Talk Talk - Spirit of Eden (1988)

Ik herinner me daarover gelezen te hebben dat hij iets vele keren moest spelen en er uiteindelijk maar een heel klein stukje van werd gebruikt o.i.d.

Jazeker ("I was pissed off") , maar het grappig is dat Nigel Kennedy ook als zodanig bekend staat: die trad nooit met een bepaald orkest op als hij niet vooraf 3-4 keer kon repeteren met hen. Met die gewoonte heeft in 2007 gebroken toen ie 2007 optrad bij Night of the Proms.

dan proberen we hem gewoon nog een keer of 5 tot 10

album heeft even tijd nodig maar dan is het ook geweldig. een hele serene sfeer heeft het album

In 1988 fascineerde dit me echt vanaf de eerste noot die ik voor het eerst hoorde, maar ja dat was ook een andere tijd. Misschien is dat het.

Mwa nee, dit fascineerde mij ook vanaf de eerste noot Ik ken het album nu zo'n drie maanden, en draai het nog altijd wel een paar keer per week. Inmiddels ook een hoge positie in mijn top-tien veroverd. Gewoon een kwestie van op het juiste moment, in de juiste stemming luisteren denk ik.

toen ik het een haf jaar geleden(wat gaat de tijd toch snel) was dit heel andere muziek dan ik gewend was. ik had nog nooit echt van post-rock gehoord

Ik vind dit (en LS) wel wat "moeilijker" (whatever) dan de gemiddelde postrock plaat.

De meeste postrock werkt met een bombastische opbouw waarbij de boel uiteindelijk lekker voorspelbaar "onploft" zie b.v. GYBE. Talk Talk (Hollis) verpakt het geheel in atmosfeer en dynamiek die nooit bombastisch lijkt te worden...etherisch. Voldoende pakkend en toch bij iedere luisterbeurt weer een hernieuwde kennismaking

Subtiele fijnslijperij van een perfectionist..

helemaal mee eens pretfrit

Pfff, alsof er tegenwoordig iedere dag van zulke platen uitkomen. Dit is ongeëvenaard, en blijft bijna iedere nieuwe luisteraar fascineren lijkt me. Of het nou 1988, 2009 of 2039 is!

Lijkt mij ook. Maar ik kan alleen maar over mijn eigen ervaring spreken van toen ik dit voor het eerst hoorde. Voor mij was dit destijds echt revolutionair. Ik weet niet of iemand deze plaat in deze tijd bij een eerste luisterbeurt nog zo zal ervaren. Er is tenslotte best een en ander veranderd op muziekgebied na dit album. Ik moet eerlijk zeggen dat ik sinds dit album niks anders heb gehoord wat hierbij in de buurt komt, behalve dan Laughing Stock en Hollis solo, maar die waren voor mij geen van beide zo overtuigend als dit album. Ik denk dat dat heel veel te maken heeft met die eerste impact die dit album destijds op me gemaakt had. Er is nu eenmaal maar 1 eerste keer voor alles en hoe je zo'n eerste keer ervaart is o.a. afhankelijk van wat je al kent.

Bepaalde Dead Can Dance albums, Closer komen ook wel een eind in die richting.

Ik luisterde vanaf mid jaren '70 al naar jazz (Davis, Coltrane) en dat heeft natuurlijk ook een heel organische feel en dat zit hier dubbel en dwars in. Maar als je dit op een goede set hoort, voor het eerst, WHOOO dat gaat er dan door je heen.

Ja, DCD is voor mij sowieso uniek. Hollis kan voor mij niet tippen aan Gerrard. Zij brengt mij naar een andere wereld. Toen ik DCD live zag en Lisa stond achter dat ding, hoe noem je zo'n houten ding, te zingen vroeg ik me werkelijk af of ze niet achter dat ding stond omdat je anders zou zien dat ze niet stond maar zweefde.

Ik heb de DVD van DCD - en ja, ik snap wat je bedoelt; het ergste is dat die concerten in 2007 hier me gewoon om div. redenen zijn ontgaan. Dat Chinese snaarinstrument met kleine hamertjes (Yi Chi of zo) dat klinkt als een citer.
Volgens mij zou jij af en toe ook gewoon eens Coltrane moeten proberen (Love Supreme of Blue Train),

Ja Lisa solo was dat, ben ik ook geweest, was ook geweldig, maar DCD in 2005 maakte nog net even wat meer indruk op me. Denk ook omdat ik Lisa toen voor het eerst zag.

Ik zal dan toch een Coltrane gaan luisteren, op jouw advies.

Coltrane is niet te vergelijken met Talk Talk..

Als je dan toch in de jazzhoek wil zoeken dan zou ik nog eerder gaan voor (alleen "bekende" namen) Bill Evans Trio, Miles Davis Kind of Blue, In a Silent Way die duidelijk een inspiratie voor Hollis zijn geweest en dan heb je nog diverse albums/artiesten op het ECM label..Paul Bley, Marilyn Crispel

etcetc..

Maar Coltrane luisteren kan nooit kwaad

Ik zou zeggen rar them up for me!

Als je dan een album zoekt wat het meest dicht bij deze plaat staat, dan zou ik van Miles Davis - Sketches Of Spain aanraden. Ook een erg mooie plaat.

Brrr. Lijkt wat mij betreft absoluut niet op deze plaat. Ik bereid degenen die het mochten proberen maar even voor.

Ik zal vast ernstig bevooroordeeld zijn maar ik denk sowieso dat juist datgene dat ik zo mooi vind aan dit album niet terug te vinden is in een jazz album: het dromerige, gevoelige, breekbare, de emotie in een nummer als 'I Believe in You'. Zo'n orgeltje dat net dat die paar noten speelt die me kippevel bezorgen. Jazz albums met die elementen krijg ik graag getipt.

Pollens - het ging mij ook om de sereniteit en het sferische. Het was mijn eerste spontane gedachte, wat dat betreft (Blue Train schoot me gewoon te binnen, Kind of Blue past idd ook mooi - Sketches of Spain is meer van de strooppot - neigt te veel naar kitsch).

mjuman komt weer met kitsch aan hoor. het mag niet een beetje bombast hebben of daar komt mjuman weer met zijn nodeloze kritiek,

maar voor de rest mee eens dat kind of blue en blue train perfect in het straatje passen van dit album. het heeft perfect die rustgevende sfeer maar weet ook climaxen in te bouwen. zowie zo een van de meest sterke jaren 80 albums.

Kind of Blue & Blue Train lijken hierop? Die vergelijking snap ik helemaal niet. Qua sfeer lijkt het al helemaal niet op elkaar. Sketches of Spain heeft lange uitgesponnen nummers die een bepaalde zweverige sfeer uitademen, die ik soortgelijk hier ook hoor.

Blue Train bijvoorbeeld is een echte nachtplaat, die vooral een nachtelijke stadse sfeer uitademt, en dus wat meer Down To Earth is. Niet dat het mij uitmaakt welke plaat reptile71 zou gaan luisteren, ze zijn alledrie erg mooi. Maar als je een Spirit of Eden achtige plaat verwacht dan kan je nogal teleur gesteld worden.

Bark Psychosis - Hex?

Ik vind deze twee platen wel vergelijkbaar (en nog beter)

Bark Psychosis - Hex (1994)
Cerberus Shoal - Homb (1999)

Beide nooit van gehoord, maar interessante tips. Ga er eens achteraan.

Slowdive - Pygmalion (1995)

deze kan mischien ook wel wat zijn. ook erg door talk talk beinvloed

Ja, die kan er ook wel bij.

Bark Psychosis heb ik wel eens gehoord volgens mij maar als ik het beter had gevonden dan SoE had ik dat wel onthouden. Het komt ook door de impact die dit album destijds op me heeft gehad dat er niet snel een album zal zijn dat dit zal overtreffen in haar soort.

Maar ik ga alle tips zeker luisteren.

edit:
Bark Psychosis even herbeluisterd. Relaxt plaatje, ambient/lounge sfeertje. Niet te vergelijken met SoE wat mij betreft omdat het maar doorkabbelt en ik nergens een spanningsboog voel zoals bij SoE plus het komt kil op me over (net als ik dat heb met bijv. David Sylvian), terwijl SoE me raakt. Ik mis dus HET gevoel, bij Bark Psychosis.

Lezen is blijkbaar moeilijk; ik doelde op de sereniteit en de sfeer; dat is alles. SOE is voor mij een late evening plaat - net als Kind of Blue en ook Blue Train: time to unwind, relax, overgang naar een onthaaste state of mind. De gebruikssituatie zou identiek kunnen zijn, maar da's persoonsgebonden. Claro?

Niet zeuren - Sketches of Spain is echt niet het hoogtepunt in het oeuvre van Miles Davis - het is eer een "laat ik dit eens proberen"; de houding die Miles wel vaker aan de dag heeft gelegd. Concerto de Aranjuez hoor ik liever met gitaar. Is dit ook al Progrock - trouwens?