The Slow Show - Dream Darling (2016)

Paar weekjes terug in Plato Utrecht was het geruisloos stil. Iedereen die deze band een beetje kent weet dat ze de muziek niet overhaasten. Ze maken muziek die voornamelijk vereist dat je luistert en stil bent. Zal daarom denk ik wel goedkomen met het publiek in Tivoli. Vind het zelf ook mateloos irritant als mensen praten, maar ik denk dat iedere band een bepaald soort mensen aantrekt. Weet niet of het bij Plato een indicatie was van het slag mensen, indien dat wel het geval was dan zit het dus wel goed straks november!

Tot nu toe weet ik ook niet beter van de vorige optredens en hoop dat het in Utrecht niet anders zal zijn nee. PJ Harvey kreeg gisteren de HMH immers ook stil

Pfff te gemaakt.., Geloof hem niet...

Ik ben het eigenlijk niet eens met de opmerkingen dat de stem 'te gemaakt' zou zijn.
Wanneer ik zanger Rob in interviews hoor klinkt de stem niet heel anders dan op de plaat.
Dan zou het gegrunt van een gemiddelde metalzanger ook te gemaakt zijn, evenals de kopstem van Jonsi (Sigur Ros), de nasale zang van Joe Newman (Alt-J) etc. Ervan uitgaande dat een Max Cavalera zo ook niet tegen z'n moeder praat aan de telefoon. De vocalen bij The Slow Show schikken zich wat mij betreft behoorlijk naar de muziek. En ik geloof hem daarentegen wel. Al moet ik eerlijk toegeven dat ik wel een craver ben voor drama

Ik vind de stem ook niet gemaakt, maar dat is natuurlijk voor iedereen anders, hoe je die zang ervaart.

Soms wordt die melancholie wel net iets te veel - alhoewel ie vrij concreet blijft: nét de laatste trein gemist, de bar is voor je neus dicht gegaan, je leuke nieuwe collega had al met met ander afgesproken en in de supermarkt graait nét een ander de laatste Ronny's Babi Pangang voor je neus weg en ook de pakketten instant-pizza zijn al op.

Het krijgt nergens de heftige depri-doem van Decades bijv - of de sombere directheid van Blue Train

Dit is gewoon lekker somberen in behapbare doses - fijne herfstmuziek dat dan weer wel

Herhalingsoefening van hun redelijk succesvolle voorganger, maar wel weer druipend van het vakmanschap, dus ze komen er nog mee weg dit keer...

Zojuist de vragenlijst van het interview teruggekregen van Frederik 't Kindt, waarin vragen waren opgenomen van blur8, Monsieur en Aerodynamic. Binnenkort zal ik hier een link ernaar plaatsen.

ordinary lives is een geweldig nummer

Interview met Frederik 't Kindt is nu online te lezen, met oa vragen van blur8, aERodynamIC en Monsieur' : Interview The Slow Show | www.johnnysgarden.nl

Ik blijf hem maar opzetten. Wat een heerlijke herfstplaat. Halfje erbij!

Droom, liefste

DEBUUT
Zelden raakte een album mij zo als dat White Water deed. Het had alles in zich wat voor mij belangrijk is in muziek. Sprekende teksten, een eigenzinnige stem, een combinatie van rust en drama. The Slow Show is stil als het stil moet zijn, maar weet ook wanneer het moet uithalen. White Water vestigde zich in mijn top 10 albums van 2015, en ook in mijn top 10 beste albums ooit. Voor de een overdreven, voor de ander begrijpelijk. Ik was zo blij als een kind toen ik hoorde dat de opvolger van dit briljante album zo snel zou komen. Anderzijds was het schrikken... kunnen ze wel zo snel weer aan zoveel kwaliteit voldoen? Iets langer dan een maand heb ik aandachtig geluisterd naar deze plaat. Mijn bevindingen pen ik hier neer.

DREAM DARLING(2016)
Vol van nieuwe ervaringen en gebeurtenissen sluit The Slow Show zich op in een oude boerderij. Enerverende maande hebben ze achter de rug wanneer ze beginnen aan hun tweede album Dream Darling. Een alliteratie schuwen ze niet, een prachtige titel voor een dromerige plaat. De plaat is naar eigen zeggen volledig geschreven in het donker van de nacht. Verdrietige, enerverende en alledaagse gebeurtenissen hebben zich een weg gebaand door de teksten van dit album. Een wanhopige man die zich voor de voeten van een stripper gooit, een relatie van meer dan 10 jaar die verbroken is... The Slow show schuwt zelfreflectie niet. De teksten en nummers in het algemeen voelen meer retrospectief, dit komt mede doordat de band duidelijk aangeeft waar de nummers over gaan.

De droom begint bij 1. Strangers Now. The Slow Show is nooit te grotesk geweest. Ze zijn meester in het verstild vertellen. Echter is er in dit nummer een zekere vorm van gelaagdheid die op een geniale manier langzaam samenkomt. De opbouwende piano die de luisteraar meevoert naar een prachtig instrumentaal einde. Op ieder detail in dit nummer is gelet, is het te hard of te zacht, te aanwezig of teveel op de achtergrond? Met deze vragen worstelde de heren, juist die aandacht voor de details zorgt ervoor dat het allesbehalve gewoon is. Een verstild prachtwerk in al haar stille hoogtepunten. De zachte klank van 2.Hurts, het prijsnummer van de plaat breekt aan. Een vertellende tekst over een man die zich iedere vrijdagavond tenietdoet aan een onbeantwoorde liefde. Ze hebben geen seks noch zijn ze intiem, toch kent zij hem als geen ander. Ze kan niet volledig van hem zijn en hij betaalt voor haar aandacht en liefde. Ze danst voor anderen en het verscheurt hem. Ooit op een dag zal hij haar daar wegkrijgen, hij weet dat en zij weet dat. Een werkelijk onbeschrijfelijk intermezzo speelt zich af tussen Goodwin en Ellis op het einde van het nummer. Tot nu toe werkt The Slow Show op ieder nummer naar een geweldig einde toe. Kesha Ellis heeft een breekbare dromerige stem die prachtig gedijt op het klanktapijt. De refreinen waarin duidelijk is hoeveel pijn het doet zijn echt, ik geloof ieder woord. Standaard kippenvel geblazen bij zijn laatste 'I will...' (you know that, don't you?). De subtiele piano die het refrein inkomt maakt ook van dit nummer een stijlvolle lijdensweg. Hulde voor de vertellende teksten waarin Goodwin zich een meester waant in het vertellen, breekbaar en prachtig.

Is er dan ook tijd voor vreugde op een melancholische plaat als dit? Ze zijn spaarzaam, maar ze zijn er we. 3. Ordinary Lives doorbreekt het wolkendek en biedt ruimte voor wat andere emoties. Emoties als trots, afgunst en het leren omgaan met dingen die veranderen.
De wat snerpende stem van Goodwin wordt al snel omlijst door prachtige kalme muziek. Een repetitief maar zachtmoedig refrein waarna er eigenlijk het gehele nummer binnen de kleurrijke lijnen wordt gekeurd.
Er is schwung, er is ruimte voor interpretatie. Ordinary Lives geeft ons wellicht geen schokkende, veranderende dingen, maar geeft ons de boodschap dat we trots kunnen zijn op onszelf, en dat er rondom ons heen dingen gebeuren die we niet voor lief moeten nemen. Soms moet je een nummer volledig tot het bot toe afbreken om weer te voelen waar het om gaat. Dit was het geval met 4. Lullaby. Een strijd tussen stilte en geluid.
The Slow Show zou The Slow Show niet heten als ze kiezen voor dat eerste. Een nummer dat naar zeggen terug is gebracht naar het skelet. We luisteren naar de kabbelende blauwdrukken van een romantische ode. Een ode aan Engeland, aan een meisje slechts één avond beroerd. Een bijzonder sfeervolle impressie van wat Goodwin het beste kan; schitteren met de minste geluiden. Als dit de fundatie was van een nummer ben ik ontzettend benieuwd naar de andere opzetjes, want dit is van een ontzettend hoog niveau.

Een prachtige combinatie van sentiment en spijt. 5. Dry My Bones ademt avonden vol drank en verdriet. Goodwin’s stem leent zich het beste voor confessies naar mijn mening. Het nummer is eigenlijk vrij simplistisch gebouwd op een simpel ritme, een simpele piano waarbij heel stilletjes het koor op de achtergrond meedoet. Het refrein bevat simpelweg hetgeen verteld moet worden; maak je geen zorgen, in de avond een vent in de ochtend een vent. Een prachtige gelaagdheid die we ook in het openingsnummer hoorde. Werken naar climaxen is bij The Slow Show heel anders dan bij een Sigur Rós, hier is een opbouw wellicht iets meer aangezet. Juist het contrast met luide en stille refreinen en coupletten geeft The Slow Show in dit nummer een machtig wapen in handen. Combineer dit met een kraakheldere Goodwin en je hebt hier een van de betere nummers van Dream Darling in handen.
Een indringend begin geeft je meteen een signaal wanneer 6.This Time opent; het is menens. Treurige strijkers en strakke ritmes geven dit nummer geraamte terwijl begeleidende blaasinstrumenten het geheel een indringend karakter geeft. In de climax van dit nummer (ja, we spreken hier van een echte eruptie die we nog niet eerder hoorde) komen die blazers terug op een fenomenale wijze. Alle puzzelstukjes vallen ineen bij dit einde. verafschuwde: The Slow Show doet hier iets dat ze niet vaak doen. Voor hun doen halen ze stevig uit en trekken ze de registers open voor een scherp stukje muziek. Intrigerend

’I never felt so high, I never felt so high, take me dancing please tonight’ Het dansen, een terugkerend thematiek vanuit de debuutplaat. 7. Brawling Tonight is net als Lullaby ontdaan van haar vet en staat in haar geraamte. De bijzonder stijlvolle begeleiding van piano en gitaar geven dit drie minuut durende duet niet alleen schoonheid maar ook klasse. Wederom horen we hier Goodwin in duet met Kesha Ellis. Deze twee vullen mekaar op een hele bijzondere wijze aan. Brawling Tonight is integer, strakgesponnen en bevat alles dat je na een toch voor Slow Show begrippen ‘heftig’ nummer nodig hebt. Tragiek, tragiek, tragiek. Dat is het vertellende 8/ Last Man Standing. Wederom weet de band hier te verassen met een combinatie van emotie, stilte en geluid. De drums die halverwege het nummer hun intrede doen zijn precíes op dit moment gevraagd. Goodwin’s stem is hier van een bijzondere schoonheid en met het begeleidende koor voelt het alsof je zweeft. Wederom geloof ik het als hij je vraagt je tranen te drogen, want zij neemt je terug in de ochtend.

Voor mij was het de vraag of 9. Breaks Today op dit album paste. Misschien was het ook wel opstandigheid. Ik vond Hopeless Town net de betere van de twee ‘b-sides’. Echter is Breaks Today in de context van dit album absoluut een versterking. Het trekt alle registers open maar blijft in de perken van hun eigen universum. Waar This Time eruptie was is Breaks Today een integer en bewust moment. Het gaat de hoogte in met Goodwin’s stem en daalt op de momenten dat het koor haar intrede doet. De zang op dit nummer is van een weergaloos niveau waarbij ik weet dat het oprecht is. De teksten beklijven, de bezweren en pijnigen. De rauwe af en toe snerpende stem doet daar absoluut niks aan af; het is de krachtige zang die deze band meerendeels zo uniek maken. Een mooi klassiek uitstapje maken we nog even wanneer de zon bijna opkomt. 10. Brick wordt opgedragen aan een dierbare van de band, een vader. Het zorgt voor een reflectiemoment, een adempauze en een besef.
Namelijk het besef dat het album op zijn einde is, de droom voorbij is.

CONCLUSIE
We hebben niet zomaar geluisterd naar de nachtelijke escapades van een aantal mannen. We hebben geluisterd naar donkere littekens, huilbuien, wat zonnenstralen en ten slotte ook heel veel groei. Want maakt het de muziek van The Slow Show wel verassend, wel écht, als het zo gecalculeerd is? Kan Goodwin wel oprecht zingen of is zijn stemgeluid bedacht en gemaakt? Het antwoord is voor iedereen anders.
In mijn optiek; Juist het berekende, het overdachte aspect van Dream Darling zorgt ervoor dat het zich kan meten met hun debuut. Het meester maken van je kunnen en laten zien dat je je kunt perfectioneren. Je eigen universum verbreden en geen kopieën maken van wat je al kunt. Waar White Water voor mij totaal uniek was is Dream Darling een prachtige uitbereiding. De enige reden dat het niet de volle mep krijgt is omdat het me niet meer zo heeft verbaasd als op hun debuut. Maar wie weet, de potentie voor wederom een vijfsterrenplaat zit er absoluut in.
Er zijn meer kleuren, meer geuren en smaken toegevoegd aan het euvre van deze bijzondere band.

Lucky you, lucky me.

Waarom zelf een recensie schrijven als Monsieur' het al op zo'n treffende wijze heeft gedaan? Ik sluit me volledig aan bij de conclusie: hier is wederom een prachtplaat afgeleverd!

Merk wat spelfouten en woorden die er helemaal niet tussen horen. Zat ik toch echt te dromen blijkbaar

Op het website van Oor worden een paar kaartjes verloot voor het concert op 14 november in Vredenburg : OOR

Goedemorgen Monsieur': dat is nog eens een verhaal.

Nu ik het zo terugzie vind ik het zelf ook wat enthousiast, kort en bondig zijn was nooit mijn sterkste kant west! Vind het voor de rest wel een aardig plaatje.

Ik ben er wel uit na een maand: weer 5 *****. Simpelweg omdat het hele album verfijnd prachtig is.
Meer dan WhiteWater één geheel is, de instrumentatie subtieler en alle songs raak.

Ik verbaas me wel een beetje over de hallelujah-stemming hier, blijkt weer dat smaken verschillen. Bepaald slecht vind ik het allemaal niet, maar buiten de slimme productie (de strijkers, koortjes en blazers zijn echt een broodnodige meerwaarde) hoor ik niet zoveel bijzonders. Vooral die zanger gaat me een beetje irriteren als hij veertig minuten lang de ene gemeenplaats na de andere aan elkaar mompelt. Zonder die fraaie details op de achtergrond was het niet eens een voldoende geworden, denk ik.

Indrukwekkende plaat. Op de een of andere manier ligt 'Dream Darling' me beter dan het debuut. Mooie productie, statige, sfeervolle plaat. Ik heb me er maar bij neergelegd dat The Slow Show nu eenmaal op The National lijkt. Echt storend vind ik dat hier niet. "Ordinary Lives", "Hurts", "Strangers Now", "Dry My Bones". Stuk voor stuk prachtige nummers.
Zoals hier al is gezegd biedt 'Dream Darling' weinig nieuws ten opzichte van het debuut. Voor nu is dat niet erg, maar ik hoop wel dat ze met een volgende plaat wat meer weten te verassen.

Ik hoop ze binnenkort weer eens live te zien met dit nieuwe werk!

Het debuut ligt mij iets beter maar dit is ook een indrukwekkend album. Sfeervol en meeslepend al is dit iets minder verrassend. Maar dit album zal zeker in mijn top-10 van 2016 voorkomen.

Binnenkort = 14 november. Vredenburg Utrecht.

Mag ik even... This Time... Goeiemorgen zeg!!

This Time: Ook mijn favo track.

This time, volume voluit, waanzinnig!!!!

Tot vanavond!

Edit: I Am Oak in het voorprogramma, wat een hele fijne toevoeging is.

Het was weer mooi. Ook de nieuwe nummers pakten goed uit in Utrecht. De magie van Haarlem werd net niet gehaald. Onmogelijk ook denk ik ?

Was zeker een mooie avond. Af en toe en snaar teveel aanslaan of vergeten dat je eerst Hurts speelt en daarna pas This Time, de band was duidelijk zenuwachtig. Logisch ook, volgens The Slow Show was dit hun grootste show allertijden en het publiek het beste publiek dat ze ooit hadden. Maar míjn verwachtingen t.o.v het publiek werden niet gehaald. Had ik het nog over met jou aERodynamIC, wat een rare mensen heb ik gezie. Echt niet het volk dat je bij Slow Show verwacht. Bij momenten ook gewoon heel irritant aanwezig.

Live was ook Hopeless Town er gewoon weer bij. 100% perfecte setlist met het volledige nieuwe album en alle hoogtepunten van WhiteWater. Als ik de setlist van de vorige tour bekijk, mis ik 10 songs, welke niet meer gemist kunnen worden.
Dat aERodynamIC een vleug live-magie mist komt doordat de impact van het nieuwe eraf is. Zelfde reacties las ik ook op het album. Maar dat maakt DreamDarling niet minder.
Wat me live ook extra opviel is het geweldig verbeterde Freestyle gitaarspel van Joel; zelfs in de rustige nummers. De combi van de verbeterde productie en de gitaar met meer jazz invloeden, maakt DreamDarling juist een beter album dan nr 1.

Ik was er gisterenavond ook en heb er wel van genoten.
Ook live heeft The Slow Show het vermogen om hun fraaie nummers goed over te brengen.
Anderzijds had ik stiekem gehoopt op wat meer verrassingen.
Er is in hun songs/ sound, weinig ruimte voor enigzins afwijkende moves, die wellicht net even voor wat meer afwisseling zorgen op een avond als deze.
Maar het is vooral heel mooi en beladen wat The Slow Show laat horen.
Ik vond het geluid trouwens bijzonder aangenaam. Alles goed in balans.

Ik ben benieuwd hoe zij zich verder gaan ontwikkelen.