Talk Talk - Spirit of Eden (1988)

Ik luister dit al een tijdje, en heb er nog steeds niks anders op te zeggen dan: PRACHT MUZIEK!

Voor de een zal dit een hoop gebakken lucht zijn.
Maar voor mij is dit toch wel een van DE ontdekkingen van 2008.

Gefeliciteerd! Goeie keuze!
Het is nooit gebakken lucht geweest...het is alleen geen "makkelijke" muziek, je moet ervoor open staan. Als je deze aardig vind is "Laughing Stock" een aanrader; ietsjes scherper van toon, maar hier en daar dezelfde prachtige klanken. Mark Hollis maakte ook een prachtig solo-album, ook een tip...

Ik hoop zelf altijd ook nog zulk soort muziek te ontdekken, lijkt me werelds!!!!

Zondag ochtend... vroeg... koude maar mooie voorjaarszonneschijn en dan 'I believe in you' uit je speakers laten lopen. Graag op een behoorlijk volume en dan je ogen sluiten...

Echt... alsof het rechstreeks uit de hemel op je neergedaald komt. Zo mooi zo mooi

Tja, mooi, inderdaad, maar naar mijn smaak soms net wat teveel klank en geluid. Geen liedjes meer. En ik houd van liedjes. En da's persoonlijk. Soms lekker op de achtergrond, en dat is het dan wel. Nu Laughing Stock nog beluisteren, want ik wil het wel een kans geven.

Ik zou dan meer voor Colour of Spring gaan, daarbij zijn het nog wat meer liedjes met toch de vergelijkbare intensiteit en sfeer. Laughing Stock is prachtig, maar is nog losser en intenser.

Heb Spirit of Eden nog een paar keer opgezet, maar na Laughing Stock is er geen weg meer terug. Prachtige momenten, maar de geniale intensiteit van nummers als "After the Flood" en "Taphead" wordt niet gehaald.

Ik ben in het bezit van de eerste twee albums van Talk Talk. Heb vroeger Spirit wel eens beluisterd maar kon de muziek toen niet echt waarderen. Nu ik al de positieve verhalen over dit album lees is mijn nieuwsgierigheid toch weer gewekt. Misschien het album toch nog een kans geven door het wat grondiger te gaan beluisteren. Ben benieuwd.

Jeetje alleen de eerste twee en zelfs The Colour of Spring niet? Om een beetje in te komen zou ik die dan eerst eens beluisteren, kun je er langzaam naar toe groeien. Dit album is eigenlijk niet te vergelijken met de jaren 80 synthpop die ze op de eerste 2 albums maakten. The Colour of Spring licht al een tipje van de sluier op om ons hier en daar even te laten gluren naar de richting die het volgende album op gaat. En ondanks dat tipje was dit album destijds alsnog een revolutie voor mij.

Klopt het dat er van de albums van Talk Talk geremasterde versies zijn uitgekomen? En zo ja, vanaf welk jaar liggen deze albums in de winkel?

De huidige uitgaves stammen uit '97 en zijn geremastered. Al hoop ik (tegen beter weten in) dat van dit album een 'deluxe' versie gaat verschijnen. (Of een soort uitgave als ban Miles Davis' In A Silent Way; outtakes, sessies, enz.)

Volgens mij, zijn er nog wel genoeg demo's over van The spirit.
Ze hebben toch een jaar gedaan om dit album te schrijven. Dus zullen er ook wel veel nummers af zijn gevallen.

Volgens mij ligt het niet zozeer aan het materiaal, maar vooral aan het feit dat hoofd-Talk-Talker Mark Hollis z'n muziek-carriere heeft beeindigd. Nou hoeft dat niks te zeggen (zie de La's heruitgave), maar ik zie het niet op korte termijn gebeuren.

Als het materiaal in het bezit is van EMI en die de rechten heeft zou het zomaar ineens kunnen hoor, denk ik.

Het verzamelalbumpje "Missing Pieces" had volgens mij wat resten van de Laughing Stock-sessies, maar dat stelde niet zo heel veel voor. Wat mij betreft mogen deze albums gewoon met rust gelaten worden. Een mooi hoesje en degelijke geluidskwaliteit is alles wat deze albums nodig hebben.

Laughing Stock heb ik als eerste gehoord, en wat mij betreft is dit album van hetzelfde niveau. Ook maar gelijk gekocht dus. 4,5*

Naar aanleiding van de vele positieve berichten hier, heb ik vandaag de CD "Spirit of Eden" gekocht. Voor € 5,- nooit een miskoop. Ik heb al meer CD's van Talk Talk, al vele jaren, maar nog nooit dit album gekocht. Tot nu dus. Ik geef nog geen waardering, daarvoor is het te vroeg, eerst een keer paar goed naar luisteren...

Prachtig album die een heerlijke sfeer neer zet.

Vandaag weer eens op gehad. Wat is Desire toch fantástisch!

Dat denk ik dus niet - EMI en Talk Talk kregen over dit album een fiks dispuut: inzet het niet voldoen aan de artistieke verplichtingen. Lees: het nakomen van het contract in termen van een goed verkoopbaar album. De zaak werd door de rechter niet ontvankelijk verklaard.

Hollis - als ie slim is, zal zeke rhet intellectueel eigendom hebben gehouden van de songs, met instemming van hun manager. Overigens was "The Colour of Spring" wel een verkoopsucces met ca. 2 miljoen exemplaren. Dat zijn serieuze cijfers. Spirit of Eden was niet zo'n succes - ik heb geen cijfers kunnen vinden, maar houd me aanbevolen; staat wel bekend als een musician's album'. Het verzamel album Natural History verkocht ca. 1 miljoen'.

De postionering van Talk Talk is voor EMI altijd problematisch geweest: zoek maar eens een clip van hun eerste single ("Talk, Talk"), zijn ze neergezet als een soort 'teenybopper'band, beetje tweedehands Djan, Djan zonder flow-kuif; dat zat de band en manager niet lekker en niet mee.

Talk Talk (het latere werk) en het solo-werk van Hollis zijn echte muzikantenplaten. Mark Hollis heeft zich compleet teruggetrokken - helaas - "hapiness is easy?"

Google 'em maar eens - bij voorkeur bij Google in de UK - is interessanter.

Dit klinkt prachtig, klinkt erg emotioneel.
Erg interessante plaat .

Dit is voor mij het beste wat ik tot nog toe gehoord heb. Dit album sloeg me helemaal KO toen ik dit voor het eerst hoorde.......en dat doet die 20 jaar later nog steeds.

6*

Mij ook... het was een revolutie. Nooit had ik zoiets gehoord. Ik wilde het aan iedereen laten horen in mijn enthousiasme, maar er waren maar verdomde weinig mensen die mijn enthousiasme deelden. Des te mooier dat het hier zo gewaardeerd wordt

I Believe in You is ooit 'geknepen' tot single. Stom genoeg laatst die 12" laten liggen.

Ik heb verhalen gelezen over de bijzondere sfeer tijdens die opnamesessies in de Wessex studio - een oude kerk, passend bij de serene, ascetische sfeer van dit album. Hollis die wierrook brandde en zo.

Het is inderdaad wel een van de Mooiste albums die ik ooit heb mogen aanvaarden. Er zijn inmiddels wel een aantal Post Rock bandjes die hier op proberen te lijken. Het zal ze waarschijnlijk alleen nooit lukken, dit is namelijk pure genialiteit.

Mark Hollis solo had je al?

Ik heb deze ooit gehoord op een superset bij Rhapsody (denk 2* Balkenendenorm) - man, man alsof de band voor je stond. Voor mij mocht het blijven duren: los van alles ("we have lift off").

Staat nu in mijn Rotatielijst, heb hem al een weekje of 2 binnen. Alleen ben er nog niet fanatiek mee begonnen moet ik zeggen! Maar verder wel een prachtig album. Je ik hem niet op elk moment van de dag luisteren.

Erg mooi album. Gedurfd, zeker voor die tijd.
Het enige minpuntje is dat vanwege het homogeen klinkende geluid het onderscheid tussen de nummers niet altijd groot is.
Kant A is natuurlijk briljant met een fantastische climax in Desire.
Kant B voegt voor mij eigenlijk weinig meer toe, maar ik zie het als een prettige extra bij de briljante eerste helft.

Grappig om dit alles 9 pagina's lang te volgen.... terwijl we 't hier allemaal over twee behoorlijk verschillende versies van hetzelfde album hebben. Met de verschijning in 1997 van de "remaster" heeft zich namelijk iets voltrokken wat je reinste artistieke geschiedvervalsing genoemd mag worden. Destijds is het album namelijk niet alleen gere-MASTERED, maar bovendien stilletjes gere-MIXED; stilletjes, want er wordt met geen woord over gerept in het begeleidende boekje. Het resultaat is een in mijn oren radicaal andere luisterervaring, en meer specifiek eentje die nadrukkelijk in het nádeel van de nieuweling heeft geresulteerd.

Ik vond het album allang erg goed, maar bepaalde details stoorden me altijd een beetje. Ik vond bijv. dat sommige secties een beetje te veel in de galm verdronken waardoor mijn aandacht nog wel eens kon verslappen en ook vond ik dat bij hardere geluidsuitbarstingen de instrumenten een nogal scherp randje meekregen.
Wat blijkt nu bij het beluisteren van de oorspronkelijke CD? Datgene wat ik nu als het verdoezelende new-age galmpje beschouw was grotendeels afwezig! De instrumenten hadden daarnaast een veel natuurlijkere en warmere klank en een gevoel van positionering in een drie-dimensionale ruimte die bij tijd en wijle adembenemend tastbaar was. Het karakter van de muziek is getransformeerd door dit alles. Op de oude CD komt 't geheel véél persoonlijker, intiemer, en aardser - minder onnodig 'zweverig' - over dan op de in vergelijking opgeblazen klinkende heruitgave. Het is juist des te indrukwekkender dat de muziek ten hemel stijgt vanuit die aardsere basis, waarbij de aanwezigheid van een aantal eigenwijze en dissonante details nu eindelijk eens niet met een soort auditief "glijmiddel" is gladgestreken. Mark Hollis' vocalen zijn ook veel pakkender, omdat 't nu werkelijk lijkt alsof 'ie voor je neus staat!

Ik ben misschien gevoeliger voor dit soort aspecten dan anderen, maar dit album moet hierdoor voor mij compleet in de herwaardering. Ik kan nu werkelijk kippenvel krijgen van het realisme van het drum-shuffle geluid in Inheritance vanaf seconde 34; wat een klank!

Het ergste is natuurlijk dat deze versie domweg niet meer verkrijgbaar is en we nu onder de misleidende vlag "remaster" opgescheept zitten met een vervorming van de oorspronkelijke intenties van de band, een labour of love waar 14 maanden aan is gesleuteld en waarbij alleen al het vervaardigen van de eindmix meerdere maanden in beslag nam en die nu zonder pardon onder het tapijt is geschoven. Waar zijn ook bijvoorbeeld de indrukwekkende 30 seconden stilte na het 23 minuten durende eerste nummer gebleven? Ik dacht even dat mijn speler vastzat, omdat ik gewend was dat het volgende nummer daar vrij snel op volgde. Toen ik in de gaten begon te krijgen dat 't er juist bij hoorde vond ik het onmiddellijk een element dat onlosmakelijk thuishoort bij de totaalervaring van het album!
Ik heb ook het vermoeden dat de band in het geheel niet betrokken is geweest bij de heruitgave, of dat ze er niks mee te maken wilden hebben omdat juist dít album uiteindelijk zorgde voor een breuk met EMI. Ik durf er namelijk m'n hand voor in het vuur te steken dat ze hier nooit het groene licht aan zouden hebben gegeven. Oh wacht... wat lees ik? Copyright EMI, dat zegt genoeg...

Goed, ik heb het idee dat ik nog wel even door zou kunnen gaan hierover, maar ik hoop en denk dat ik wel zo'n beetje duidelijk heb gemaakt wat er op me af is gekomen en waar ik nu nog steeds een beetje beduusd van ben.

Ik heb gelukkig de oorspronkelijke versie.
Hoort eigenlijk ook in mijn top tien thuis.
Maar daar wil ik wel zo'n 50 cd's in kwijt.

Ah... nou ben ik nogal een audiobarbaar, maar dan ben ik, horende doof, toch even blij dat ik de niet-'geremasterde' versie heb.