Talk Talk - Spirit of Eden (1988)

Da's nog minder als een zware Brandaris, zonder vloei. Die ga ik dus kopen. Thnx

Doe geen moeite, alles op die site dat in Ponden geprijsd staat wordt alleen naar de UK verzonden. Helaas...

@R71 + AB

Bij dit adres heb je 2 opties: nieuw voor 7 GBP en 'new and used' from 3.55 - incl verzending komt dat op ca 10 euro de eerste en de tweede op 5,50 - vaak zijn sommige 'used'nieuw of bijna nieuw.

@R71 - je krijgt van mij nog een pm over die prijsstelling (en voorbeelden)

Onzin. Klik op het Europa-vlaggetje rechts bovenaan en je ziet de prijs in euro's. Ik ben al een tijd klant van Play.com dus ik weet hoe het werkt. Bestelling wordt gewoon ook naar Nederland verzonden. De andere Talk Talk-albums (en het solo-album van Mark Hollis) zijn daar trouwens ook lekker goedkoop.

Ah, ok, kan dus wel! Dan had ik toch iets fout gedaan denk ik.

edit: Ik had hem op UK laten staan en dan kun je het wel vergeten, gewoon even Europa van maken dus. Overigens heb ik The Colour of Spring niet besteld hoor. Die heb op lp en cd, ook een geweldig album.

Ik zal laten weten, wanneer ik 'm heb en als het niet lukt laat ik dat ook even weten, maar ik heb goede hoop dat het lukt. Thnx Anyway

Jeez...zo'n mooi album en dan 7 posts over de prijs ervan (en dan nu de 8ste...). Had dit niet via PM's gekund? Veel beter is de quizvraag waarom Nigel Kennedy de paar noten die hij op dit album speelt dit heeft moeten doen met ingeteepte vingers...

In deze bittere tijden is het altijd goed te weten waar je je cd's goedkoop kan halen toch?

Wij maken graag duidelijk aan anderen dat we in deze barre - kredietcrisis - tijden, niet graag een cent te veel betalen. Geheel in de traditie van de herkomst van onze nationale voorman.

Voor dit album kun je niet eens te veel betalen als je zou willen!

Ben ik het ook weer mee eens, het is tenslotte goud waard.

In zekere zin wel (figuurlijk); alles wat je echter kun besparen, stelt je in staat meer of andere muziek te kopen om verder te verkennen.

Hoe mooi "Spirit of Eden" ook is, de wereld stop er niet : er is ook nog "The Laughing Stock". Of bijv. de re-releases op vinyl van "Dead Can Dance", of "TV on The Radio" of de nieuwe Byrne/Eno.

Voor mij is het symbolisch dat de laatste Talk Talk op Verve verscheen, een serieus Jazz-label. Over de status van een hoop Verve-releases is geen discussie, die behoren tot de canon van de jazz.

Ik geloof dat Talk Talk beginnend bij Spirit of Eden de grenzen van de popmuziek naar het uiterste aan het verschuiven was (en datzelfde geldt eigenlijk voor DCD die ik daarom ook noem).

Maar nog wat Talk Talk. Hoe komt het eigenlijk dat dit album hier zoveel populairder is dan de opvolger? Dit staat zelfs in de top 250. Nochtans is Laughing Stock minstens even fabelachtig mooi als deze. Wie zijn die mensen die Spirit of Eden geweldig vinden maar Laughing Stock gewoon links laten liggen? Ik begrijp hen daarin niet.

Eerlijk gezegd ben ik er zo één. Ik vind Laughing Stock echt stukken minder dan deze. Deze heeft me gegrepen vanaf het eerste moment dat ik hem hoorde, 20 jaar geleden inmiddels, wow....

Jep, same here. Laughing Stock (en ook de solo-release van Hollis) is zeker geen slechte plaat maar 't klinkt me wat te gezocht, te berekend terwijl de pure, organische pracht van Spirit of Eden me meteen bij het nekvel greep. Laughing Stock kan natuurlijk ook gewoon wat te moeilijk zijn voor me.

Volgens mij is Laughing Stock gewoon nog net dat ietsje beter.

Op dit album wordt het 'onbegrensde' wat meer in de breedte opgezocht, daar word ik wat slaperig van, terwijl het op Laughing Stock peilloos de diepte in gaat waarmee ik in no time in de hooggebergten van de geest ga vertoeven.
Tenminste, zo ervaar ik dat.

Maar dat hoeft natuurlijk niet voor iedereen zo te zijn.

Spirit of Eden is vooral een heel mooi album. Net als in de vorige albums zoeken ze een organisch geluid, iets dat ook past bij hun voorliefde voor de natuur. Een klassieker.

Maar Laughing Stock is het album dat naar mijn weten verder niet is gemaakt. Een album dat zo diep mogelijk gaat en de meest persoonlijke emoties tentoonspreidt: niet alleen 'mooi' maar soms ook beangstigend. Groots en tegelijkertijd zo gevoelig en klein. Een kunstwerk dat traditionele liedjesstructuren compleet weggooit, waarvan nog wat te vinden is op dit album, en gewoon... er is. Kunstwerken die zulke grootse ambities proberen te bereiken komen op mij vaak afstandelijk over en alhoewel ik Laughing Stock welhaast als heilig beschouw weet het mij altijd direct te raken. Zolang je maar luistert. Daarom weet ik ook nooit wat ik op de discussiepagina van dat album moet zetten: het album betekend zoveel voor mij dat vrijwel alle woorden tekortschieten.

En tja, dat heeft Spirit of Eden gewoonweg niet. Het album is soms mooier, maar mist die rauwe emotionele kracht.

Dit album was het eerste album van Talk Talk waarop ze een weg insloegen, waarop ze voorzichtig al wat stapjes hadden gezet op Colour of Spring. Voor mij was dit album ook de eerste kennismaking met muziek als deze. Het was voor mij een revolutie. Ik denk dat dat de reden is waarom dit album bij mij zo'n onvergetelijke indruk heeft achtergelaten. Toen Laughing Stock uitkwam was ik zelf een beetje op een ander spoor geraakt (1991 is ook het jaar van Ten van Pearl Jam en Nevermind van Nirvana en ik ging steeds meer grunge enzo luisteren). De release van Laughing Stock is volgens mij aan me voorbij gegaan. Ik hoorde hem pas tijden later voor het eerst en het pakte me toen niet zoals dit album dat deed in 1988.

Aan je voorbij gegaan? Ik wist destijds niet hoe snel ik naar de plaatselijke platenboer moest rennen om LS te beluisteren en aan te schaffen (dat laatste stond al vast voor ik de deur uitging). Ik weet nog dat ik lekker lang heb zitten luisteren en me liet wegdrijven in de verstilde sferen. Alsof ik me even helemaal alleen in een cocon van geluid bevond, bijna tot tranen toe ontroerd. Maar toch is SoE voor mij de beste.

Geen idee hoe het kwam. Sowieso las ik geen enkel blad of wat dan ook waar ik van de release had kunnen lezen. Had het mogelijk in die tijd wat druk met andere dingen ook. Dat album van Talk Talk heeft sowieso nooit veel aandacht gehad volgens mij en als je dan zelf geen bronnen raadpleegt waar je erover kan lezen dan kan zoiets aan je voorbij gaan. Misschien ook heb ik het wel gehoord destijds, maar had ik op dat moment voldoende aan Spirit of Eden. Ik weet het eigenlijk niet meer...

Off topic berichten verwijderd.

Voor een groot deel van de platenkopers was Laughing Stock een 'stiekeme release'; het scheelde dat Talk Talk niet meer bij een grote platenmaatschappij zat...ik ben pas geintresseerd geraakt in TT na het beluisteren van deze plaat in '88 en volgde ze nog niet zo fanatiek dat ik alles wilde hebben (wat dat betreft is deze plaat zelfs nog na jaren een soort groeibriljant.
Eerlijkgezegd blijf ik deze plaat briljanter vinden dan Laughing Stock; dit ligt mijlenver van de pop van COS, vooral de suite van de eerste drie nummers hoort tot het meest geniale wat er in de jaren '80 op plaat is gezet. LS vind ik minder verrassend, maar wel weer sfeervoller, misschien omdat SoE hier en daar bijna te glad of te mooi klinkt....

Ik ben het eens met kronos en beitel. LS gaat dieper en verder dan SoE...nog meer focus op datgene waar Hollis naar streefde Pure muziek (emotie) zonder tierelanteintjes teruggebracht tot de essentie en het bewijs dat "Music is the space between the notes"

Ik vind LS niet zo zeer 'minder gevuld' om terug te komen op "Music is the space between the notes", tenzij je pas vanaf Taphead luistert. LS vind ik wel wat meer jazz elementen bevatten. Qua emotie heeft SoE me gewoon direct gegrepen. Heb momenteel LS opstaan en vind hem toch ook wel erg mooi hoor. Heb misschien nooit voldoende de tijd genomen voor dat album. Hoewel het bij mij niet zo snel de status van SoE voorbij zal kunnen streven. Is ook onlosmakelijk verbonden met de impact die het 20 jaar geleden op me had toen ik het voor het eerst hoorde en er een wereld voor me openging.

Ik kan beide albums erg waarderen. LS heeft wellicht meer een 'jazz feel' dan SoE. Hangt ook samen met het feit dat het album op Verve is verschenen - veel abums uit de jazz-canon vind je daar ook terug.

LS is wellicht iets minder toegankelijk - waardoor je het minder draait. Draaibaarheid telt wel mee, maar diepgang en artisitieke prestatie blijft belangrijk; bijv. Love Supreme (Coltrane) draaai ik 4 -5 keer per jaar, maar iedere keer word ik weer geraakt door de diepgang. Overigens kan ik ook zo'n verhaal houden over "Closer" dat ik dan wel iets vaker draai.

Bepaalde elementen op SoE raken me gewoon, zoals het orgelmelodietje van I Believe in You (hele nummer vind ik trouwens schitterend, ook zo enorm mooi gezongen). Ik kan daar echt om janken zo breekbaar mooi vind ik dat. Dat heb ik (nog) niet zo zeer bij LS. Grofweg gezegd heeft deze plaat tot op heden een hoger kippevelgehalte voor mij.

Idem voor mij!

Wat ook van belang is, is dat LS natuurlijk minder vernieuwend was dan SoE. LS borduurt er verder op voort, maar dan met minder noten. De "impact" van SoE was veel groter, althans voor mij. SoE heeft een meer broeierige sfeer, die meer onderhuids gaat. Meer emotie.

Inderdaad, dat het in 1988 nieuw was voor ons en veel indruk heeft gemaakt is natuurlijk erg belangrijk m.b.t. hoe we er nu naar kijken.

Ze zeggen we eens "de weg erheen, draagt bij aan het beeld van de bestemming". En zo is het bij mij ook. Ik had SoE een half jaar of zo, toen ik er afstand van deed (de vinylruiming) - niet meteen opnieuw gekocht. Eind jaren '80/begin jaren '90 was ik veel meer met jazz bezig: Coltane, Davis, Gordon en ook Stan Getz, Joao & Astrud Gilberto - de 2 laatste op Verve; inderdaad het label van... Pas toen LS zich eenmaal in mijn systeem genesteld had, vond ik ook de weg terug naar SoE.

Ach en een hernieuwde kennismaking met oude vrienden is altijd mooi. Kiezen tussen de albums doe ik dan ook niet, al staat LS nu in mijn toptien, voor hetzelfde geld zou SoE erin kunnen staan. Het is een zeer vitaal en essentieel album en daar zijn er nog meer van (veel meer dan tien).

Mark Hollis solo is trouwens ook mooi.

Bij mij eerder andersom: Laughing Stock weet mij emotioneel te ruïneren, toch sterker dan het eveneens prachtige Spirit of Eden. Dat heeft er voor mij ook mee te maken dat ik begon met Laughing Stock en daarna terugwerkte. Dan lijkt Spirit of Eden al snel een stap terug.

Daarnaast vind ik de hoeveelheid vernieuwing niet zo belangrijk, het gaat om het resultaat. De verfijning in Laughing Stock maakt voor mij een wereld van verschil en ook tot het meesterwerk dat Spirit of Eden voor mij net niet is.

Ach, het is goed dat er fans zijn voor beide albums, maar toch vind ik het jammer dat het beste album van de twee toch weer de minste aandacht krijgt.