Talk Talk - Spirit of Eden (1988)

Ik ken LS en SOE (en ook MH solo) als echte muzikantenplaten - Talk Talk heeft o.g.v. die platen enorm veel respect gekregen in de jazz-wereld; en dat is te begrijpen door de free flow, bijna geïmproviseerde manier van spelen hebben die albums ook een jazz feel. LS verscheen ook op Verve.

Die verkoopcijfers vanaf 1988 zijn natuurlijk interessant - het zou mij niets verbazen als de laatste 5 -6 jaar net zo veel is verkocht als de 14 - 15 jaar ervoor.

Van Colour of Spring is trouwens een waanzinnig klinkende SACD editie - mind blowing; alleen de ingangsvoorwaarden (een kek setje) zijn lastig.

Van 'Spirit Of Eden' schijnt ook een mooie SACD te zijn. Ik moet me daar toch eens meer in verdiepen. Ik hoor overal dat het bij sommige albums inderdaad mega schijnt te zijn.

Groeibriljant

Ik zou zeggen...laat hem dan maar groeien tot 5*

Ik hem op mijn nieuwe weblog een onderdeel met de titel: 'album klassieker van de week'. De eerst is dit juweel van Talk Talk. Geniaal album!

Idd

dit is werkelijk geniaal te noemen en al zeker niet te vergelijken met hun eerste 2 platen. Best dat ze van koers veranderden want dit is echt Talk Talk op hun best!!!

Van de nieuwe cd's die ik de afgelopen weken heb aangeschaft is Spirit of Eden (naast Bon Iver's For Emma, Forever Ago en Gazpacho's Tick Tock) tot nu toe het meest indrukwekkende, hoewel die platen onderling erg van elkaar verschillen natuurlijk.

Het drieluik The Rainbow/Eden/Desire heeft tot nu toe de grootste indruk gemaakt. De melancholie past perfect bij mijn toestand die iedere ochtend om kwart voor 7 in de trein meester van me maakt. Ik ben dit niet gewend van Talk Talk, als ik al iets gewend van ze ben, want verder dan Such a Shame, Life's What You Make It en It's My Life ben ik nooit gekomen. De piano kadert perfect het kabbelende drumwerk af; de verre gitaarakkoorden die als intermezzo's tussen de drums zitten geven een wat eenzame sfeer. Heel mooi ook hoe na die korte intermezzo's het drumwerk en de zang direct weer gewoon opkomen en doorgaan alsof er niets aan de hand is. Fantastisch hoe The Rainbow over gaat in Eden; feel good en werkelijk schitterend; troostend en hoopvol.

Lof ook voor de zang, die erg fijn is om naar te luisteren. Opvallende momenten in I Believe in You zijn het engelenkoortje en de zang ("...spirit..."); en het zweverige Wealth heeft ook weer fantastische zang. Alleen Inheritance komt nog niet zo aan bij mij. Sowieso heb ik, over de gehele linie nog niet echt een bepaald besef van deze plaat. Ik kan het nog niet allemaal overzien en in perspectief plaatsen. Daarvoor zijn meer en diepere luisterbeurten voor nodig. Dat mijn beoordeling uiteindelijk of een 4,5 of een 5 is, dat staat buiten kijf. Hemels.

And we all bow down...

Zeer zeker hemels, inspirerend, samen met Laughing Stock wondermooie intro naar Mark Hollis zijn solo album ( voor mij de enige Mysterious Six Stars Album op deze site ! ).

Berichten verplaatst naar Muziek > Algemeen > Apparatuur

Kreeg deze CD getipt door een vriend van mij, en daar ben ik hem nog steeds dankbaar voor
Wat een ontzettend mooie en sfeervolle plaat is dit zeg, ik kan hier wel uren naar luisteren

Het enthousiasme maakt nieuwsgierig. Ik heb tot nog toe - jeugdsentiment - alleen it's my life gekoesterd. Met idd het prachtige tomorrow started. Living in another word is een regelrechte kraker.

Dus, deze loopt binnen, we benne zeer benieuwd.

Je kan alles in ieder geval ongeveer vergeten, wat je van Talk Talk kent. Dit is heel anders en veel beter. Verder zal ik niet te veel voor je verklappen, behalve dat de eerste luister beurt heel speciaal was. Bij mij in ieder geval.

Anders zeker..... ....(maar we houden niet allemaal van hetzelfde, dus altijd proberen deze; beslist de tijd waard)

Pfoe, komen we daar fff goed weg!

Stu, verandering van spijs doet eten, was het niet zo? SOE moet je ook niet driemaal daags draaien - net zomin als Sisters of Mercy of Heart.

Deze Spirit of Eden: 's avonds laat, glaasje wijn (alleen) wegdromen bij The Rainbow / Eden / Desire - de dag evalueren. D'r is veel slechtere muziek!

Ik ben niet zo'n rare jongen en had ook wel eens nukken , net zoals eenieder (ook u,MM) ; ik zit niet aan één genre/stroming vast, maar niet alles hoeft je te liggen/smaken. Mijn opmerkerking was dan ook geen oordeel over goed of slecht.

De mijne - er stond weliswaar geen smiley - ook niet; het was - let op, daar komt ie - een GRAPJE en één extra

Mijn antwoord was even ter verduidelijking voor anderen; smileys worden hier door velen gebruikt, .....(helpt vaak ook, trouwens; het duidelijkste/meeste 'contact 'is non-verbale expressie )...enfin; back to SOE.....

Hebben we samen ervoor gezorgd dat dit mooie album weer wat aandacht kreeg en dat is imo terecht.

Dit is een heel goede plaat om mee te nemen als je op zoek gaat naar nieuwe speakers - met name de akoestische instrumenten komen op dit album heel mooi uit.

mmm, idd, dit is .....andersss

intrigerend, het lijkt wel een grote studiosessie

smaakt goed

Dat was het feitelijk ook. De opnames hebben plaatsgevonden in een leegstaande kerk. De band en de blazers en strijkers hebben veel geïmproviseerd, al dan niet op basis van een bepaald muzikaal thema. Daar zijn vele uren aan geluidsopnames van gemaakt waaruit vervolgens door Hollis composities zijn gesmeed. De band weigerde SoE dan ook live ten gehore te brengen. Dat zou in de oren van Hollis nml niet mogelijk zijn. Het album was goed zoals het was.

>7*

Van origine een Victoriaanse kerk was gewoon The Wessex Sound Studios, waar ook 'the poofs' van Queen of de scharlakenrode Koning platen opnamen. Later werd de studio verbouwd tot appartementengebouw (net als The Hacienda in Manchester)

Mark Hollis brandde daar wierrook om een sfeer te creëren en het schijnt dat The Man himself a.k.a. David Jones (toen onder contract bij EMI) daar ook binnenwandelde en onder de indruk was van de sfeer. Nigel Kennedy streek ook een snaartje mee, trouwens.

Kerken hebben een bijzondere akoestiek, denk aan Cowboy Junkies (Trinity Sessions). Voor live muziek kan je ook denken aan Paradiso (poptempel in meerdere zinnen van het woord), de witte, houten, gereformeerde kerk aan de noordkant van Amsterdam (veel jazzopnames) en het Beauforthuis in Austerlitz (ook een voormalige kerk) - akoestiek is daar prachtig.

Ook Faun - akoestische set in de Leeuwenberghkerk in Utrecht: prachtig. Gaan er kerken dicht - maak er studio's van en laat mensen akoestisch spelen.

Spirit of Eden draaien: losing sense of time and place. Dit is een must voor mjuman's koffertje!

kerken volop in de aanbieding momenteel

symbolisch, voor 1 euro, omdat het niet te betalen is die dingen te onderhouden

maar idd, in ene kerk kun je vaak letterlijk de spelt horen vallen , zon goed geluid

De kerken lopen leeg; je kunt er wat dat betreft óók wel een speld horen vallen. Wat betreft de akoestiek van sommige; dat is inderdaad mooi en kun je er prachtige klanken voortbrengen, afhankelijk van wat je daar 'produceert' (ik speel wel eens met mijn akoestiche gitaar in de badkamer vanwege het geluid, maar ook wegens "heenzending" door mijn vriendin ).

P.S. Ik moet wel zeggen dat ik dit album bij wijze van spreken daar liever uitgevoerd hoor worden dan bijv. een "takkeherrie" album....(maar geen wijntje , maar een fris biertje).

@Joy: waar kan ik een kerk kopen voor 1 euro? Heb wel interesse. Graag zo'n mooie Gothische.

en dan tonnen betalen voor onderhoud

maar google gerust zat te vinden

enfin, back to topic, je moet er zin in hebben, in deze

nochtans issie voor mij wat te chaotisch, ik mis een geheel

kan een logisch gevolg zijn van een jamsessie maar toch

enerzijds te prijzen dat men het gewoon op plaat heeft gezet, anderzijds had er best wat geschaafd mogen worden in de studio om er ene breder geheel van te maken

magoed, slechts 1 luisterbeurt, en verrek ook nog eens van de slaap

dus wellicht later een hogere beoordeling, voorlopig een 3

Over die kerk: het is dan mijn kerk dus ik maak zelf uit of ik hem onderhoud of niet toch?

Over de chaos, het geheel, de jamsessie en het schaven: als er 1 album tot in de puntjes is uitgedacht, uitgewerkt en afgewerkt is het dit wel. Ik begrijp die opmerking dan ook in zijn geheel niet. Slaap eerst maar eens goed uit.

Het concept is denk ik tot in de puntjes uitgewerkt. Wat ik begrepen heb zijn grote delen van de orchestratie daarentegen improvisaties. Chaotisch is het allesbehalve. Het is juist een zeer harmonieuze en organische plaat.

En een luisterbeurt is echt veel te weinig om een mening klaar te hebben.

klopt. pure jazz/impro zo nu en dan. Alleen een slecht of onkundig muziekant maakt er dan een puinhoop van. Een improvisatie komt vanuit persoonlijkheid en vakmanschap

Deze heren wisten wat ze wilden. De "chaos" bevind zich naar mijn idee dan ook in het hoofd van de toehoorder.

Als een wiskundige formule...voor mij chaos maar voor een wiskundige volledig logisch.

Voor mij klinkt alles in elk geval geheel logisch. Al vanaf de eerste keer dat ik dit album hoorde klopte het en ik heb nooit een gevoel van chaos gehad.
Overigens heb ik even naar info gezocht en vond ik dat er inderdaad improvisatiestukken staan op dit album, maar de stukken die voor het album gebruikt zijn zijn wel uitgezocht uit urenlange opnames van improvisaties.

Mark Hollis was uitermate perfectionistisch - zeg maar gerust een behoorlijke control freak. Ik herinner me een interview met Nigel Kennedy (klassiek violist) die daarover vertelde, toen hij destijds 10 jaar geleden of zo werd ondervraagd over zijn uitstapjes buiten de klassieke muziek (dat was toen nog niet echt 'done').