Talk Talk - Spirit of Eden (1988)

Ben ik helemaal met je eens. Maar kun je je voorstellen dat het voor mij echt een complete revolutie was toen ik SoE voor het eerst hoorde in 1988 en dat zo'n overweldigende indruk op me maakte dat het me nooit meer loslaat? Ik ging iedereen die cd laten horen met de boodschap dat ik een revolutionair album had. Dit was nog nooit vertoond, de toekomst van de muziek was geboren, wat mij betreft destijds. Ik vond het niet goed omdát het vernieuwend was, ik vond het gewoon schitterend om wat het was en dat was tegelijk ook vernieuwend voor mij. Als ik LS als eerste had gehoord was dat voor mij wsl. het album geweest met de meeste impact op me. Toch ben ik blij dat het eerste album dat Talk Talk op deze manier heeft gemaakt ook het album is geweest dat ik als eerste hoorde.

Tja, ik kan me de vraag toch niet meer onthouden. Waar zit 'm hier toch de 'pop' in? Associeer ik eerder met vrij doordeweekse / typische opbouw van het gemiddelde nummer, makkelijker in het gehoord liggend. Lijkt me toch niet sprake van hier. De vorige aanduiding, rock / avant-garde, of enkel rock lijken me veel passender termen voor de laatste twee TT albums.

Dat ben ik met je eens. Wie heeft dat veranderd? Aub terug veranderen.

Helemaal mee eens dit is echt neo-folk/dance!

Nee uiteraard hoort er avant-garde, jazz e.d. minimaal in te zitten. Pop: no way josé!

iemand zette ook bij een progcd het genre pop/rock. ik wil niet veel zeggen maar nummers van 30 minuten(en langer) is niet bepaald poppig.

dus iemand doet dit bewust

Tja, een majeur nadeel van MuMe blijft toch dat 'prog' geen apart definieerbaar genre is (tegenover: wel onderscheid tussen folk en roots, wel tussen rock, metal, punk en blues).

Specifiek hier heb ik me er ook al over verwonderd. En als we dan toch aan het zeuren zijn: dit is eigenlijk geen pop, maar misschien nóg wel minder rock.

Dat lijkt me stug, is eerder onwetendheid.

gelukkig eindelijk weer eens een nuttige discussie...

wat maak het nu uit in welk vakje het gestopt wordt het gaat er toch om dat je er zelf van kan vinden. Ik vind deze cd in ieder geval erg mooi!!

Kom net terug van de discotheek (de uitleendienst)
en ik heb deze weer niet mee ... heb hem nog nooit beluisterd
en ken dus alleen Eden en I Believe in You.

Such a Shame ...

Hoger op mijn lijstje zetten dus.

Neo-folk/dance?!?
Typisch Hollandsche Hokjesgeest!
Dat is precies de reden waarom Hollandsche cd-winkels zo slecht gesorteerd zijn; al die genres veroorzaken alleen maar meer schapruimte en dat gaat ten koste van Justin Timberlake en Shakira...
Pop kan namelijk óók boeiend, schokkend zijn en tracks van 20 minuten horen daar ook bij!

Het is de buitenkant van het genre; één stap verder en je noemt het 'Modern Klassiek', maar zowel de componisten als de uitvoerenden zijn vooral pop-muzikanten. Juist dat maakt dit album zo boeiend!
Dit is dus voor mij tot nader order; pop!

pop?: met een zo vergaand minimalistisme, abstracte lieriek. sterk gebruikt van stiltes en voor de oppervlakkige luisteraar een rare luisterervaring.nee man. pop(van popular) is muziek dat gemaakt is voor de grote massa. en wat dus in een bepaalde zin makkelijk te beluisteren is.

ik ben het met je eens dat genre niet belangrijk moet zijn voor mijn keuze(behalve als er hiphop staat) maar dit pop noemen is als kneiterharde heavymetal, lievelijke folk noemen.het zelfde met prog. ik zie niet in hoe ze daar populaire(pop dus) muziek proberen te maken. leg mij dat eens uit bawimeko.

genre is voor mij een hulpmiddel om goede cd's te vinden

Er bestaat wat mij betreft wel degelijk zoiets als progressieve pop... alsook populaire prog. Maar de bottomline is denk ik toch dat 'genre' hier geen afdoende afbakening vormt.

kun je een voorbeeld noemen. en dan nog dat is dan een uitzondering. ik zal in iedergeval zorgen dat prog en post-rock cd''s niet het label pop krijgen.

progressieve pop: Alan Parsons Project, latere Camel
populaire prog: Pink Floyd

m.a.w. hoewel 'pop' als vertrekpunt een afkorting van 'populair' is, is het geëvolueerd tot een soort genrebeschrijving voor, zoals je zelf ook al min of meer aangeeft, toegankelijke muziek met herkenbare structuur, geen al te provocerende melodie-/harmoniewendingen, etc.

Hallo, zuiderbuur - leest u wel eens meer dan één regel achtereen voordat u het naar de CPU (=hersenen) in uw hoofd stuurt - of werkt u nog met 8-bits geheugen?

Mijn tweede regel luidde; "Nee uiteraard hoort er avant-garde, jazz e.d. minimaal in te zitten. Pop: no way josé!"

En dat zal ik even toelichten, al vergt dat wel enige semantische input en ook verwerking aan uw kant.

Pop: duidelijke, transparante song-opbouw, van het soort: intro-geluidje, couplet 1, couplet 2 , bruggetje, refrein, bruggetje, couplet 3, bruggetje, refrein (2*) eindgeluidje of fade.

Probeert u dat eens op Talk Talk toe te passen - songs hebben veelal een opbouw rond flarden, accoorden, harmonieën - veel meer - juist ja - zoals een jazz-nummmer is opgebouwd. Ongeveer zoals ook Miles Davis bijv. ten tijde van Kind of Blue (kent u dat? Zo niet wil ik het u van harte aanbevelen) zijn musici instrueerde door de maat aan te geven, de begin-accoorden en verder ontstond de muziek tijdens de sessie. Het is niet voor niets dat Polydor de laatste Talk Talk heeft uitgebracht op hun sublabel Verve, jazz-label bij uitstek.

Musicus is een beroep, popmuziek is een genre; musici kunnen over het algemeen meerdere genres spelen (mits voldoende gecompenseerd); anders zou bijv. Sting inmiddels al 3 * van beroep zijn veranderd.

Ik herinner me een prachtig interview met Mark Hollis in Oor
naar aanleiding van The Colour of Spring (of deze Spirt of Eden).

Daarin vertelt Mark over hoe hij componeert.
Twee gedachtenlijnen zijn me altijd bijgbleven.

De spirituele dimensie in zijn muziek. Mark is (of was) gelovig.
De theorie die zegt dat de stilte tussen twee noten belangrijker is
dan de noten zelft ... de stilte accentueert, legt de nuance en schept dimensie.

Dat interviewfragment zit in mijn eindwerk (KU Leuven 1993).
In die Oor lezen we een heel andere Hollis dan in de youtube televisie interviews.

Ach, ik snap die vorige genre keus wel (pop/rock) want zo omschrijft allmusic die. Maar de "style" is dan weer: Post-rock/experimental.

Tsja hokjes...

Daarnaast trof ik op een ander album-forum van Talk Talk aan dat de vinyl-versie in het hokje moet en dat maakt de afbeelding kleiner: Zie hier

In wat gelooft of geloofde hij dan?

Eén van de mooiste teksten uit Laughing Stock:

"Seven sacraments to song
Versed in Christ
Should strength desert me"

Zegt het wel een beetje. Alhoewel hij zichzelf vooral als humanist neerzet volgens mij, met een grote liefde voor de natuur.

Hij zingt ergens op deze plaat "I believe in you..."



ik doe dat ook.

Ik citeer even uit mijn eigen eindwerk (dat mag gelukkig wel).

Ik heb altijd geloofd dat één noot beter is dan twee en uiteindelijk gaat dat naar een punt dat niets beter is dan iets. Stilte moet altijd hoger gewaardeerd worden dan wat anders ook. Bij een plaatopname moet de hoogste prioriteit uitgaan naar die momenten waar geen geluid nodig is.

Happiness is easy
Joy be written on the earth
And the sky above
Jesus' star that shines so bright
Gather us in love
(Happiness Is Easy)

De songs die je schrijft hebben anders vaak iets melancholieks over zich.

Zeker, dat is zo. Er zijn nu eenmaal dingen die een deprimerende uitwerking hebben. Vandaar bijvoorbeeld een song als Happiness Is Easy waarin ik aangeef dat het eigenlijk te belachelijk is voor woorden dat deze twee, religie en oorlog, zo vaak aan elkaar gekoppeld worden. Godsdienst is een goed iets en ik zie geen enkele reden waarom zoiets verbonden moet worden aan dingen die verkeerd zijn.

Ben jij zelf godsdienstig?

Ik weet wat volgens mij goed is en wat slecht.
En ik vind dat je daarnaar moet leven.

Volgens jou is religie een groot goed voor de mensheid?

Absoluut! Daar bestaat geen enkele twijfel over. Ik vind het dan ook absurd dat bijvoorbeeld, zoals in Ierland gebeurt, katholieken oorlog voeren met protestanten. Alleen het idee al is volkomen belachelijk. Hoe kun je nou oorlog voeren op basis van religie, als religie over liefde gaat?

Better pardon
I see people hiding
Speach gets harder
There's no sense in writing
Help me find a way from this maze
I'm living in another world to you
And I can't help myself
(Living in Another World)

Als ik mocht kiezen, dan zou er een God bestaan. Absoluut.
Ik geloof in een menselijke vorm van christendom, in religie, welke religie ook, die is gebaseerd op de vrijheid om zelf keuzes te maken, op respect voor elkaar.

Interviewfragmenten uit
Het Lente-offensief van Talk Talk (OOR 05/04/1986) nav The Colour of Spring
Mark Hollis in de Hof van Eden (OOR 24/09/1988) nav Spirit of Eden
Het Geluid van de Stilte (OOR 05/10/1991) nav Laughing Stock.

Dank voor de reacties naar aanleiding van mijn vraag.

Hetgeen mij bij het besef brengt dat de hedendaagse 20e-eeuwse mens in al zijn voegen en kieren eigenlijk een (post-moderne wellicht) romanticus is, die zich afvraagt waarom hij nou zo snel het hof van Eden werd uitgestuurd.

Zoals Joni Mitchell ook zong: "We 've got to get ourselves back to the garden". Maar waarom zouden we de toegang krijgen tot dit Eden? Omdat we dit wensen (Desire), omdat we denken dat het beloofde land ("another world") aan het eind van de regenboog (Rainbow) ligt?

Sartre, de brieven van Paulus, de songs van Talk Talk delen thematiek: liefde in existentie, liefde voor de existentie en de schepping, waarvan wij deel uitmaken: happiness is easy, als een mens echt wil.

Wahey! Pittige reactie! En ik ben niet eens een Zuiderbuur! (Ik vat het maar op als compliment!).
De vergelijking met Kind of Blue gaat erg mank...ik zie het verband niet tussen de gelaagde, geconstrueerde muziek van dit album en de spontane improvisaties van de heren jazzmuzikanten. Als je "Bitches Brew" had genoemd had ik het beter begrepen. Of (om in deze sfeer te blijven) In A Silent Way.
Overigens heeft dit album in z'n tracks wel degelijk een "pop"-songstructuur; compleet met coupletten, bruggen en een (magnifieke!!) harmonica-solo! Dat maakt dit juist zo'n mooi album; zelden kwamen 'melodie' en 'sfeer' dichter naar elkaar toe! Het lijkt meer op Pink Floyd anno 1975 dan op andere 'pop'-muziek, maar de basis blijft hetzelfde.
Juist door de hokjesgeest van de platenmaatschappij (die een Colour of Spring II wilde) werd de volgende plaat 'verbannen' naar een ander label en kwam 'Laughing Stock' uit zonder enige vorm van publiciteit of aandacht; je laat het klinken of Talk Talk werd 'gepromoveerd' naar Verve...
En volgende keer niet te snel met vooroordelen...

Ik hoor hier ook wel degelijk de "pop"-kant aan.. dacht aanvankelijk dat de post ook zo bedoelt was: een soort onuitlegbare pop. Maar nu blijkt dat dit predikaat dus eigenlijk gewoon weg moet. Kan/mag, maar dat maakt weinig uit voor het feit dat de songs hier wel degelijk structuur hebben en patronen volgen, ondanks de flarden. Daarom is deze plaat ook zo sterk en staat in de top250. Bij Laughing Stock is het teveel doorgeschoten naar meneer Davis e.d. en dat doet deze vorm van muziek gewoon weinig goed. Vervelende priegelmuziek voor doorgetripte fijnproevers die hopen na 9 minuten opeens een flardje ultieme jazz meets rock te horen. Vooral een beetje luchtledig. Daarbij vergeleken staat deze Spirit Of Eden met beide beentjes gelukkig goed in de groene zoden. Je wordt niet overgeleverd aan de volledige willekeur met bijbehorende quasi-interessante interpretatie en pretentieuze uitleg.

@Bawimeko - jouw begin met "Hollandse hokjesgeest" en wat erop volgde maakte een interpretatie als de mijne mogelijk en neit onwaarschijnlijk.

Mijn eerste typering "neo-folk..." was een beetje spottende bedoeld. De term'" pop" is ambigue: is in eerste instantie een generieke aanduiding voor het geheel van pop(ulaire)muziek en daar hoort talk Talk ook bij; in tweede instantie wordt "pop" ook gebruikt voor een bepaald deel daarvan; ik vind bijvoorbeeld de vierde lp van de Comsat Angels (Land) erg poppy kllinken en ook een band als Blondie klinkt bij tijd en wijle erg 'poppy' en ook een band als Glasvegas kan ook pop worden genoemd. Dit meer specifieke aspect van pop vind ik minder van toepassing op Talk Talk. Bij "pop" in de striktere zin lijkt het accent te liggen op 'fun', 'vrijblijvendheid', geen (existentieel) engagement. Dat existentiële engagement is uist bij Talk Talk heel sterk vertegenwoordigd.

Indeling in categorieën is lastig omdat die zelden eenduidig is en vaak voldoende consensus ontbeert. Mijn gevoel zegt me dat een indeling van Talk Talk in de hoofdcategorie 'Pop" met als subcategorie 'Rock' niet adequaat is, maar dat geldt voor meer dingen: zowel Joy Division als The Cure zijn ingedeeld bij rock en dat vind ik ook niet echt optimaal. Zo lang als het werk van de band overeind blijft staan en de community hierrmee kan leven en het ondersteunt, vind ik het echter prima.

Na het succes van "Colour of Spring" had Talk Talk van EMI een ruim budget gekregen; tijdens de opname probeerde manager Keith Aspden al Talk Talk bij EMI weg te krijgen; toem het album klaar was, probeerde EMI de band een proces aan te doen o.g.v. levering van een wanprestatie omdat het album "not commercially viable" was. De rechter was hiervoor niet ontvankelijk en verklaarde de klacht ongegrond. De zaak werd buiten de rechtbank geregeld; hoe het zit met de rechten van eerste vier albums is mij niet bekend - ik neem aan dat die bij EMI berusten aangezien in 1990 nog verzamelaar Natural History is uitgebracht.

De rechten voor de laatste Talk Talk op Verve en het solo-album van Mark Hollis berusten bij Keith Aspden.

@Orbit: zo te horen luister je niet vaak naar jazz (en da's volgens mij het understatement van de week)? Ik snap dat 'picking on Davis' niet zo - beetje overbodig; imo is Laughing Stock een fraai album, dat ik bij release op cd kocht; in 1988 heb ik al mijn vinyl (w.o. SOE) geruimd - en jaren later pas weer terug gekocht; zodoende heeft LS langer in mijn systeem gezeten. Inmiddels heb ik SOE weer terug (eerst op cd) en nu ook weer op vinyl. Beide albums zijn me dierbaar; omdat ik het zonde vind om meer dan één album van een band in mijn toptien te zetten, staat bij LS erin ipv SOE; en daarmee doe ik jou ongetwijfeld een plezier: per slot van rekening heb jij ook de 'verkeerde' Cure-plaat het hoogst staan.

Waren ze lekker die Chouffe'jes? Live van de tap nu Chouffe Nice (9,2%) bij Ledig Erf.

Super album. Sleept je aan je haren mee in een emotionele vlucht over hoge toppen en diepe dalen.

Het duurde even (meer dan een jaar), maar ik heb het dan toch gevonden. Er staan beeldschone nummers op. I believe in you vind ik meesterlijk. Mijn afkeer tegen Talk Talk kwam vooral door die commerciële bagger die ze gemaakt hebben. Spirit of Eden staat daar compleet los van. Album van de buitencategorie

zo, toe maar...

'The Colour of Spring' is toch geen commerciele bagger? :S . Die vind ik ook erg sterk. Alleen het eerste album, 'The Party's Over', vind ik minder eerlijk gezegt.

Maar 'Spirit of Eden' is en blijft ook mijn favoriete Talk Talk album . De sfeer, de sound. Pure klasse!