Talk Talk - Spirit of Eden (1988)

Fumeur-avonden zijn er niet vaak in dit land (al mogen we deze zomer niet klagen). En Fumeur-nachten zijn echt zeldzaam. (hier even geen wijn, na die "greatest hits" van Borland & Co... )

Wat gehakketak en jij-bakken verwijderd.

Mooi gezegd. Ik ken Talk Talk sinds het begin. Ben nog steeds gecharmeerd van It's My Life maar de opvolger daarvan, The Colour of Spring, was voor mij een openbaring omdat dit nog weer verder ging. Sindsdien altijd één van mijn favoriete elpee's gebleven.
Maar met de opvolger daarvan, Spirit of Eden, heb ik dus weer minder. Het is knap gemaakt, barst van de sfeer maar het beklijft allemaal niet erg. In het begin vond ik de cd zelfs een grote teleurstelling. Na jaren rijpen en zo nu en dan weer draaien wordt mijn gevoel voor dit album beter. Maar het zal voor mij nooit een cd worden die mijn hart raakt.

Wie is de Jimmy Finn in de tekst van The Rainbow?

Deze : Jimmy Finn

Waarom denk je dat die het is? Ik vind het niet logisch, gezien de rest van de tekst van dit nummer.

Of..

Zou ook kunnen.

Ik ging uit van de sport jargon.

Chevy93 heeft een betere verwijzing.

Je kan het ook eens aan Hollis zelf vragen, maar die schijnt dit jaar in een diepe depressie terecht te zijn gekomen.

Wat is je bron?

En wat is hier de bron van?

Afgelopen week op de radio vermeld na een nummer van Talk Talk.

Wil je ook nog een gerefereerde APA quote ?

Tijd voor een nieuw album dus?

Die gedachte had ik dus ook. Juist dat soort gemoedstoestanden leveren de beste albums op ! Ik gun de man zelf natuurlijk een hoop zonneschijn, gemoedsrust en harmonie toe, maar mocht een depressie weer eens een mooi Hollis album opleveren, dan mag hij van mij gerust even een depressie ondergaan..

Daarna weer zonneschijn, gemoedsrust, harmonie en andere positieve ervaringen natuurlijk !

Als je in een echte, diepe depressie zit, kun je helemaal niets meer....niks mooi album maken.

Jawel hoor.....: My Favourite Faded Fantasy.. is hartstikke Mooi !

Is er hier ergens nog een Moderator in de buurt ?

Inderdaad, en wat te denken van Ian Curtis... Niet dat je het iemand gunt, maar laat het dan in ieder geval niet tevergeefs lijden zijn.

Een Talk Talk-reünie zou drukbezocht zijn en wie weet dat Mark Hollis dan uit z'n depressie zou kunnen komen.

Alsof Curtis in een constante depressie verkeerde. Dat was niet zo. Een zware depressie verlamt iemand volledig. Van Borland is bijvoorbeeld bekend dat hij in zijn echt depressieve periodes niet tot musiceren in staat was. Daar stonden dan weer de zeer productieve periodes tegenover.

Maar wat zijn nu jullie bronnen? Dit vraag ik vanuit interesse.

Beelen, Michiel Antonius Adrianus (Giel), (Haarlem, 25 mei 1977). GIEL (ook wel GI:EL, zoals de tijd wordt weergegeven op een digitale klok) is een radioprogramma op 3FM. 09.17 - 09.21 - maandag 11-11-2014

Beelen, GI:EL, beschouw ik niet als een betrouwbare bron. Ik hecht dus maar weinig waarde aan het bericht. Dat je naar Beelen luistert....

Dat is de vleesgeworden depressie van menig muziekliefhebber. Cum grano salis nemen, die blabbermouth

Overigens was Borland manisch depressief - dat wordt bestreden met psychofarmaca. Het vervelende is dat je die continue moet slikken ook als je je goed voelt - om de "spiegel" te handhaven, terwijl je denkt goed zonder te kunnen als je je goed voelt - heb gewerkt met een collega met die aandoening en het was iedere keer weer wachten op de relapse als ie trots meldde dat ie gestopt was met zijn medicatie

Hij heeft gegoogeld en de eerste hit aangeklikt: Tell me about: Mark Hollis - ilxor.com

Sneu voor m..dat wens je niemand toe..wel benieuwd hoe Giel dat weet...

Giel weet dat ook helemaal niet.

Nee, natuurlijk niet. Maar de verwondering hier is groot om het feit dat er serieus wordt gereageerd op duidelijk cynisme. Bronvermelding wordt gevraagd om iets wat - en dat is dus zeker wel echt geweest - op de radio is vermeld. Hollis heeft zeker last van depressies. Maar zelfs dan wordt er vermeld dat je dan geen muziek kan maken. Onzin natuurlijk, want er wordt een conclusie getrokken die niet medisch of psychisch gebaseerd is. Daarbij worden er bronvermelding gevraagd en chevy93 gebruikt dan duidelijk een Internet bron en dat wordt daarna als een soort 'sneu' weggezet. Er werden toch om bronnen gevraagd ?

Wil je de werkelijke waarheid weten dan moet je bij de man Hollis zelf zijn..

Soms is het niveau hier van een trieste aard en dan word er duidelijk parodiërend op gereageerd ! Daar vraagt men dan om.

En hier laat ik het bij..

Ik begrijp werkelijk niet waarom je zo reageert. Mijn vraag naar de bronnen is, zoals ik al zei, puur gebaseerd op interesse. Waar komt de info vandaan? Is dat zo gek? En hoe kom je er bij dat Chevy als "sneu" wordt weggezet? Lees de berichten nog eens na. Wat diepe depressie betreft weet ik uit naaste omgeving dat dit iemand volledig verlamt.

En hier laat ik het ook maar bij.

Ja jammerlijke reactie inderdaad..tis toch sneu als iemand n depressie heeft of niet dan..je hebt gewoon lekker zin om bozig te zijn..prima joh..

Het viel me trouwens op dat Mark Hollis linkshandig is. Tenminste, de lyrics in het boekje zijn met een "backslant" geschreven (de letters hellen achterover).

Vul hier naar believen een heftige discussie in over of linkshandigen creatiever zijn of niet. Hollis heeft in elk geval wel mooie dingen geproduceerd...

Verstand komt met de jaren ? In muzikaal opzicht mag ik mijzelf een schouderklopje geven. Of heb ik het ooit onbewust of bewust vermeden ? Ik weet het niet meer.
logischer is wellicht dat er toen andere muziek mijn pad kruiste.
Het maakt ook niet uit.
Spirit Of Eden was zijn tijd vooruit. Dat is denk ik wel gebleken.
Bij release ook wat onbegrepen.
De 3 van Talk Talk, toch al wars van de commercie, hebben het roer drastisch omgegooid.
Het is het begin van het einde voor de band.
Na het nog experimentelere Laughing Stock was het verhaal zo'n beetje verteld.

Een briliant album. Een parel. Zelden zo'n sfeer gehoord als op dit album. Zo intens.
Minder toegankelijk, geen uitgesproken refeinen zoals die nog op The Colour Of Spring nog te horen was.
Nee, dit is kwetsbaarder, meer uitgekleed.
De hammond is gebleven, de drums zijn meer in een percussie sfeer terecht gekomen.
Trompet, Clarinet, harmonica, een gitaar die met weinig effecten ingezet wordt.
Het is een plaat die vooral puur klinkt, zonder opsmuk en de pop is nagenoeg uit beeld.
Maar wat een eenheid. Klankkleuren, avant-garde. Maar de emotie is altijd aanwezig.
Desire kent een wat steviger verloop, nadat het rustiek en zweverig begint.
Het mysterieuze Eden met de aanzwellende gitaar en dan weer in rust.
Het bezwerende Wealth. Prachtige afsluiter.
Zachtjes fluister ik I Want More. Want voor je het weet is Spirit Of Eden weer ten einde.
Maar wat een trip. En wat een eenheid. Speakless

Een meesterwerk. Zeker. Dit is complete muziek zonder enig commercieel belang.
Een plaat die zijn geheimen niet snel prijs geeft.
Maar een sfeer neerzet die geheel tijdloos is. En misschien in het heden wel beter tot zijn recht komt.

Laughing Stock ligt voor me.

bikkel2..weer n parel erbij

Nog nooit zo veel max score's gegeven in een kort tijdsbestek.