The Slow Show - Dream Darling (2016)

Het blijft een vreemd fenomeen dat The Slow Show specifiek zo aanslaat op MuMe terwijl je er verder niet enorm veel over hoort. Tegenovergestelde met een Hamilton Leithauser + Rostam bijv.

Maar goed The Slow Show. Ik vind het nog steeds teveel aanvoelen als een act, het kost me veel moeite om het echt serieus te nemen. Het geheel voelt bij mij onoprecht aan. Het zal zo vast niet bedoeld zijn maar het landt hier net als het debuut totaal niet. Zonder het bestaan van The National had ik er vast geen moeite mee gehad...

Ik hoor die vergelijking tussen The National en The Slow Show eigenlijk zelden tot nooit? Vind het amper overeen komen, zal wel aan mij liggen... Het enige wat mij tegenstaat aan het album is dat er al 2 nummers (Breaks Today & Ordinary Lives) bekend waren van de 10. Wanneer je Brick niet meerekent zijn dat maar 7 'nieuwe' nummers. Tel daarbij op dat de nummers vrij kort zijn. Heb steeds het idee dat ze nog wel 2 a 3 nummers erbij hadden kunnen doen. Het weergaloze Hopeless Town had hier niet op misstaan.

Muzikaal gezien is het weer ongelofelijk genieten. Ben er nog niet over uit of hij de volle mep krijgt. Het debuut staat al weer geruime tijd in mijn top 10, of dit ook met Dream Darling gebeurd is nog te bezien. Zal later wel met een mening komen, tot nu toe draait hij hier iedere dag met veel plezier. De koude dagen die eraan komen zijn er voor gemaakt.

[quote]Marteen schreef:

Maar goed The Slow Show. Ik vind het nog steeds teveel aanvoelen als een act, het kost me veel moeite om het echt serieus te nemen. Het geheel voelt bij mij onoprecht aan. [quote]

En dat doet het bij mij totaal niet. Gewoon overslaan in jouw geval dus, zo simpel is het. Die vergelijkingen met The National vind ik erg overtrokken. Deze zanger kun je tenminste verstaan in tegenstelling tot die van The National, die te lui is om zijn mond open te doen.

[quote]Lura schreef:

Als iemand hier een duidelijke kritische mening over heeft, dan heeft hij het al niet overgeslagen. Hopelijk geeft Marteen ook nog zijn stem. En ook ik denk regelmatig aan the National als ik hier naar luister. Ik moest best aan de lage 'praatzang' wennen, maar dat lukt aardig nu.

Ik heb juist de indruk dat ze het buiten MusicMeter ook goed doen. Niet een typische MuMe band (zoals die ene band wiens naam ik niet zal noemen) die hun Nederlandse succesje op deze site begon.
De naam The Slow Show gonsde voorjaar 2015 al aardig rond, ook buiten de site. Er zitten best wat gebruikers van deze site die hun best doen qua promo voor The Slow Show (ik heb dat zelf ook via diverse kanalen gedaan), maar Musicmeter is niet de enige site die aandacht heeft besteed aan deze band.

De vergelijk met The National ben ik wel klaar mee eerlijk gezegd. De mensen die dit helemaal niks vinden gebruiken vooral dat als argument. Het is nooit de bedoeling geweest van The Slow Show een National-light te worden, de naam is alleen in dat kader ongelukkig gekozen

Ordinary Lives is echt een groeier trouwens. Dat is inmiddels m'n favoriet

@Lura Ik stuur je één dezer dagen wat vragen voor je interview toe.

Geweldig, alvast bedankt! Dan wordt het een leuk gezamenlijk MuMe-interview. Dat vinden die mannen vast leuk, om wat vragen van de meest fanatieke fans te krijgen.

Dat klopt niet. Ik waardeer deze plaat volgens mij behoorlijk en vergelijk het zeker met The National. En ik ben niet de enige.

Het volledige InStore concert in Concerto Records Amsterdam staat online: Voor de liefhebbers.

Slow Show instore @ Concerto 2/10/2016 - YouTube

Dat argument kan andersom ook gebruikt worden; om aan te geven dat het geweldig is! En terecht.

Misschien moeten ze een Viet Congetje overwegen in plaats van op eigen site tekst en uitleg te geven...

Maar even met argumenten: de vergelijking vind ik toch terecht. De stemmen lijken niet zoveel op elkaar, maar net als Beringer hanteert Goodwin heel veel repetitie in zijn teksten. Woorden, halve en hele zinnen ... Daarnaast klinkt het drumwerk ook erg Nationalesk. De veelvuldige inzet van kamerinstrumenten maakt dat het allemaal wat salonfähiger wordt. Zeg maar light

Even een kritische nooit bij dit album. Ben toch wel erg teleurgesteld dat Breaks Today op dit album staat. Ondanks dat het een prima nummer is geeft het mij toch een gevoel van laksheid om een bestaand nummer op de plaat te zetten. Het past ook minder bij het geheel naar mijn idee, had dan uiteindelijk toch liever Hopeless Town gezien als we dan toch bekende nummers erop gaan zetten. Verder maakt het repetitieve refrein 'Ordinary Lives' toch een vergeetbaar nummer wat heel jammer is. Het haalt voor mij volledig de sfeer weg die Strangers Now en Hurt neerzetten. Dat het vervolgens wordt opgevolgd door het vrij simpele Lullaby zorgt ervoor dat ik beide nummers toch skip merk ik. Ben overigens heel snel van mening te veranderen maar dacht ik pen het toch even neer hier, anders zo weinig kritiek hier

Je kan BreaksToday ook als 1ste single zien. Hoe dan ook Hij hoort er helemaal bij, zeker in de extended versie in combi met Brick. Ordinary Lives is min of meer een instrumentale song met een eenvoudig repeterend refrein. Ter afwisseling niets mis mee. Lullaby contrasteert ook goed met z'n voorganger.
Vindt juist deze afwisseling op DreamDarling zeer geslaagd.
De "eenvoudige" noten van Lullaby heben juist een oorwurm effect, dat maakt dat ik 'm de hele dag hoorbaar heb. Ook dat is een kunst.

Wat een positieve reacties hier. Over smaak valt gerust te twisten: Eerlijk gezegd vond ik het behoorlijk slecht. Het begint bij de krakende manier van zingen die in mijn herinnering erger is geworden dan op de vorige plaat. Ik kreeg de gedachte: "die man acteert doorleefdheid". En daar kwam ik niet meer overheen. Daarnaast is alles lager-dan-midtempo-laatste-liedje-voor-sluitingstijd. "The Slow Show" zegt het al. En dat verveelde me na drie nummers.

Ik kan je wel volgen hoor. Ik heb deze band pas ontdekt toen hier de eerste berichten verschenen over de aanstaande release van dit album. De meeste hypes gaan volledig langs mij heen, maar bij hoge uitzondering ben ik op Spotify eerst eens gaan luisteren naar White Water.

Toen ik die krakende praatzang voor het eerst hoorde schoot ik in de lach: dit kan niet waar zijn, WTF is dit voor gimmick! Jij bent over "dat acteren" niet meer heen gekomen, maar gek genoeg ben ik het totaalplaatje na verloop van tijd toch gaan waarderen, zodanig dat ik het debuut eind augustus in huis heb gehaald op CD.

Als ik de zanger het voordeel van de twijfel geef, dan ligt de kracht van dit gezelschap wat mij betreft in de enorme concentratie van warmte en intimiteit die uit de nummers spreekt. De muzikale inkleuring is vaak breed, met piano, strijkers en wat dies meer zij, zonder dat dit afbreuk doet aan de bescheiden lowkey performance, alsof je je eigen privé orkestje hebt in de huiskamer. In mijn perceptie luister ik naar iets wat er helemaal nog niet was en dat levert een mooie nieuwe ontdekking op.

Ja, ik weet het, The National wordt vaak aangehaald, maar ik ervaar zelf nauwelijks overeenkomsten. Hoe dan ook, bevalt The Slow Show mij een pak beter. Goed genoeg om ook de opvolger Dream Darling blind in huis te halen. Die gok pakt goed uit, want ze flikken het kunstje gewoon een 2e keer. Dus geen verrassingen, maar wederom een album vol met veelkleurige diamantjes, die je eigenlijk alleen in de besloten intimiteit van je huiskamer tevoorschijn wilt halen.

Ook al zijn de albums onderling inwisselbaar, net als White Water kan ik hier met gemak 4* aan kwijt. De tijd zal leren of deze one-trick ponies nog meer in huis hebben dan het stempel dat ze zichzelf hebben opgelegd.

Ik vind de zanger (qua stemgeluid) weg hebben van de zanger van Tindersticks. Niet qua muziek want The Slow Show kan ik wel waarderen maar Tindersticks heb ik helaas niet veel mee.

@Edwin: jouw reactie had mijn recensie kunnen zijn van eerste plaat. Grappig om te lezen. Die muzikale inkleuring is inderdaad erg smaakvol. Dat is zeker de kracht van de band.

Prachtig nieuw album van The Slow Show, ik vind deze na 10 luisterbeurten nog beter dan de vorige ! Dit is een album dat je wat tijd moet geven. In het begin vond ik het ook saai en veel van hetzelfde maar na een tijdje bloeien de songs wel degelijk open en gaan ze zelfs verslavend werken Ik betrap mezelf erop dat ik de songs begin te neuriën op mijn werk .

Op het Best Kept Secret Festival had ik al een vermoeden dat het goed album zou worden... De nieuwe songs vond ik toen al héél mooi ! Vooral 'Strangers now' 'Lullaby' 'Dry my Bones' 'This Time' zijn prachtige melancholische songs die onder je huid kruipen.

The Slow Show :: Dream Darling - enola

En die stem, je bent ervoor of niet ! Mij stoort het totaal niet. Je geraakt eraan gewoon

Nog vergeten te vermelden 'Last man Standing ' is de beste song van het album en meteen het beste ooit geschreven door de mannen van The Slow Show !

The Slow Show - Dream Darling:

De altijd lastige opgave voor een act om na een voortreffelijk debuut met iets op de proppen te komen wat beter of in ieder geval gelijkwaardig is.
Het kostte mij eerlijkheidsgehalve wat meer moeite dan White Water, om dit op juiste waarde te schatten.
Dat kan echter een goed teken zijn, want de betere albums zijn vaak waar je moeite voor moet doen....weet ik inmiddels uit ervaring.
Maar uiteindelijk is het kwartje wel gevallen.

Qua songmateriaal is hij voor mij gelijkwaardig aan White Water, met die verstane dat het in produktie en arrangementen vooral, beter is uitgewerkt.
Er is geen sprake van een stijlbreuk.
De songs ademen nog altijd de orchestrale dramatiek uit, maar er is meer dynamiek en er zit wat meer creativiteit in.
Gerijpter zo je wilt. Meer transparantie in de songs en dat is goed om te horen.
Wonderschone liedjes weer, waar de beste in het begin van het album zijn verwerkt en naar het einde toe.
Strangers Now is een opener van jewelste, mooi ook de dames stem die uit het niets verschijnd.
Orinary Lives is een wat meer uptempo stuk en dat is wel goed om hier te hebben.
Het is een wat toegankelijker, makkelijker te behappen stuk. Refrein blijft goed hangen.
Vanaf This Time is voor mij echt alles raak nu.
Sterke opbouw en dito toewerken naar het einde van de songs, de toch weer unieke stem van Rob en de fraaie invulling.
Dream Darling zal zeker nog veel draaibeurten krijgen en ik zal ongetwijfeld nog wel meer ontdekken.

Voor nu, de perfecte herfstplaat.
14 November eens kijken hoe het live klinkt.

Het lijkt net alsof hij in het begin 3 koffie zingt, en dat gevoel krijg ik ook wel.
Zo klink ik namelijk ongeveer als ik op zondag tegen de middag wakker wordt, en de avond daarvoor een mooi feest heb gehad, waarbij ik verschillende keren heb gezegd, dit is echt de laatste, en uiteindelijk rond drie uur besluit om naar huis te gaan.
Verder wel een mooie plaat, ik moet dus niet echt aan The National denken, die klinken over het algemeen net wat opgewekter, ik denk eerder aan een band als Tindersticks.
De zang vind ik dus echt het minpunt van het geheel, te gemaakt.

Vooraan in de fameuze spiegeltent was The Slow Show voor mij de grootste verrassing op Haldern Festival 2014. Na afloop kwam zanger Rob zichtbaar aangeslagen van wat zich zojuist had afgespeeld nog even handen schudden. "Bedankt dat je zo aandacht stond te luisteren; het betekent veel voor mij." Het kleine hipster-looking manneke had mij overdonderd en ook ik moest deze schitterende emotionele verrassing nog even laten bezinken.

Met dit tweede album is de verrassing minder groot, behalve dat Dream Darling al vlot volgt na White Water. Ik heb een zwak heb voor sentimentele muziek en The Slow Show weet het sentimentele element perfect uit te buiten. Mede door een krachtig en tegelijk breekbaar stemgeluid, dat perfect samengaat met de rustige orkestratie en waarbij het Duitse Cantus Domus koor net dat beetje extra weet toe te voegen. Ondanks de op de loer liggende sleur doet The Slow Show waar het goed in is en weten de heren weer een parel van een album af te leveren. Een album dat op hetzelfde niveau verder gaat waar White Water stopte, maar in zijn geheel de voorganger weet te overtreffen.

Na 3 keer gezien te hebben durf ik wel te stellen dat het vast weer magisch gaat worden.

Ik hoop het.

Van die drie keer was het optreden in Haarlem van de categorie: 'dit optreden komt in het lijstje mooiste live optredens die ik heb meegemaakt'.
In Utrecht een grotere zaal dus ik weet niet of diezelfde magie ook nu behaald gaat worden (en of het publiek weer muisstil kan zijn).
Ik hoop het ook, maar ik verwacht dat het goedkomt.

Koppen dicht is idd wel gewenst.

Moet vast goedkomen, kan me niet voorstellen dat je kaartjes koopt voor deze band om vervolgens lekker te gaan lopen beppen met je buurman.
Deze muziek is om te beleven, aandachtig te luisteren en te voelen.

Denk je? Ik heb het bij deze band niet meegemaakt nee, maar genoeg andere concerten wel, en het is ergernis nummer 1 voor mij. Even iets zeggen is prima, maar niet keihard of hele verhalen. Ga dan maar naar de kroeg. Het kan de sfeer van een concert enorm bepalen en nu staat The Slow Show in een grotere zaal dus ik hoop dat dat goed gaat.

Anders neem je toch een houten hamer mee.

Goed plan!