongen, verlegen zelfs. Vandaag eigenlijk voortdurend naar deze plaat geluisterd. Zal het zeker nog even geven voordat ik volledig weet wat ik er van moet vinden. This Time vind ik tot nu toe het prijsnummer, dat einde is fenomenaal en eigenlijk wat ik misschien meer had willen horen. Al met al voor nu een heel erg bijzonder mooi plaatje. Ben heel benieuwd hoe de nummers in volle glorie gaan klinken. In Utrecht was er vanzelfsprekend alleen ruimte voor de stripped down versies. Zoals Rob benoemde gaf dat zeker een authentiek sfeertje die deed denken aan toen zij het album opnamen.

De setlist in Utrecht bestond uit: Strangers Now, Ordinary Lives, Hurts, Lullaby, Dry My Bones, Last Man Standing met als einde Bloodline.
Voor de mensen die morgen naar Delft gaan, ben zeer benieuwd wat jullie vonden!


In Utrecht waren er alleen CDs. Overigens denk ik dat ik je mening deel over dit album. Schitterend geschreven je stuk! Zal snel ook met mijn aandeel komen.

We beginnen voor nu met 4 sterren, maar misschien gaan we nog wel wat omhoog. Ik heb tot nu het gevoel dat het wel iets minder is dan White Water, maar dat was voor mij dan ook wel een van de beste albums van de afgelopen jaren.

Dit raakt me op het eerste gehoor totaal niet. Het zal vast aan mij liggen gezien de hoge waardering hier. Ik stem maar niet.

Net terug van de instore in Delft: mooi om de nummers van dit album in uitgeklede versie te horen (ze waren met z'n drieën). Rob is een sympathieke kerel en hij keek uit naar Utrecht. Helaas hun enige show in Nederland maar volgens hem wel hun grootste zaal.

Dream Darling staat hier op repeat, heerlijk!

leuke band dit the slow show. en best een mooie plaat.

voorzichtigjes beginnen met een drie en halve ster, want laat ik nu net allergisch zijn aan groepen die hun grote voorbeelden iets te veel op een voetstuk plaatsen. klinken als the national en je band naar een song van diezelfde groep stinkt imho een klein beetje naar idolatrie.

zoals een belangrijk voorman van een walgelijk extreem-rechts partijtije uit vlaanderen steevast zegt: "het origineel is beter dan de kopie"

khonnor, ze hebben zelf meermaals aangegeven niet vernoemd te zijn naar het nummer van The National maar naar het feit dat ze geen gehaaste muziek willen maken. Overigens zou ik denk ik om in te stappen eerder White Water luisteren.

aERodynamIC, staat hier ook al de hele dag aan. Een prachtige plaat om in een schemerende kamer te luisteren. Overigens doodzonde dat Hopeless Town er niet op staat, dat is in mijn optiek hun beste nummer. Ik denk dat dit album in vol ornaat nog mooier is dan de Instore uitvoering was...

Bij ieder nummer vertelde Rob inhoudelijk waar het nummer over ging. Leuk om te lezen wat de strekking ervan is. Strangers Now is about trying to understand how relationships can change so suddenly, dramatically, diversely. How easily people become estranged after such intimacy and reliance on one another. It's a song about fragility. Meer hiervan is hier te vinden.

nu al een nieuw album?! positieve verassing, meteen checken

Muzikaal best mooi. Maar deze manier van praatzingen vind ik onaangenaam. Ik trek het gewoon niet.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Slow Show - Dream Darling - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Net iets meer dan anderhalf jaar geleden publiceerde ik mijn recensie van White Water van de uit Manchester afkomstige band The Slow Show.

De recensie behoort inmiddels tot de tien best gelezen recensies op de krenten uit de pop en dook ook de afgelopen weken weer regelmatig op in de top 10 van de betreffende week.

Waar het aan ligt weet ik niet precies, maar het heeft ook vast wat met de kwaliteit van de plaat te maken. White Water heb ik zelf in ieder geval heel veel gedraaid en koester ik nog steeds.

The Slow Show werd anderhalf jaar geleden vooral met The National vergeleken, maar klinkt op haar nieuwe plaat Dream Darling toch vooral als The Slow Show.

Het geluid van de Britse band wordt nog altijd voor een belangrijk deel bepaald door de bijzondere stem van zanger Rob Goodwin. De Brit beschikt over een wat krakerige stem waarvan je absoluut moet houden en ook de manier van zingen van de Brit is er een die niet bij iedereen in de smaak zal vallen. Persoonlijk hou ik wel van de bijzondere vocalen, die meer dan eens raken aan vooral Tindersticks en Queensryche, al krijg ik die kerel van Crash Test Dummies (Mmm Mmm Mmm) ook niet helemaal uit mijn hoofd).

De bijzondere stem van Rob Goodwin wordt op Dream Darling gecombineerd met werkelijk prachtige klanken en wonderschone arrangementen. In de openingstrack pakt The Slow Show meteen flink uit met blazers en strijkers, een stevig aangezet koor en hele fraaie pianoklanken, maar The Slow Show neemt op haar nieuwe plaat ook met enige regelmaat flink gas terug.

Zeker wanneer The Slow Show gas terug neemt draagt Rob Goodwin zijn teksten meer voor dan hij ze zingt, wat de muziek van de band uit Manchester een bijzonder eigen geluid en een indringende lading geeft. Het is een geluid dat zich door de bijzondere zang, de werkelijk prachtige klanken en een flinke dosis drama en bombast nadrukkelijk opdringt.

Dream Darling is wat ingetogener dan zijn voorganger en bovendien is dit keer net wat meer zorg besteed aan de instrumentatie, de arrangementen en de productie. Net als op White Water zijn de vocalen behoorlijk dominant, maar wat gebeurt er op de achtergrond veel moois en wat is het allemaal raak.

Ook dit keer zijn het vooral de blazers die keer op keer zorgen voor kippenvel, maar ook de subtiele strijkers, de fraaie gitaarlijnen en de subtiele ritmesectie dragen bij aan het fraaie resultaat. Ook de schitterende stem van Kesha Ellis (helaas maar twee keer te horen) is het vermelden overigens meer dan waard.

Dream Darling mist natuurlijk de verrassing van White Water, maar compenseert dit met songs die je na één keer horen dierbaar zijn, maar die ook nog heel lang nieuwe dingen laten horen.

Dream Darling verschijnt in een week met een bijna onwerkelijk aantal interessante releases, maar steekt er wat mij betreft toch net wat bovenuit. Laat de herfst nu maar komen, want met de bijzonder fraaie soundtrack van The Slow Show kan het alleen maar een prachtseizoen worden. Erwin Zijleman

De tweede plaat van veelbelovende bands moet steeds bevestigen. Dat is aartsmoeilijk, velen proberen, weinigen slagen. Maar The Slow Show doet exact dat: bevestigen. Meer nog. Ze overtreffen misschien wel hun eerste plaat, en dat was al een juweel. Een Dresden staat hier niet op maar in ruil krijgen we wel een plaat met een constanter niveau.
Ik ben definitief verkocht aan deze band. De nieuwe The National, zeg maar. En hopelijk doen ze gewoon zo voort. Want vaak hebben bands dan de neiging elektronische elementen of zware gitaren te integreren om 'iets anders' te proberen. Ik hoop dat The Slow Show zit niet probeert heruit te vinden. Wat ze doen is al magnifiek genoeg.

De instore concerten met pure accoustische versies toonde vooral de compositie kracht van de nieuwe songs aan. Ontdaan van Drums, bass, koper, cello en tweezang zijn ze bloedmooi.
Terug naar de basis van piano gitaar en zang gaven mij nog meer het gevoel, dat ik de komende tijd, mijn muzikale graal weer gevonden heb.

Is zo'n concert al ergens te vinden op YouTube?

niels78, helaas niet... Hoop stiekem dat ze ooit een acoustische EP opnemen want de instore was echt briljant.

Ik heb zelf een heel klein stukje opgenomen om het thuisfront te laten weten oerstom te zijn geweest niet mee te gaan. Maar dat plaats ik niet op YouTube.

Wat ik vooral tof aan de instore vond was dat het gewoon 40 minuten duurde, normaal zijn instore optredens korter.

Concerto Recordstore Amsterdam heeft het volledige concert zelf opgenomen.
Het zou op hun site worden gezet.. .
Youtube RecordstoreConcerto in de gate houden.

Hurts:

The Slow Show Hurts live - YouTube

Dank allen ?

Ik ben gek op zulke intieme optredens! Bijv NPR Tiny desk concerts. The national en car Seat headrest etc etc. Geweldig!!

Kroese heeft nu ook wat online gezet: Hurts - The Slow Show @ Kroese Arnhem - 30/09/2016 - YouTube

Grappig dat ie overal zijn zonnebril op had. In Delft niet.

Met debuutplaat 'White Water' nog in gedachten, moest ik niet lang twijfelen om ook dit album te gaan beluisteren. Ik ben blij dat ik dat gedaan heb, want The Slow Show schotelt hier weer fantastisch meeslepende muziek voor. 'Breaks Today'... wat een schitterend nummer!

Het wordt tijd dat ik beide albums maar 'ns ga aanschaffen en er een hoge quotering aan schenken!

Volle mep. Ronduit schitterend! Ik kijk uit naar maandag 14 november.

Met name laatste 2 nummers kijk ik reikhalzend naar uit. Ik zie voor de toekomst nog een rol weggelegd voor instrumentale nummers als Brick. Schitterend. Maak nog 2 van dat soort nummers en plaats hem als intro en interlude op het album en de plaat voelt nog meer als één geheel.

score bijgesteld naar een verdiende 4. plaat opent ijzersterk met vooral het door merg en been snijdende hurts en het ietwat uptempo ordinary lives. spijtig dat dit torenhoge niveau niet wordt aangehouden tot het einde

Onnodig zonnebrilgebruik, brrrrr. Had 'ie zeker ook een mutsje op?

Volledig oneens. This Time, Last Man Standing en Breaks Today zijn nog beter dan de eerste songs.
Kwestie van beter door-luisteren tot en met de laatste hemelse tonen van Brick.
Naar verwachting eindig ik op 5 sterren......

Waarschijnlijk wil hij gewoon zijn emoties niet tonen.

Zijn er hier nog mensen die de mannen van The Slow Show nog vragen (gewoon in het Nederlands) zouden willen stellen?! Ik ga ze bij voldoende animo toch een schriftelijk interview afnemen. Van Blur8 en Monsieur' kreeg ik al een paar vragen.
Mocht je vragen hebben, liefst zo veel mogelijk, zodat ik een grote keuze heb. Stuur me dan graag voor zaterdag een pm.