Talk Talk - Spirit of Eden (1988)

Nee, dat is niet zo. Het Is jazz(model of cooljazz volgens mij ). Maar het valt me op dat je bombast op voorhand haast al afwijst zonder te kijken naar de inhoud en de reden van het gebruik van bombast. Ik vind sketches of Spain, juist doordat het wat grootser is, een van de beste Miles davis platen. wel offtopic trouwens

Modal jazz - iemand (niet ik) noemde het ooit "huis-tuin-en-keuken-jazz".
Prog rock - was ook maar een grapje; ik heb de plaat zelf ook als onderdeel van deze box - die staat hier (nog) niet op de site; verschenen als earbook in 1996 en daarna als longbook (goedkoper in 2004). Ik draai 'em regelmatig, afhankelijk van mijn stemming, Quiet Nights zit er ook in en die draai ik vaker.

Andere albums (Kind of Blue) sluiten qua sfeer en sereniteit mooier aan.

Kind of Blue lijkt me inderdaad ook het beste aansluiten op deze TalkTalk / MarkHollis projecten.

Dans les Arbres - Dans les Arbres (2008) klinkt in mijn oren ook wel een beetje als Laughing Stock +.... Niet voor vastgeroeste rockers derhalve

Werkelijk prachtig album, ik ga snel meer van deze band beluisteren.

Wow, is dit album het eerste wat je van Talk Talk hoort? Wat mij betreft is dit ook wel hun masterpiece, maar voor sommigen is dat de opvolger Laughing Stock.
Ik hoop dat je ervan op de hoogte bent dat het oude werk meer synthpop is, anders zou je er nog van schrikken na dit album. Colour of Spring hangt er mooi tussen, maar vind ik ook een prachtig album.

Ja ik heb dat eruit begrepen. Dit album trok mij ook meer door het labeltje Avant-Garde, maar als een band mij eenmaal interesseert, dan wil ik alles wel van ze beluisteren, en dan maakt het niet uit welk genre ze spelen. Colour of Spring wordt mijn volgende.

Heerlijk album. Ik moest alleen wel even wennen.
Ik had eerst de Colour of Spring gehoord.
En toen Spirit of Eden dacht dat dat ook poppy was.
Dus niet heel lang niet geluisterd tot een week geleden.
Ik vond hem wel aardig maar te rustig om hem af te luisteren.
Gisteravond maar weer geprobeerd en opeens hoorde ik die prachtige sfeer. Dus maar meteen in mijn top 10 gedaan.
Hem hem op nummer 2 gezet geweldig album!

Zo zie je maar weer dat Spirit of Eden niet een ''muziek album'' is. Maar een geweldige ervaring. Vergelijk het met bungee jumpen of parachute springen. Na een keer weet je zeker dat het geweldig was en dat het een herinnering is die jij je hele leven wil koesteren. Die meteen een 10 scoort.

Luister de Talk Talk experience in de juiste setting, en je zou nooit meer zonder kunnen.

Na deze preek voor dit album ga ik deze plaat nog maar eens proberen...

Zou ik maar doen ja. Maar het vergt wel een paar luisterbeurten.

Bungee jumpen en Parachute springen zijn trouwens ook niet de juiste vergelijkingen.

HEEL goed.

Zeg het ze!

Album uit eden

De eerste keer dat ik iets van Talk Talk hoorde was in de zomervakantie. Ik had een vakantiebaantje bij mijn vader op het werk. Samen met een collega waarmee hij carpoolde waren we op weg naar huis. De radio staat altijd aan aangezien, bij ons, de liefde voor muziek eens niet een generatie overslaat. Het was half vijf en de dag top 5 van radio 2 begon . Het thema, muziek met stiltes er in. wat ik hoorde verbaasde me gelijk. een intelligent popnummer wat ook nog eens heerlijk aanstekelijk was. Nu hoorde ik wel meer van dat soort nummers maar dit nummer was erg bijzonder. Een aantal vragen schoten zonder nadenken te binnen.

Hoe heet deze band ? hoe heet dit nummer?

De radio verschafte het antwoord voordat mijn vader het kon. Such a Shame, Talk Talk. Eenmaal thuis wachtte op mij al een leuke verassing. Een briefje van de bank. Het loon was binnen. Ik kon beginnen met mijn haast rituele gebruik : cd's bestellen. Mume was al welhaast zonder gedachten opgestart. Ik moest gelijk weten wat men het beste album vond van deze miraculeuze band. Spirit of eden bleek dit te zijn. Samen met 2 andere albums werd deze cd besteld.

Na aanschaf was dit de eerste cd die in de cd-speler belandde. Ik heb niet eens kans gehad om mij over de inhoud te verbazen. Synthpop zoals het eerder genoemde such a shame was dit absoluut niet. Nee dit overrompeld vanaf de eerste tonen. Sfeervol lijkt een woord bedacht na aanleiding van dit meesterwerk. Wat een zweverige sfeer! Het is net alsof je door een metropool bij nacht loopt. Het doordringende gevoel van eenzaamheid, sereniteit en een vreemd soort romantiek die je tegelijk op een afstand houd als aan de hand meeneemt. Een album dat zowel geruststelt als vervreemd. De religieuze sereniteit van de teksten werkt werkelijk prachtig in combinatie met de als even geweldige instrumentatie. De teksten zijn net als een stukje park in een moderniteitlustige metropool.

De sfeer die deze cd is zo onbeschrijfbaar mooi en bijzonder dat deze cd eigenlijk in ieder zijn cd verzameling hoort. Dit is een meesterwerk pur sang.

beste nummers: the rainbow/eden/desire, i believe in you
slechtste nummer: Wealth

mischien toch wat meer jaren 80 new wave beluisteren immers:

Mooie Recensie Misterfool.
Heb je ook al de andere Talk Talk albums beluisterd?
En als je goede New Wave wilt beluisteren moet je voor Talking Heads gaan. De beste (New Wave) Band allertijden.
* Ik denk dat je hun wel kent.

Lees dit nu pas..Hollis is echt zwaar (ook naar eigen zeggen) geinspireerd door jazz.

Wil je nog tips? morele bezwaren tegen linkjes? laat maar weten en ik serveer ze u panklaar

Volgens mij heb je al eerder zo'n poging gewaagd, maar ga je gang. Bedenk wel dat ik sowieso het stemgeluid van Hollis al zal missen en dan nog de prachtige gevoelige melodieën. Dat Hollis geïnspireerd is door jazz maakt Talk Talk nog geen jazz.

Mijn postbus is klaar voor ontvangst van linkjes.

Probeer eens Jan Johansson - Jazz På Svenska (1963)

Ook aardig dromerig, gevoelig en breekbaar (en ik ben verder geen jazzkenner). Kind of Blue van Miles Davis kan je ook altijd proberen.

Meen ik te kunnen afleiden dat Tom Cruise jouw favoriete acteur is? Mission Impossible: deze adviezen (nee, niet die Zweedse jazzplaat) hebben van hieruit R71 ook al eens bereikt.

Hmm, dan laat ik het verder over aan pretfit R71 te overtuigen.

Mmmm... Met zo'n vooroordeel zal ik m'n best moeten doen. je begrijpt dat als je het niet wilt horen je het ook nooit zult horen

Nu ben ik denk ik ook niet de juiste persoon om jou over de streep te trekken. Maar ik zal ergens deze week je wel iets toesturen...ga er even over nadenken.

Dat betekend dat ik m'n best voor jou doe, als jij dan je best doet open te staan voor de muziek die ik aandraag....

Ik heb r71 tijden geleden ook al eens een (ECM) jazztip gegeven. Alles wijst er voor mijn gevoel op, dat ergens in deze man een jazzliefhebber zit. zowel qua muzieksmaak alsook zijn filosofische levensbeschouwing (toch?)

Er is een angst dat men voor jazzsnob wordt gezien...ik zeg niet dat...maar het zou kunnen

Ik sta overal open voor. Probleem bij mij is vnl. dat mijn 'nog te luisteren'-map (soort uit de hand gelopen rotatielijst) inmiddels 23 GB bevat. Druk druk druk dus... maar ik beloof hierbij plechtig dat als jij me iets moois stuurt ik dat vooraan in de wachtlijst plaats.

Ik kan je ergens daarin wel volgen zonder de opvolger Laughing Stockte kennen, overigens. Spirit of Eden kriebelt aan je gemoedstoestand en laat je binnen in een atmosferische oceaan van rust, wat direct mijn dingetje met dit album representeert. Wanneer zet je dit op? Er zit waarschijnlijk teveel onrust in mijn gestel om dit gewoon op het midden van de dag op te zetten. Voor mij uitsluitend tot me te nemen als ik tegen de slaap aanhik, ontwaak of anderzijds een boek lees. Ik geef volgens mij nu zelf het antwoord.

Iedere muziekliefhebber die zijn muzikale reis naar de jaren 80 verlegd komt wel met deze plaat van Talk Talk in aanraking. Een band die zich razendsnel hebben geëvolueerd tot een psychedelisch, introspectisch geheel, al enigszins hoorbaar op de voorganger The Colour Of Spring maar tot volledige bloei gekomen in Spirit Of Eden. Experimentele pop met momenten zo mooi dat ze dwars door de ziel gaan, maken dit een relatief toegankelijk, maar schitterend album. Iets wat ze naar mijn mening niet meer kunnen hebben overtreffen met de opvolger Laughing Stock.

Laughing Stock is een ander kopje thee, om een Engels gezegde te gebruiken.
Spirit of Eden is door en door gepolijst, uren, dagen aan opnames zijn bewerkt tot een prachtig, harmonieus geheel. Laughing Stock is duisterder van toon, rommelig van opzet, fouten in de studio zijn er met opzet ingehouden.

Ja laughing stock is inderdaad behoorlijk rommelig en bruut maar heeft natuurlijk ook zijn charme. Toch prefereer ik deze plaat, geeft mij echt gevoel dat dit zo hun levenswerk is dat gewoon perfect moest zijn.
En dan denken we nog niet aan alle geweldige groepen die door deze plaat geïnspireerd zijn.
Shearwater is trouwens aanrader voor de fans van Spirit Of Eden me dunkt

Hier een mooie persoonlijke beschouwing over het late werk van Talk Talk, waaronder Spirit of Eden en het solo-album van Hollis.

Het artikel is in december 2008 in de VPRO-gids verschenen en was een introductie bij het radio-programma De Wissel van 26 december 2008. De uitzending was geheel gewijd aan de muziek van (de late) Talk Talk en het solo-album van Mark Hollis.

Het programma is terug te beluisteren (even scrollen). Het is een serene luisterervaring (de nummers gaan mooi in elkaar over, met fraaie soundscapes), zeker als je dit om 12 uur 's-nachts beluisterd (het tijdstip waarop het programma werd uitgezonden).

Een van de mooiste albums die ik ken. Niet alleen zit het album goed in elkaar maar de opnamekwaliteit is zo ontzettend om je vingers bij af te likken. Album doet het daarom ook niet goed in de auto (1x geprobeerd - rustige passages zijn ook echt rustig en daarom zit je continue met de volumeknop te pielen (heb een rumoerige auto). Thuis op de bank met een sigaar en een goed glas whisky.... tijdloos...

Ik ben niet goed thuis in muziek uit de jaren '80, maar dit uitstapje is me behoorlijk goed bevallen! Via een interview met de op klassiek plus electronica georiënteerde Greg Haines kwam ik uit bij deze plaat; deze man zette Spirit of Eden in een lijstje met voor hem belangrijke albums, tussen namen als William Basinski, Gavin Bryars, Steve Reich en Arvo Pärt. Toen ik het album voor het eerst opzette wist ik nog niet wat ik moest verwachten.

Wat me gelijk opviel was de overeenkomst met Sigur Rós - (); langerekte nummers, een sterke uniformiteit binnen het album en veel (soms ongrijpbare) rustmomenten, onderbroken met prachtige harde uithalen. Dat is niet toevallig als je bedenkt dat Talk Talk wordt gezien als één van de grondleggers van de post-rock.

Graag zou ik nog meer van dit soort albums leren kennen, albums die niet al te bekend zijn, maar wel een 'beste-album-ooit'-sfeer uitstralen. Tips? Ik zal me binnenkort vergrijpen aan het solo-album van Mark Hollis