Talk Talk - Spirit of Eden (1988)

De minste van de TT-albums, dat klopt. Maar toch nog zeer goed vergeleken bij veel andere synth-pop bands uit die tijd.

"Commerciële bagger" 't lijkt haast wel een hyperbool. Dat soort praat bij een band als Talk Talk wekt bevreemding. Toegegeven, EMI wilde Talk Talk in den beginne een beetje Duran Duran-achtige koers laten varen, maar dat laat onverlet dat nummers als Today en Have You Heard the News beter de test de tijds kunnen doorstaan dan menig andere synthi-popnummers.

Dit album - Spirit of Eden is van bijzondere klasse.

Ja daar heb je zeker wel gelijk in .

@Mjuman: Ik vind het woord bagger hoort ook niet bij een band als Talk Talk.

Wow, eerste luisterbeurt is best wel intens.
Te beginnen met 4*

Ik zal hier mijn vingers eens aan branden; wat ik er een beetje van weet, denk ik dat het niet zo mijn 'cup of tea' is, maar ik ga er met 'open vizier' naar luisteren (een vizier is toch om door te kijken.... ....iets voor het Taaltopic ....).

@Stuart: het is geen CITO-test of eindexamen, hoor! Ga gewoon op je eigen oren af en geef je mening. Je draait ook Kate Bush - free your mind and the rest will follow.

Vind je het goed, horen we het graag; vind je het niks, is dan jammer, maar meer niet - er is zoveel muziek gemaakt; een mens kan en hoeft niet alles mooi te vinden.

Wanneer mensen negatief geladen waardeoordelen vellen als "commerciële bagger" bij een - IMO - integere band als Talk Talk, dan is het niet zo leuk. Zo ongenuanceerd/ongefundeerd je mening spuien nodigt niet uit tot gedachtenuitwisseling.

Dus draai 'em gewoon graag, een aantal malen - en ik ben in ieder geval benieuwd naar jouw mening.

Nou, ik was van plan 'm zeker een aantal keren te beluisteren ; wat ik van Hollis ken, zal de kwaliteit me in ieder geval niet teleurstellen (denk ik). Ik weet wel dat het heel atmosferisch zou zijn met veel ruimte in de muziek; of me dat smaakt (soms wel, soms niet) zullen we wel zien (maar is verder niet belangrijk).

En ik moet hem ook nog altijd aandachtig beluisteren.
Ik ken de drie voorgaande albums vrij goed (schreef een recensie),
maar hier kwam ik nooit verder dan één enkele beluistering
heeeeeeeel lang geleden ... ken uiteraard wel I Believe in You.

Heb altijd die reflex van ... na drie albums is het zo'n beetje over
bij de meeste 80s popgroepen, maar met Talk Talk hebben
we natuurlijk heel ander vlees in de kuip, weet ik wel ...

Vandaar dus die stiefmoederlijke behandeling.

O ja, ik herinner me van die ene keer wel, dat ik wat over
het nasale gewauwel van Mark Hollis struikelde, meer dan
bij het meer conventionele popwerk van Talk Talk.

Colour of Spring vind ik subliem, al speelt ook daar
de stem me soms parten. En met soms bedoel ik soms.

Licht uit, Leven aan.

Ik kijk uit mijn kamerraam naar boven, waar wolken onze aardse lucht domineren, gelardeerd met een enkele ster die wel de weg naar mijn ogen heeft gevonden. Het is in het holst van de nacht, rond een uur of 2; mensen slapen, vrijen, maken lawaai in een kroeg of discotheek. Ieder van ons krioelt op zijn eigen manier door deze wereld, geconfronteerd met de trivialiteiten van alledag. Grotendeels spelen onze leven zich via een standaardpatroon af, waarbinnen zich absoluut enige differentiatie voordoet, maar in onze dagelijkse handelingen lijken we verdomd veel op elkaar.

Het is tijdens de momenten van solitude, van 'alleen zijn', dat we bewust worden van onszelf en onze plek in de wereld. Dat je jezelf bekritiseert, looft, overpeinst, toetst aan de wereld om je heen. Het is dat moment dat ons telkenmale zo vakkunding in films wordt voorgehouden; even krijgt de wereld om je heen die magische gloed, ben jij die persoon in dat kleine kamertje in dat huisje in het midden in de straat terwijl boven je de camera langzaam steeds verder uitzoomt en uitzoomt.

Ik ging in mijn bed liggen waarna de eerste tonen van 'The Rainbow' uit mijn stereo kwamen. Intrigerend, het leek net alsof ik midden in 'the wildlife' was; op een open plek, omringd door een orkaan van geluid en leven. Alles leek zo ontzettend doordrongen van beheersing, van reflectie. Puurheid. De verhoudingen waren in balans. De rust, de ruimte, de levenskracht, het bewustzijn. Synthese.

Vervolgens kwamen Eden en Desire, die me de onstuitbare wil gaven om te strijden voor persoonlijke heerlijkheid. Deze nummers spreken zo mooi het verlangen uit dat wij allemaal in ons dragen om onszelf 'compleet' te maken. We hebben bijna allemaal het gevoel dat we op een zoektocht zijn naar 'het andere' dat onszelf bewust maakt van wie wij zijn en tegelijkertijd ons verrijkt.

Hoewel ik uiteraard de eerste verschijnselen van de nadere slaap begin te merken, ben ik zo geboeid door dit auditieve schouwspel dat ik niet anders kan dan blijven luisteren en me laten wegvoeren. Inheritance is meditatief, beschouwend, rustgevend waarna I believe in you juist de zorgen van onze wereld terugbrengt tot de problemen van 1 persoon, die hiervoor symbool staat. Constant weer die beheersing, die ongedwongen kalmte..

Wealth, als slotakkoord, is meer dan een nummer. Het is een liefdesbetuiging van de allerhoogste orde, een ode aan de pure liefde.

'Take my freedom for giving me a sacred love'

Superlatieven schieten tekort om het gevoel dat ik hierbij krijg te beschrijven. Het is het gevoel dat alles om je heen totaal irrelevant wordt, dat je alles op zou willen geven voor de hoop die in de verte lonkt, de oneindige liefde. 'Spirit of Eden' is een van de 'mooiste' dingen waarmee ik in mijn (prille) leven heb mogen kennis maken. Hier bestaat geen classificatie voor, creaties als deze maken muziek zo bijzonder..

Prachtige review! Beter dan deze beschrijving zou een helse klus worden

@Yeahz: Mooi verhaal idd. Ik was ongeveer even oud toen ik dit album voor het eerst op mijn platenspeler legde (in 1988).....en ik was overdonderd....en dat gevoel roept deze plaat nog steeds op.

(Overigens staat mij bij ergens gelezen te hebben (lang geleden) dat Hollis dit album aan een aantal journalisten liet horen terwijl men op sofa's lag met de blik op de sterrenhemel. Dus dat sluit mooi aan bij jouw ervaring.)

So So wat een album, hij dringt steeds dieper door.
Maar ik heb 1 vraag: ik kan maar niet genieten van de ineense uitbarsting in het nummer Eden het lijkt wel of er dan ineens een andere radio zender op word gezet, ik vind het een vreselijk angstaanjagend stukje?

Moet je vooral niet Laughing Stock luisteren, die is helemaal angstaanjagend. Angstaanjagend prachtig, net zoals Eden, voor mij het hoogtepunt van deze plaat.

Ikzelf vind het jammer dat die ±10 seconden harde angstaanjagende (metal) erin zit, de angstaanjagendheid is wel mooi maar had het zo plots en hard moeten zijn ik schrik me elke keer de pleurus.

Woow Beitel, sorry misverstand ik had echt een versie gedwnload waarin een stukje metal ineens inviel er was dus echt ineens een andere zender opgezet. Haha ik dacht al, maar ja nu kan ik er extra van genieten.

Ik dacht ook al. Nadat je je bericht had geplaatst ging ik het album nog eens luisteren, maar ik kon geen metal ontdekken.

"The colour of spring" past toch een stuk beter bij mij. Dit gaat wat te ver richting die saaie meuk die Sigur Ros maakt. Daar moet ik van gapen. Gelukkig is "spirit of eden" wel beter dan dat.

Ik kan me heel goed voorstellen dat mensen er zo over denken. Ik ben ervan overtuigd dat dit album over het algemeen ook van heel andere betekenis is voor mensen die het vlak na de release hebben leren kennen dan voor mensen die het in deze tijd leren kennen. Dit was voor mij destijds echt een ware revolutie. The Colour of Spring vind ik trouwens ook nog steeds een heerlijk album.

Niet alleen voor jouw is het een revolutie geweest hoor.
Voor deze plaat heb ik zelf nog nooit van de term Post-Rock of Sigur Ros gehoord, nu trouwens nog steeds niet.

Na dit album ben ik wel wat verder gaan rond spitten door dit genre.

Eigenlijk maakt het ook niet uit waneer je deze plaat hebt ontdekt, het is gewoon een feit dat dit een van de mooiste platen ooit is gemaakt.

Ik weet wel dat dit album voor veel ruzie heeft gezorgd tussen de band en EMI. 13 maanden sluitelden ze aan dit meesterwerk. Naar mijn weten wisten ze niet waar ze moesten beginnen. De plaat is daarom vooral gebasseerd op improvisatie. Toen EMI een advanced copy aan Hollis vroeg omdat ze al zo lang aan het opnemen waren weigerde Hollis dat. Zo wou Hollis ook dat er geen singles van het album uitkwamen en touren voor het album was te moeilijk omdat veel stukken maar letterlijk maar 1 keer gespeelt waren en meteen waren opgenomen. EMI hoorde het eind resultaat en de toestand verslechterde. Dus best een revolutionair album. Zou EMI dat ook zo ervaren hebben? . Ik vind hem klasse en Reptile71 heeft best wel een punt denk ik.

U slaat den spijker op den kop.....ook een typische "nummer 1 in je top 10 plaat" vind ik.

De soloplaat van Mark Hollis(1998) sluit ook goed bij dit meesterwerk aan.

Als EMI slim was geweest hadden ze dat revolutionaire gebruikt om het album te promoten (blijkbaar hebben ze het niet gehoord, hoe dom voor een platenmaatschappij...). Als je als label een band in huis hebt die zo'n album aflevert mag je God (Allah, Buddha, Het Al of whatever) toch wel op je blote knieën bedanken voor de rest van je leven elke dag weer.

Maar ja, EMI wilde natuurlijk sloten met geld verdienen, zeker als de band 13 maanden dure studiotijd heeft verbruikt. Deze plaat heeft lang niet zoveel geld in het laatje gebracht als de voorgangers. Het grote publiek vond dit niks....en daar gaat het natuurlijk allemaal om.

Het grote publiek zou ook niet meewerken aan massamoord, zou je denken. Bewijs is geleverd dat daar wel wat sturing aan te geven is. Flauwe vergelijking natuurlijk, maar wat ik bedoel is dat EMI er niet in geloofde en vervolgens het ook zelf verwaarloosd heeft. Met de juiste marketingstrategie voor een album als dit had het veel meer kunnen verkopen. Bijv. een andere doelgroep aanboren dan de gemiddelde top 40 luisteraar.

Ach, misschien was de wereld er nog niet helemaal klaar voor toen, maar je ziet hier dat dit album het nu nog steeds goed doet. Mogelijk zijn die verkoopcijfers wel wat bijgetrokken inmiddels.
Een album dat na 20 jaar nog steeds hoog gewaardeerd wordt door een nieuwe generatie muziekliefhebbers is van wel wat meer waarde dan een vette hit van Rick Astley in de jaren 80, waar de wereld nu om lacht.

Dat was wel wat slimmer geweest ja. Krijg je mss nog iets van je investering terug.



In absolute zin natuurlijk wel. Relatief gezien denk ik dat 'It's My Life' en 'Colour of Spring' het nog altijd veel en veel beter doen. In mijn naaste (en wat verder verwijderde) omgeving ken ik genoeg mensen die deze 2 platen wel in de collectie hebben, maar als je ze SoE of LS laat horen gillend de deur uit rennen. Velen betitelen het toch als moeilijke, depressieve en saaie muziek.



Dat hoef je mij niet te vertellen. Maar de massa ziet dat toch anders en daar verandert, vrees ik, ook een zekere sturing door de jongens en meisjes van de marketing niets aan.

(helaas geeft ook mijn echtgenote de voorkeur aan Rick Astley boven mijn nr. 1......"wat heb je nou weer op staan?" )

Tja CD, het is gewoon allemaal niet eerlijk.

Inderdaad... en zo is het... . Maar heren, wij genieten in ieder geval met volle teugen van dit meesterwerk .

Jazeker, het album heeft voor mij in 20 jaar tijd niets aan kracht ingeboet.

Ook al ontdekte ik dit album veel en veel later, snap ik wat je bedoeld CD. Dit zijn albums die hun kracht en schoonheid nooit zullen verliezen.