Talk Talk - Spirit of Eden (1988)

En nu ben ik heel nieuwsgierig naar de originele versie.
Ik heb volgens mij ook de nieuwe, jullie zullen het toch niet erg vinden als ik die uit nieuwsgierigheid even zou ga pindakazen?
Het is tenslotte de schuld van E.M.I dat ik hem moet downloaden, ze lichten namelijk de consument op:P

Update:
Welke is de goede versie, die met de wat hardere drums? Of die met de wat softere drums in I believe in you?

Ik neem aan dat je gewoon kant A bedoelt? Hoe dan ook ga ik nu toch echt ook even op zoek naar die originele versie. Ik heb ook de 'remaster' in huis.

edit: ik zie het al, kant A (The rainbow, Eden, Desire) bestond inderdaad uit 1 track van 23 minuten. Ik zal de tracklist meteen even aanpassen.

@Axel33: Dank je - nu valt voor mij e.e.a. ook op z'n plaats: ik heb "Spirit of Eden" zowel op vinyl als op cd. Ik draai het album niet vaak; als ik alleen ben, draai ik vinyl, met andere erbij draai ik de cd, gemakkelijker.

Was nog niet togekomen aan de vergelijking, maar op de een of andere manier stond de cd me minder aan. Maar ja vinyl, wil je een beetje onzien (de laatste 2 van Talk Talk op vinyl zijn niet goedkoop, antiquarisch) - je maakt e.e.a. heel verklaarbaar.

De geremasterde heeft (afgezien van de vermelding 'remastered' op de achterzijde, de groepsnaam en de titel middenboven de afbeelding; op de originele versie staat de titel onder de afbeelding en de groepsnaam rechtsboven.

Beide versies zijn overigens nog steeds hier te bestellen voor zo'n 4 - 5 euro (voor verzending ca.2,25).

Ehm... ahum... ik zit nu de boel nog eens te luisteren, en begin te vermoeden dat ik gisteren in nuchtere toestand dronken moet zijn geweest. Ik hoor nu enkel nog wat sporen van compressie op de remaster, die de zaak hier en daar - maar nauwelijks opvallend - wat minder droog en 'n ietsiepietsie minder direct laat klinken. Wie wil er 'n topic in het forum openen over gebruikers die de klok menen te horen luiden, maar waarbij de klepel in hun eigen hoofd blijkt te zitten, of zal ik 't zelf maar doen?

Weet iemand misschien nog 'n leuk eiland om naartoe te emigreren?

Het heeft ons wel een mooi verhaal opgeleverd.

Ja, en 't heeft de aandacht weer even gevestigd op 'n nog altijd schitterend album.

Is dit wellicht een optie - hebben een eigen domein: .bv

Wel een mooie hoax - ga toch beide vergelijkend beluisteren - zonder alcohol

Ik ga direct stappen ondernemen om er naartoe te gaan. M'n nieuwe email-adres staat in ieder geval al vast. Dat wordt [email protected]

En als je direct gaat vergelijken zul je nog wel degelijk een verschil kunnen bespeuren. De remaster heeft namelijk een lichte treble-boost gekregen, een trucje dat wel vaker bij remasters wordt toegepast om een soort schijnscherpte toe te voegen. Dat zorgt voor het scherpe randje dat te horen valt. Let maar eens op het moment dat in Desire het eerst de zang wordt ingezet bij 1 minuut 53 in de remaster en 17 minuut 36 bij het origineel. Klinkt ietwat scherpig op de remaster. Voor een zinnige vergelijking moest ik overigens voor de remaster het volume van de Windows Media Player van 100 naar 60 omlaag schroeven, zodat hetzelfde volume uit de boxen komt. Dat maakt ook direct duidelijk maakt dat er dynamische compressie op de remaster is toegepast, want het origineel had bij een uitlezing van de piekwaarden al eentje van 100% erbij zitten. Compressie heeft doorgaans tot gevolg dat 'n opname op bepaalde momenten wat minder doorzichtig kan gaan klinken. Ik meen ook waar te nemen dat de "onderaards gerommel" percussie die volgt op dat stukje dat ik daarnet aangaf ook nét iets beter afgetekend klinkt op het origineel, en dat terwijl de treble daar juist een licht push heeft gekregen, wat meestal dat soort details meer naar voren haalt. In dit geval dus niet, als is 't verschil ook bij directe vergelijking lastig waar te nemen en kan 't ook van je installatie en luisteromstandigheden afhangen.

Hoewel dus niet zo wereldbewegend als voorheen, blijf ik hoe dan ook bij mijn voorkeur voor het origineel omdat ik het geluid daarvan door de afwezigheid van de lichte treble-boost toch net iets warmer en ronder vind en ook wil ik niet opgescheept worden met de - in dit geval weliswaar zeer subtiele - effecten van dynamische compressie. Enne... deze keer heb ik minimaal 5 keer gedubbelcheckt en die piekwaarde-meting liegt sowieso niet.

Talk Talk - Spirit of Eden

Nou ben ik al niet iemand die in mijn tot nu toe korte leventje heel veel platen gekocht heb, (1: grootste gedeelte van mijn collectie is niet in de gemiddelde winkel hier in de buurt te koop, 2: heb nog geen eigen inkomen en heb geen zin om m'n ouders steeds met internetkopen lastig te vallen) laat dus staan dat ik iets op de wilde gok koop. Dit album vormt tot op de dag van vandaag echter een uitzondering op deze regel. Ik weet niet hoelang ik heb gepiekerd zo'n anderhalf jaar geleden met deze plaat in m'n hand. Steeds maar weer slechts 30 sec terughorende van het werk dat hier op staat. Daar kan je niet bepaald veel uit opmaken, maar die paar seconden klonken interessant, intrigerend. Ik heb me er toch aan gewaagd.

En vanaf de eerste luisterbeurt wist ik het al: absoluut geen slechte gok. Wat vond ik dit toch anders: zoiets had ik in de muziek nog nooit gehoord. Een gevoel dat ik ook kreeg toen ik F# A# van Godspeed luisterde, eerder nog dan dat ik dit album hoorde. Maar hier, hier gingen we nog een stap verder. Dit was veel mooier in ieder geval.

Spirit of Eden is voor mij als zwemmen in de warmste wateren van de mooiste zeeën, ergens in een onbekend paradijs hier ver vandaan. De instrumentatie is divers, en elke klank die deze plaat voortbrengt is ontzettend helder.
Een mooi voorbeeld hiervan is het eerste nummer, dat van de een op andere dag ineens een nummer van 23:11 minuten is geworden. Zal wel.
The Rainbow begint abstract, met enkele instrumenten die zorgen voor een ambient-achtige ambiance. Langzaam vervagen deze, waarna eenzame bevreemdende geluiden overblijven. Als de gitaar inzet begint deze plaat werkelijk, en hoe. Wat een prachtig thema, met een schitterend je onder water dompelend refrein.
Eden, het hoogtepunt op dit album, bouwt voort op hetzelfde: abstract beginnen, en langzaam maar zeker naar het hoofdthema bouwen. Ook deze is weer om bij weg te smelten. Prachtig hoe gitaar, piano en percussie in dit thema elkaar weten te versterken. De dynamische verschillen zijn ook weer groot: hard en zacht volgen elkaar op perfecte wijze op, zorgend voor een zeer intense luisterbeleving.
Het laatste deel van deze suite, Desire, gooit hier een schepje bovenop. De onbeschrijfbare mooie klanken die de orgel tentoonspreidt in de coupletten dompelen je onder een warm bad, waarna vanuit het niets flinke uitbarstingen plaatsvinden. Na het intense einde blijft stilte over, die van belang is...

En wordt de reis door Eden voortgezet met Inheritance, een naar mijn idee onderschat nummer op deze plaat. Het tweede deel lijkt met dit nummer een verandering door te voeren, want flinke verschillen in dynamiek blijven uit. Rust, is het woord voor de laatste drie nummers, intens en emotioneel, dat blijft het echter wel. Van dit speciefieke nummer waardeer ik vooral de refreinen, wat een schitterende instrumentatie in die stukken.
I Believe in You is het emotionele middelpunt. De tranen staan al gauw in mijn ogen als Hollis (dat ik die man nog niet in dit stuk genoemd heb) zijn betoog begint. Zijn teksten, en stem, zijn van groot belang op deze plaat, ze zitten beeldend en poëtisch in elkaar, en nog mooier is de essentie ervan, of tenminste, mijn interpretatie van wat de essentie ervan is: liefde, hoop, geloof. Universeler kan niet, en het komt zo eerlijk en gemeend over, wat je nog weleens hierbij mist.
Wealth is dan ook een zeer logische en wonderschone afsluiter, enkel een gitaar en orgel (zo ongekend mooi weer gebruikt hier en op de gehele plaat) zijn overgebleven, waarbij Mark gepaste woorden zingt:

Take my freedom
for giving me
a sacred love

Zo'n beetje vanaf luisterbeurt één al een album dat zich tussen de grootste ooit schaart. Sfeer, emotie, verhaal, prachtige rijke, doch ook minimale arrangementen. Dit had ik nooit mogen verlagen naar 4,5*, 5* is de enige mogelijkheid. Dit is perfectie.

@jkbb: mooi verwoord. Ik was ongeveer even oud als jij toen ik de ervaring van deze plaat voor het eerst onderging. Dit album roept idd een gevoel van perfectie op: de muziek is compleet, alfa en omega, en vooral troostend. Welhaast sacraal. En nog steeds.....na 20 jaar!

Verdient die niet een plaats in je top 10?.

In mijn top 10 in ieder geval. Maar daar verdienen wel zo'n 50 platen een plaats in.

Is bij mij op dit moment simpelweg een kwestie van 'net niet'. Maar dat kan, mezelf kennende, morgen weer anders zijn .

Naar aanleiding van het aanpassen van de tracklist: op zich maakt het natuurlijk niet zo veel uit of The Rainbow, Eden en Desire nou apart of samen staan, maar mijn favoriete tracks (The Rainbow en Eden) zijn nu verwijderd en ik mag weer opnieuw gaan kiezen. En de huidige verdeling van de favoriete tracks geeft mij het idee dat de "I Believe In You"-stemmers om de een of andere reden níet opnieuw hoeven te kiezen, wat op dit moment dus een beetje een scheve verhouding oplevert...

...maar goed, vergeleken bij de schoonheid van dit album is mijn verhaal allemaal gezeur in de marge. Snel even één en vier als nieuwe favorieten aanvinken en we kunnen weer verder

wow. ik verwachte een synthpop plaatje. cool,leuk. eigenlijk heb ik deze gekocht om dat ik niet zo snel een goed alternatief kon bedenken.

ik heb hem dus z'on 30 minuten geleden in mijn cd speler gedaan en schrok me werkelijk kapot. wat is dit toch ongelofelijk mooi. zit nu met kippevel over me hele lichaam.

Wat heb ik talk talk toch onderschat. dit is beter als dsotm van pink floyd en die is voor mij haast heilig

@Misterfool: bekeren - van geloof te veranderen - mag hier op MuMe.

Wow, net 1 keer geluisterd en nu al op nr. 1 in je top 10? Dat is vlot. Maar je hebt wel net wat goeds te pakken, want als je een eerdere plaat van Talk Talk had gepakt had die waarschijnlijk vrij dicht bij je oorspronkelijke verwachtingen gezeten; maar dat wist je misschien zelf inmiddels ook wel (dat ze hun stijl drastisch veranderd hebben). In elk geval: als je dit mooi vindt, zal Laughing Stock (het volgende album van Talk Talk) je waarschijnlijk ook goed bevallen.

Ik las in Mojo de anekdote dat er een mannenkoor was ingehuurd die op Inheritance meezong. Opnames werden gemaakt, maar toen bij het terugluisteren een schoonmaakster van de studio ontroerd raakte besloot Mark Hollis de opname te wissen.... Wat mij dan toch weer erg nieuwsgierig maakt naar de 'vorige' versie..
Hoewel; dit album is perfect zoals-ie is, net als veel andere klassiekers is alles precies op smaak en precies in balans...ik vermoed dat los van m'n nieuwsgierigheid Mark Hollis en de zijnen ongetwijfeld gelijk hebben gehad!

Ja hij vond het 'te perfect'.

Van http://users.cybercity.dk/~bcc11425/IntMM261091.htm:

Hij wil er bij mij nog niet in. Ik hoor zeker mooie stukjes voorbijkomen maar ik krijg hem maar met moeite uitgezeten. Nog maar eens thuis op de bank met koptelefoon proberen.

Dit 'soort' muziek moet je liggen (erg 'traag'); ik heb hetzelfde gevoel als jij, Sander, alleen ik hoef dit niet weer te proberen (TCOS ligt me nog wel). Liefhebbers: enjoy it.

Prachtig - zondagmiddag alleen thuis; buiten herfst, wind om het huis - bijna schoen onder de radiator; glaasje port bij de hand; én, essentiële voorwaarde voor "high volume", mjulady niet in da house.

Vanaf de eerste noten, die voorzichtig komen aanzwellen in The Rainbow, ben ik vertrokken - un-plugged, off-line, de-wired, detached, nobody home. Just me enjoying Talk Talk - voor mij dé ultieme onthaastmuziek, ideaal voor ontstressen en reflectie. Zo worden ze niet vaak gemaakt - vandaar ook 5 van die sterren.

Nog steeds jammer dat Mark Hollis zich teruggetrokken heeft.

Daar gaat het al mis...het 'uitzitten' van een album...als je in de eerste dertig seconden al niet in een soort Paradijs van Geluid verzeilt dan is er een kans dat je je niet laat meeslepen door de prachtige muziek...
Als luisterervaring laat zich het beter vergelijken met Debussy dan met welke pop- of rockplaat ook

Ik wou daar 1 minuut van maken, en als dan op 2:15 de eerste gitaarklanken komen, op 2:39 die harmonica en op 2:43 de drum dan moet je in principe volledig ingepakt zijn door deze kroon op het werk van Talk Talk.

sterretje erbij naar 6******

ik zie dat de eerste drie tracks samengevoegd zijn... mooi, dan kan ik er relatief meer aanvinken

Nou, ik wil het denk ik nog wel kans geven, ik heb hem tot nu toe alleen in de auto gehoord, maar dat werkte dus niet helemaal. Dus ik kan denk ik 2 dingen doen:
1) het is geen auto-plaat dus ik ga het nog eens liggend proberen
2) ik zit op het verkeerde moment op mijn muzieksmaak-sinuscurve dus ik wacht even op een van die dagen dat ik iedereen aardig vind (of juist niet) en probeer het dan nog eens

Nu moet ik er wel bij zeggen dat voor beide opties wel even "zin moet maken" - maar wie weet loont het zich en ben ik blij dat ik nog een waging gepoogd heb.

En uiteraard bestaat de kans dat het kwartje dan nog steeds niet wil vallen, maar dan heb ik het in ieder geval geprobeerd.

Muziek is uiteraard een persoonlijke beleving, maar op een gegeven moment weet je wel ongeveer wat je wel en niet ligt. Het is geen oordeel over het album natuurlijk.

Na The Colour Of Spring kwam Spirit Of Eden en ik was in die tijd ook best op zoek naar niet alledaagse, minder commerciele muziek. Van de twee heb ik later de laatste weer op cd gekocht. Ik vind het nog steeds geweldige onthaast muziek Wegdromen op de bijna niet te verstane stem van Mark Hollis. Ik kan me voorstellen dat je het niet mooi vindt, maar ik vind het geweldige muziek, die je moet draaien op speciale momenten en ook niet elke dag op een Ipod. Net als een goede wijn bij kaarslicht (?) Ik ga trouwens eens kijken of The Colour Of Spring nog te krijgen is

Dat is-ie, voor slechts €5,50.