Talk Talk - Spirit of Eden (1988)

[uitwijdingsmode]
Metadatering - aanbrengen van metadata - is waar we het over hebben. Metadata bepalen niet alleen de vindbaarheid, maar ook zaken als combineerbaarheid.

Simpele vragen als "met hoeveel drummers heeft Miles Davis ooit gewerkt" en "op welke albums heeft Duane Allman slidegitaar gespeeld in als studiogitarist in Muscle Shoals"zijn alleen terug te vinden als die metadata in een gestructureerde, overzichtelijke vorm zijn aangebracht.

Dat zoiets vergaande consequenties kan hebben bewijst het relatie falen van het 'sofi-nr' a.k.a. "burgerservice-nummer". Dat zou ook een toepassing hebben moeten krijgen in de zgn EPD-discussie.

Nee LastFM was niet waar ik aan dacht toen ik had het over "tags" - ik denk eerder in termen van "semantisch web". Alle elementen heb ik genoemd; het is een tijdrovend en intensief proces. Onderschat de problemen niet van het opstellen van een taxonomie (het wereldbeeld waarin gebruikers zich herkennen). Ik ga verder geen verhandeling houden over genre-indeling etc. Wasted time hier [/uitwijdingsmodus]

Het grote verschil tussen Zappa en Hollis is: extravert vs introvert, barok vs minimalistisch, impressie vs expressie. Waar Zappa's muziek regelmatig iets ostentatiefs ejaculatoir heeft is die van van die van Hollis intrensiek, reflectief. Zo'n GYBE sluit eerder aan bij Zappa dan bij Hollis - de gitaar als pretstengel die lang wordt uitgemolken.

Mju, vergeet die [uitwijdingsmode] ook niet uit te zetten, hij staat nl. al een poosje aan hier.

Dankjewel - ik dacht er zelf ook net aan. Zo zie ja maar, al dat theoretische geouweneel leidt alleen maar af

GYBE, extrovert?, Niet minimalistisch?(Ik zit niet genoeg in klassieke muziek om een term als barok adequaat te duiden), geen expressie? Volgens mij heb je nog nooit een nummer als East Hasting beluisterd. Daar moet zelfs Talk Talk mijn inziens voor wijken. Durf eens te zeggen dat de gitaar hier als pretstengel gebruikt wordt .

Hollis heb ik net iets hoger zitten, want minder wisselvallig, als Zappa, maar met een term als ostentatiefs ejaculatoir sla je de plank mijn inziens finaal mis. Er zit meer subtiliteit, inhoud en finesse in zijn muziek dan menig MuMe'er hem credit voor geeft.

Ik heb momenteel nix meer door, sluitingstijd - memory not available. Zie verder Nick Drake - Five Leaves Left en ga langs bij Carolaa met eens fles booze.

Zappa is niet barok, eerder modernistisch. Vaak wel uitbundig natuurlijk. Zijn muziek drijft ook echt niet op klaarkomende gitaren.

Ja hoor eens, die barokdiscussie hebben we al 'ns gehad. Doe boete, wandel naar Rome, ga naar de paus, koop een aflaat, bekijk de St Pieter en snap wat ik bedoel.

Heb al gezegd dat ik sommige Zappa-dingen wel kan hebben, vaart, humor, tegendraads, vaak word ik echt zenuwachtig van hem. Sommigen zullen dat dan wel een verdienste vinden.

Mm, ik heb de St pieter zelf wel eens gezien. Leg eens uit, wat is er zo barok aan Frank Zappa. Ben nu benieuwd ook?

Denk aan de zuilen die de koepel dragen - hoeveel zijn er hetzelfde en hoeveel stijlelementen hebben ze in zich? Het komt op je af, je wordt verbluft. Mooi is een irrelevant woord. Denk dan aan Zappa's gitaarspel - je wordt continue op het verkeerde been gezet en de impressie is net zo overdadig.

Zo'n connectie kun je alleen maken als je Mjuman heet. Wij sterfelijken hebben toch echt een behoorlijk lijntje geestverruimend wit spul nodig als verbinding tussen Zappa en de St. Pieter. Ongelofelijk, wat een onzin...

Ongelofelijk wat een beperkt brein, qua fantasie Heb het naar de user in kwestie, Misterfool op zijn verzoek in een pm toegelicht. Sommige mensen weten hoe metaforen werken - zoals: de broekriem aanhalen, je tanden ergens inzetten, de pijnpunten verlichten. Misschien voltstaat een somtijdse 'mental floss'?

De parallel zit 'em hierin dat je op zoek bent naar patronen en juist als je denkt die te hebben gevonden, treedt een verandering in. Desalniettemin is het geheel een artistieke prestatie - in beide gevallen niet naar mijn smaak

Jullie hebben wel chemie geloof ik.

Dan ga ik wel voor die chemicaliën.

Verder.

Lekker plaatje dit maar hier en daar naar mijn idee wat onnodig langdradig minimalistische passages waar de spanning in mijn beleving ver is te zoeken.

De intro van het eerste nummer bijvoorbeeld.

Het mag van mij allemaal wat vuriger.

O wat ben ik toch blij dat ik deze plaat al in 1988 heb mogen horen als 16-jarige. Wow, wat een revolutie was dat voor mij toen. Dat vergeet je gewoon niet meer. Het maakt het album voor mij extra bijzonder.

Dat intro is juist een en al spanning! Het broeit. de opening van het album blies me destijds bij de eerste luisterbeurt al volledig van mijn sokken....en ik ben m'n sokken nog altijd kwijt.

't Is nogal een opmerkelijke paringsdans, ja.

Maar pas wel op met dergelijke uitspraken, want voor je het weet raak ook jij verzeild in die paringsdans. Spirit of Eden is acquired taste en eenieder die het niet kan waarderen moet uiteraard naar de strafbank (in Rome).

Sfeer is het sleutelwoord, hoewel je daar blijkbaar ook al mee op moet passen. Een sfeer die je pakt of niet. Evenals bij vergelijkbare albums van Slint, Sigur Rós en GY!BE (hoewel laatste 2 toch vooral een eigen geluid hebben). Het pakt of, of het pakt je niet.

Het spelen met hard-zacht en snel-langzaam is hetgeen wat mij zo trekt in Spirit of Eden. En vooral ook het "laten van gaten". Een kunst die weinigen gegeven is. Het doet me denken aan, om maar even voor sommigen nu al onaangename vergelijking te maken,... Pink Floyd.

Openingsnummer deed me dan ook aan Shine On denken. Al vind ik de opbouw daar treffender uitgevoerd.

Dat vond ik toen helemaal niet. Ik wilde de hits en geloofde dit album wel

Later is het nog wel bijgetrokken hoor.

Jij werkte zeker voor EMI destijds?

Van de week deze op vinyl binnengekregen....en wat een traktatie is dat zeg. Heerlijk album om bij weg te dromen. Deze muziek schept z'n eigen wereld, en om daar zo'n 40 minuten in te mogen ronddwalen is een genot. Afzonderlijk zijn de liedjes al heel sterk, maar dit album komt beter tot z'n recht als het in z'n geheel wordt beluisterd. Ik kan me voorstellen dat dit voor liefhebbers van het eerdere werk van Talk Talk behoorlijk zware kost kan zijn, en minder toegankelijk, maar het is het ontdekken waard!

Als liefhebber, destijds, van het vroege werk (ingestapt met It's My Life) was dit album meteen een traktatie. Sterker: het blies me volledig weg. Dat dit mogelijk was in popmuziek! Een dergelijke synthese tussen rock, jazz en klassiek. Zo'n ervaring heb ik daarna nooit meer gehad. Ook een sleutelplaat in mijn muzikale adolescentie. Dit album heeft me (samen met het werk van Dead Can Dance) op het spoor van de klassieke muziek gezet. Vandaar ook een ferme koppositie in mijn favorietenlijst.

Het is jammer dat het niveau van het begin niet wordt vastgehouden. Op 't einde wordt meneer Hollis wel erg pathetisch.

Het tweede gedeelte is wat minder episch, maar ik moet zeggen dat ik de laatste tijd juist het tweede gedeelte begin te waarderen. Hoe prachtig ingetogen een I believe in you is, is een gevalletje horen=geloven.

Knap dat op dit album het niveau van begin tot eind zo hoog blijft en wat een gevoel in die tweede helft, geweldig gewoon!

Zomerwarmte in het buitenland..

Ik heb in menig land geluisterd naar dit album. Altijd meegenomen naar landen waar de zon scheen en de avonden anders zijn dan onze Nederlandse zomeravonden.

Avonden waar krekels je begeleiden naar je slaap en de zwoele avond niet afgestraft wordt door een onweersbui, maar gevolgd wordt door nog vele andere warme donkere avonden gevuld met afkoelend bier of een op Schiphol gekochte fles ouzo die in elk warm land koud heerlijk smaakt..

Het is dat ik niet meer rook, maar soms mis ik het geruststellende genot van de nicotine die door je longen giert en je weer vol genoegen uitblaast.. Ongezond heerlijk.. Helaas tijdsgebonden fout. Maar vroeger zoveel geïnhaleerd en uitgeblazen bij deze muziek..

Florence, Praag, Lesbos, Curacao, Caïro, Marrakesh, Rome, Parijs en soms thuishaven Vlissingen... Dit album, daar naar meegenomen, beluisterd.

Misschien beluister jij dit album als het buiten vriest, maar bij mij gaan de klanken van I believe in You hun betovering pas uitstralen bij de hier boven beschreven avonden.

Ik weet niet hoe Hollis dat doet. Zijn het de instrumenten ? Is het zijn stem ? Is het de stilte die hier juist vol kracht klinkt ?

Natuurlijk is het het geheel van alles bij elkaar. Een tijdloos album wat (naar mijn weten) nog nooit live werd uitgevoerd, waar de commercie niks van snapt, maar de liefhebber geniet van wat hij beschouwt als de ultieme muziek. En als je dit album snapt, je raakt, dan heb je -imho- het Walhalla van muziek bereikt..

Oja, ik zou in kunnen gaan op elk nummer. De onbekende instrumenten. De opgebouwde spanning. De zang. De afwijkende ritmes. Het 'after the 80's Talk Talk' gevoel. En dat is het ook allemaal waard, maar niet nu.. Niet als ik sip van mij ouzo en verlang naar een Marlboro terwijl een zweetdruppel van warmte van mijn hoofd de zwaartekracht ontmoet en ze samen de diepte opzoeken..

En dadelijk is de zomer voorbij, zijn de warme zomeravonden zachtjes opgegeten in de mistwebben van de herfst en loert de winterkou op andere muziek die dan gesoupeerd zal gaan worden.. Ook daar genot en muzikale vreugde bij de open haard en een proostend gevoel bij de Westmalle Tripel.

Oh, en ik doe dit al zo lang.. De beginnende zomers met The Lamb van Genesis.. De laatste 2 albums van Talk Talk en het nog schitterendere solo album van Mark Hollis.. Afsluitend met het energie opwekkende Duke van Genesis als ik mijn eerste trappers op de fiets maak richting mijn lesgevende taken op een school..

Deze zomer had ik, sinds lange tijd, de twijfel om bij deze albums te blijven.. Ik hou van nieuw, van verandering, van uitdaging, maar ik zou bij God niet weten wat deze topalbums zou moeten kunnen vervangen.. Echt niet..

Wachtend op 2015 en andere toekomstige zomers...

Dat zijn nog eens overpeinzingen die in een aflevering van 'Zomergasten' niet zouden misstaan. Topalbum voor elk moment en seizoen in het jaar.

Mooi bericht Meneer. Heb je ooit wel eens jan swerts geprobeerd? ZIjn muziek heeft ook een beetje een Post-rock Talk Talk Vibe.

@ Misterfool: bedankt voor je tip, want ik hou ook van vernieuwing.

Zit nu rustig te luisteren en het is er zeker een mooie avond voor... Smaakt goed..

En dan, als de zon de laatste weefsels van de ochtendmist heeft weggebrand en de herfstdag zijn aangenaam zoete melancholie heeft gegeven, zet ik dit album op. Niet eerder. Zeker geen zomerplaat! Tijdens zwoele zomeravonden en -nachten draai ik in een melancholieke bui liever deze.

Ieder zijn seizoen smaak.. Dat mag ik wel !

Vanavond geen Fumeur avond, de maan is niet te zien en de temperatuur iets te kil. Maar zet 'm itt Spirit of Eden wel eerder op met een goed glas wijn