The Slow Show - Dream Darling (2016)

De groep ontstond nadat de Vlaamse producer Frederik ’t Kindt gitarist Rob Goodwin in een studio ontmoette. Ze raakten aan de praat en bleken een gemeenschappelijke interesse in orkesten, fanfares en filmmuziek te hebben.

Vier jaar lang schaafden ze aan hun sound, die wat gelijkenissen vertoond met de groep The National. Hun liedjes hebben een trage opbouw en dwingen de toehoorder tot echt luisteren.

Een uitspraak van Rob Goodwin is niet voor niets: “Silence is the loudest noise you possible have in music. Whether on an album or at a concert, silence brings tension and an uncomfortable feeling that’s so powerful”.

Uiteraard ontging vorig jaar de release van hun debuutalbum White Water mij niet. Direct hoorde ik de kwaliteiten van de muziek, helaas vond ik de songs hier en daar net iets te bombastisch, zoals het koor in Dresden, wat op zich een geweldig nummer is. Met een iets soberder productie had het volgens mij beter uit de verf gekomen. Vandaar dat ik na een paar keer luisteren, toch afhaakte.

De tweede schijf heet Dream Darling, de heren houden blijkbaar van alliteraties. De productie is in mijn beleving een stuk soberder en bevalt daarom beter dan zijn voorganger.

De cd opent erg sterk met Strangers Now en Hurts. De opener mag dan eenvoudig van opbouw zijn, maar dan wel op een bijzonder subtiele manier. Het begint met rustig pianospel, waar dan eerst blazers aan toegevoegd worden en vervolgens percussie en koor.

Hurts valt vooral op door de bariton van Goodwin en de mooie beurtzang even verderop. En als hij zingt “it hurts like hell”, dan geloof ik hem en dan is bepaald niet bij elke zanger die ik hoor het geval. De liedjes gaan over de levensveranderende gebeurtenissen die je als eind dertiger, begin veertiger meemaakt.

Ordinary Lives was bij de meeste fans al bekend, vooral de blazers en strijkers zijn erg lekker. Hierna is Lullaby is mooi rustpunt. Het doet zoals de titel al suggereert, dromerig en nostalgisch aan. Het refrein van This Time blijft erg snel hangen, ook hier mooie strijkers.

Bijzonder subtiel is het gitaarspel Brawling Tonight en ook hier fraaie samenzang. In de laatste twee liedjes voeren koren de boventoon, zij het op een bescheiden manier. De afsluiter is overigens instrumentaal.

Met Dream Darling hebben ze een grote stap voorwaarts gezet naar een nog duidelijkere eigen signatuur.

Missie geslaagd. Ruim een jaar na het 1ste album, nr.2 met een gelaagd eigen groeps sound, zonder te nadrukkelijke verwijzingen naar muzieke voorbeelden.
Het bestaande consept is nog beter uitgewerkt: een bijzondere stem, Piano gedreven songs, met blazers, koor en een jazzy gitaar. Experimenten zijn nog lang niet nodig.

1. Strangers now
Een opera in 5 minuten. De combi Piano, blazers, vrouwenkoor en de bariton van Rob in alle mogelijke fasetten bijeen. Het gedragen piano outro maakt de song rond. zeer geslaagd.

2. Hurts
“It hurts like hell.” In duet gezongen met de veroorzaakster van het leed. En een verstopt hoogtepunt in de zeer fraaie gitaar accoorden, die meer accenten zijn dan melodie.

3. Ordinary lives
Een catchy koper geluid, bijna swingend. En Rob die zingt in plaats van de bekende spreekzang.

4. Lullaby
Vroeg gas terug. met een duidelijke hoofdrol voor Joels gitaarkunsten.

5. Dry my bones
Zeer geslaagde opbouw naar een fraai gitaarrif en ingehouden bombast. Weer een hoogtepunt.

6. This time
2de uptempo song, met de bekende details die weer perfect bij elkaar gebracht zijn en wat klinkt het koper & de bas hier lekker. Productioneel is nr2 een enorme vooruitgang.

7. Brawling tonight
De spaarzame Jazz achtige gitaar combineert fraai tegen de tweezang met Kesha Ellis, die geeft net de extra push. Haar ongepolijsde stem is een eigen ontdekking uit Manchester en past wonderschoon bij Rob's stem..

8. Last man standing
Het beginkoor klinkt veelbelovend. En zet subtiel de hele song door zonder een moment storend te worden. heel sterk.

9. Breaks today
Ondanks dat dit natuurlijk al bekend is, maakt het in het totaal van het album nog steeds indruk, simpelweg omdat het een van de beste SlowShow songs is.

10. Brick
Filmisch Instrumentaal slot akkoord, met viool & koor natuurlijk, om het album af te sluiten hoe het begon. Inspiratie ligt nu naar mijn gevoel dicht bij de klassieke muziek.

10 uit 10. Enige kritiekpunt dat ik kan bedenken: t'is te snel afgelopen. Direct op repeat.

The Slow Show....... het was een mooie ontdekking in het voorjaar van 2015.

Groot was mijn vreugde toen ik te horen kreeg dat ze live op PopUp 010 zouden komen ter ere van de Rotterdamse dakendagen. Of ik nog wel even mijn mond wilde houden, want het moest nog officieel bekend gemaakt worden in een later stadium. Ik was al liefhebber van het album, maar live wisten ze me nog eens extra aan zich te binden. In november zag ik ze nog eens in Haarlem en dat was ronduit magisch.

White Water bleek een echte 5* plaat voor mij. En dan is het maar de vraag hoe zo'n tweede uitpakt.

Op Strangers Now weet ik gelijk al dat het goed zit. Er zit een spanningsopbouw in die ook te horen was op de single Breaks Today. De blazers, de dramatische zang, de strijkers..... een prachtig wals-achtig nummer dat het gelijk al voor elkaar krijgt mij wederom de betovering in te sleuren.

Hurts klinkt in mijn oren iets lichter. De klankkleur is iets anders maar de ingrediënten zijn hetzelfde. Al bij eerste beluistering voelde ik dat dit wel eens tot de hoogtepunten kan gaan behoren van Dream Darling. Wat een mooi, warm nummer. It hurts like hell. Ja, zo voelt dat wel, maar dan in positieve zin. Mooie toevoeging van gast-vocalist Kesha Ellis ook: niet opdringerig, heel subtiel.

Ordinary Lives gaat een tandje hoger in de versnelling en zorgt daarmee voor de afwisseling zoals Bloodline dat bijvoorbeeld deed op de voorganger. Een lekker nummer, dat vooral weet op te vallen door de blazers. Zouden die niet te horen zijn dan valt dit nummer misschien wel door de mand als zijnde ietwat te glad en commercieel. Maar door de schitterende arrangementen weet het daar ver vandaan te blijven, en dat is ook wel de kracht van The Slow Show. Sluwe nummers die snel in je hoofd nestelen maar genoeg scherpe randje bevatten om het interessant te houden.

Lullaby doet wat je er van mag verwachten met zo'n titel: lief en klein met gitaar en zang in de hoofdrol. Laat Rob maar schitteren.

Dry My Bones zet gelijk al weer in met die lage stem van Rob Goodwin. Ik snap dat niet iedereen zijn stem trekt. Het is dominant aanwezig, het is meer praatzingen dan echt zingen wat ie doet. Voor mij werkt het wel. Maar ik moet er ook onmiddellijk bij zeggen dat het de band is die de nummers verder weet uit te bouwen met hun geluid. Elk nummer weer ervaar ik een warm bad en dat is hier al niet anders. Traag bouwt het op naar iets moois en nergens ontaardt het in bombast. Dat vind ik toch best knap, want de nummers lenen zich er in principe wel voor. Toch houden ze zich in.

The Slow Show weet wel hoe ze hun nummers moeten doseren, want This Time gaat weer in een lichte versnelling met een mooie rol voor de cello (heel subtiel). De blazers hoef ik niet eens meer te noemen want die vormen altijd al een hoofdrol. Eigenlijk heel simpel maar zeker doeltreffend.

Als regendruppels op een tentzeil, zo klinkt het begin van Brawling Tonight en ook hier weer een prachtige toevoeging van vrouwelijke vocalen (Kesha Ellis). Ik beschouw haar bijdrage echt als een zeer sterke meerwaarde. Het nummer is klein in z'n eenvoud maar weet keihard toe te slaan. Een romantische visie op een nachtelijke stad en haar inwoners.

Last Man Standing komt ook weer aan. Een hartverscheurend nummer over iemand die staand bij het altaar in de steek wordt gelaten. Het zal je maar gebeuren op je trouwdag. The Slow Show weet je de pijn te laten voelen in dit nummer. Wederom die opbouw. Je vraagt je af of je er dan onderhand niet een beetje genoeg van krijgt. Nee dus, ik blijf dit zo ongelooflijk mooi vinden.

Breaks Today had ik live al mogen meemaken, en na afloop van het optreden in Haarlem kocht ik de dubbele A-kant single waar Hopeless Town het andere nummer van is. Maar juist Breaks Today wist me toen enorm te raken (live kwam het koor uit een doosje; er zijn ook opnames waar het live wel wordt opgevoerd mét koor). Terecht dat het nummer niet tussen wal en schip is geraakt maar een eervolle plaats op Dream Darling heeft weten te bemachtigen. Wat een magistraal nummer is dat nog steeds na al die draaibeurten.

Brick is het perfecte instrumentale slot. Volgens de band 'our way to remember a friend and father' (doelen ze daarmee op de vader van Christopher Hough die ook genoemd werd op het debuut?!). Het sluit naadloos aan op de sfeer die neergezet wordt in Breaks Today. Ik krijg er 'As it is in heaven' associaties bij ('Så som i himmelen'). Een film die ik ook al zo prachtig vind.

Never change a winning team moet de band gedacht hebben, en blijkbaar was er ook voldoende inspiratie om zo snel al met een tweede album te komen. Daar schuilt het enorme gevaar in dat het te veel meer van hetzelfde is en dan net een slag minder.
Dat is gelukkig niet het geval. Dream Darling is net zo mooi als het debuut. Voor mij niet mooier of minder mooi. Het is een uitbreiding op de prachtige collectie nummers van White Water.
Of ze daar een derde keer mee weg gaan komen betwijfel ik. Maar dat maakt voor nu niet uit. Ik zat nog volop in de flow van het debuut en dat kan nu lekker voortgezet worden.

Ik kijk uit naar de komende optredens waar ik de heren opnieuw mag gaan bewonderen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Slow Show - Dream Darling - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Net iets meer dan anderhalf jaar geleden publiceerde ik mijn recensie van White Water van de uit Manchester afkomstige band The Slow Show.

De recensie behoort inmiddels tot de tien best gelezen recensies op de krenten uit de pop en dook ook de afgelopen weken weer regelmatig op in de top 10 van de betreffende week.

Waar het aan ligt weet ik niet precies, maar het heeft ook vast wat met de kwaliteit van de plaat te maken. White Water heb ik zelf in ieder geval heel veel gedraaid en koester ik nog steeds.

The Slow Show werd anderhalf jaar geleden vooral met The National vergeleken, maar klinkt op haar nieuwe plaat Dream Darling toch vooral als The Slow Show.

Het geluid van de Britse band wordt nog altijd voor een belangrijk deel bepaald door de bijzondere stem van zanger Rob Goodwin. De Brit beschikt over een wat krakerige stem waarvan je absoluut moet houden en ook de manier van zingen van de Brit is er een die niet bij iedereen in de smaak zal vallen. Persoonlijk hou ik wel van de bijzondere vocalen, die meer dan eens raken aan vooral Tindersticks en Queensryche, al krijg ik die kerel van Crash Test Dummies (Mmm Mmm Mmm) ook niet helemaal uit mijn hoofd).

De bijzondere stem van Rob Goodwin wordt op Dream Darling gecombineerd met werkelijk prachtige klanken en wonderschone arrangementen. In de openingstrack pakt The Slow Show meteen flink uit met blazers en strijkers, een stevig aangezet koor en hele fraaie pianoklanken, maar The Slow Show neemt op haar nieuwe plaat ook met enige regelmaat flink gas terug.

Zeker wanneer The Slow Show gas terug neemt draagt Rob Goodwin zijn teksten meer voor dan hij ze zingt, wat de muziek van de band uit Manchester een bijzonder eigen geluid en een indringende lading geeft. Het is een geluid dat zich door de bijzondere zang, de werkelijk prachtige klanken en een flinke dosis drama en bombast nadrukkelijk opdringt.

Dream Darling is wat ingetogener dan zijn voorganger en bovendien is dit keer net wat meer zorg besteed aan de instrumentatie, de arrangementen en de productie. Net als op White Water zijn de vocalen behoorlijk dominant, maar wat gebeurt er op de achtergrond veel moois en wat is het allemaal raak.

Ook dit keer zijn het vooral de blazers die keer op keer zorgen voor kippenvel, maar ook de subtiele strijkers, de fraaie gitaarlijnen en de subtiele ritmesectie dragen bij aan het fraaie resultaat. Ook de schitterende stem van Kesha Ellis (helaas maar twee keer te horen) is het vermelden overigens meer dan waard.

Dream Darling mist natuurlijk de verrassing van White Water, maar compenseert dit met songs die je na één keer horen dierbaar zijn, maar die ook nog heel lang nieuwe dingen laten horen.

Dream Darling verschijnt in een week met een bijna onwerkelijk aantal interessante releases, maar steekt er wat mij betreft toch net wat bovenuit. Laat de herfst nu maar komen, want met de bijzonder fraaie soundtrack van The Slow Show kan het alleen maar een prachtseizoen worden. Erwin Zijleman

De tweede plaat van veelbelovende bands moet steeds bevestigen. Dat is aartsmoeilijk, velen proberen, weinigen slagen. Maar The Slow Show doet exact dat: bevestigen. Meer nog. Ze overtreffen misschien wel hun eerste plaat, en dat was al een juweel. Een Dresden staat hier niet op maar in ruil krijgen we wel een plaat met een constanter niveau.
Ik ben definitief verkocht aan deze band. De nieuwe The National, zeg maar. En hopelijk doen ze gewoon zo voort. Want vaak hebben bands dan de neiging elektronische elementen of zware gitaren te integreren om 'iets anders' te proberen. Ik hoop dat The Slow Show zit niet probeert heruit te vinden. Wat ze doen is al magnifiek genoeg.

Misschien moeten ze een Viet Congetje overwegen in plaats van op eigen site tekst en uitleg te geven...

Maar even met argumenten: de vergelijking vind ik toch terecht. De stemmen lijken niet zoveel op elkaar, maar net als Beringer hanteert Goodwin heel veel repetitie in zijn teksten. Woorden, halve en hele zinnen ... Daarnaast klinkt het drumwerk ook erg Nationalesk. De veelvuldige inzet van kamerinstrumenten maakt dat het allemaal wat salonfähiger wordt. Zeg maar light

Het lijkt net alsof hij in het begin 3 koffie zingt, en dat gevoel krijg ik ook wel.
Zo klink ik namelijk ongeveer als ik op zondag tegen de middag wakker wordt, en de avond daarvoor een mooi feest heb gehad, waarbij ik verschillende keren heb gezegd, dit is echt de laatste, en uiteindelijk rond drie uur besluit om naar huis te gaan.
Verder wel een mooie plaat, ik moet dus niet echt aan The National denken, die klinken over het algemeen net wat opgewekter, ik denk eerder aan een band als Tindersticks.
De zang vind ik dus echt het minpunt van het geheel, te gemaakt.

Vooraan in de fameuze spiegeltent was The Slow Show voor mij de grootste verrassing op Haldern Festival 2014. Na afloop kwam zanger Rob zichtbaar aangeslagen van wat zich zojuist had afgespeeld nog even handen schudden. "Bedankt dat je zo aandacht stond te luisteren; het betekent veel voor mij." Het kleine hipster-looking manneke had mij overdonderd en ook ik moest deze schitterende emotionele verrassing nog even laten bezinken.

Met dit tweede album is de verrassing minder groot, behalve dat Dream Darling al vlot volgt na White Water. Ik heb een zwak heb voor sentimentele muziek en The Slow Show weet het sentimentele element perfect uit te buiten. Mede door een krachtig en tegelijk breekbaar stemgeluid, dat perfect samengaat met de rustige orkestratie en waarbij het Duitse Cantus Domus koor net dat beetje extra weet toe te voegen. Ondanks de op de loer liggende sleur doet The Slow Show waar het goed in is en weten de heren weer een parel van een album af te leveren. Een album dat op hetzelfde niveau verder gaat waar White Water stopte, maar in zijn geheel de voorganger weet te overtreffen.

Pfff te gemaakt.., Geloof hem niet...

Waarom zelf een recensie schrijven als Monsieur' het al op zo'n treffende wijze heeft gedaan? Ik sluit me volledig aan bij de conclusie: hier is wederom een prachtplaat afgeleverd!

Het debuut White Water van de Engelse band The Slow Show was vorig jaar de grote verrassing in mijn jaarlijstje (plek 6). Hun aangrijpende nummers kenmerken zich door de bariton zang van Rob Goodwin en de evenwichtige muzikale ondersteuning met blazers, strijkers en piano. Het tweede album Dream Darling wijkt niet veel af van dit concept en kan daarom worden beschouwd als een logisch vervolg op White Water.

Vanaf de eerste klank op Strangers Now zijn het de emoties die weer rijkelijk vloeien. Een verbroken relatie doet de pijn in Goodwin’s stem vergroten, waar twee mensen van elkaar vervreemden in de klanken van de piano en blazers. De levens van het vijftal van The Slow Show ondergingen grote veranderingen en dat is op bijna elk nummer van het album te horen. Ordinary Lives biedt een positieve blik op deze veranderingen, hoe moeilijk ze ook mogen zijn het leven gaat verder. Breaks Today is een ander breekbaar pareltje op het album. Door de toevoeging van het koor wordt het verlies verwerkt en de ontroerende muziek brengt de emoties los. Op effectieve wijze weet de band de sferische en aangrijpende verhalen tot leven te wekken, rustpunten waar nodig en de instrumentatie die de emoties in zang aanwakkert.

Verbroken relaties, eenzaamheid, verlies, verandering, het zijn onderwerpen die de The Slow Show opnieuw in hun meest aangrijpende toestand brengt. Dream Darling bouwt hiermee voort op de eigen sound van de band en doet de emoties tot in het diepste van de mens opkomen.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.

Af en toe kom ik hier om te verkondigen dat Hurts toch van een abnormaal hoog niveau is. Misschien wel een van de mooiste nummers die ik ooit gehoord heb als het gaat om emotie en gevoel. Elke noot komt in dat nummer op tijd, alles is zo subtiel maar toch zo essentieel. De kunst van het weglaten. Wat ik eerder al over dit mooie lied schreef:

Een vertellende tekst over een man die zich iedere vrijdagavond tenietdoet aan een onbeantwoorde liefde. Ze hebben geen seks noch zijn ze intiem, toch kent zij hem als geen ander. Ze kan niet volledig van hem zijn en hij betaalt voor haar aandacht en liefde. Ze danst voor anderen en het verscheurt hem. Ooit op een dag zal hij haar daar wegkrijgen, hij weet dat en zij weet dat. Een werkelijk onbeschrijfelijk intermezzo speelt zich af tussen Goodwin en Ellis op het einde van het nummer. Tot nu toe werkt The Slow Show op ieder nummer naar een geweldig einde toe. Kesha Ellis heeft een breekbare dromerige stem die prachtig gedijt op het klanktapijt. De refreinen waarin duidelijk is hoeveel pijn het doet zijn echt, ik geloof ieder woord. Standaard kippenvel bij zijn laatste 'I will...' (you know that, don't you?). De subtiele piano die het refrein inkomt maakt ook van dit nummer een stijlvolle lijdensweg. Hulde voor de vertellende teksten waarin Goodwin zich een meester waant in het vertellen op een breekbare prachtige manier.