Talk Talk - Spirit of Eden (1988)

Het palet aan kleuren van The Colour of Spring is hier verbleekt door pijnlijke felle zonnestralen, waarbij bijtende zure regen het geheel vervaagd tot de regenboog der treurnis.
Spirit of Eden is een denkbeeldige wandeling door wat er over is gebleven van een paradijs nadat de Koude Oorlog zijn sporen heeft nagelaten.
Onderdrukt verlangen in een verstilde, kille wereld.

"The Party's hier, op deze plaat... inderdaad wel.... Over!

Maar een koude oorlog laat helemaal geen sporen na...

De jaren 80 van Reagan, Thatcher en Gorbatsjov, werkeloosheid, angst voor atoomoorlog.
De invloed op de muziek van deze periode; veelal koud.

Tsjonge, ik denk bij dit soort gedachten meer aan Frankie Goes To Hollywood -> Frankie Goes To Hollywood - Two Tribes (ZTIS 119) - YouTube

Maar goed, eerlijk gezegd is de Koude Oorlog al zolang bezig.. En is eigenlijk nooit echt weg geweest..

Maar heeft, in de jaren 80 zeker veel leuke muziek opgeleverd...

Op Nikita na dan natuurlijk. Alhoewel het zeker wel een mooie vrouw was..

Welnee, als je toch voor de symboliek van de titels gaat:

The Colour of Spring --- Spirit of Eden --- Laughing Stock

Dan is het einde van de party pas daar wanneer de mislukte clown (de risée) compleet is afgeschminkt

Koude oorlog: get your facts together - die was er al jaren niet meer. Talk Talk ontwikkelde zich m.n ten tijde van Margaret ("stand down Margaret, stand down") Thatcher - de koude oorlog was achter de rug, en Thatcher zette Engeland weer op de kaart - in sommige opzichten kan je een parallel trekken met NL nu.

Denk aan de Falkland-oorlog, de zwart-wit beelden uit Control, de hoesfoto's van Love not Money of Ian Dury - New Boots and Panties, dát Engeland.

Onzin. De Muur stond er zelfs nog...

Driedubbele nonsens - deze discussie heeft elders al eerder gewoed - historische feitenkennis is blijkbaar geen gemeengoed. "De" koude oorlog bestaat niet, er is niet één Koude Oorlog geweest, dat ging in golven.
Het neerhalen van de muur staat in zekere zin los van de "koude oorlog"; het bevestigt niets meer of minder dan de voltooiing van een proces (de aftakeling van de Sovjet-Unie). Over het algemeen worden er door historici meerdere fasen in de Cold War (ook Afghanistan kenmerkt een fase) onderscheiden; grappig genoeg kan je dat ook in films terugvinden; zo markeert The Third Man de eerste fase - bij het aantreden van Gorbatsjov ontstond er een merkbare versoepeling. De film (ben even de titel kwijt) over die Poolse priester markeert een fase begin/mid jaren 80.

To Kill a Priest (1988) - MovieMeter.nl

De muur ging in 1990 down toch ?

Op de muzikale vorm terugkomend; Op Colour Of Spring is de toonzetting ook al enigzins somber.
Life's What You Make It..... Celebrate It. Waar Hollis vooral aandringt om maar van elke dag te genieten (?) Maar ook- Yesterday's Favorite, don't you hate it ! ? Tegenstrijdigheid ?
I Don't Believe In You..... het vertrouwen wat zoek is.
Muzikaal nog goed te behappen.
Maar wat een verschil al met dit album wat 2 jaar later verscheen.
Het lak hebben aan enig commercieel belang. In dat opzicht verkocht het teleurstellend. Maar de criticasters waren lovend en werd de nieuwe richting als geslaagd beschouwd.
Live concerten bleven uit omdat de band het materiaal kennelijk niet geschikt vond om het op de buhne uit te voeren.
Aanzienlijker is dat Talk Talk er gewoon geen zin meer in had.
Toch al wars van aandacht leek dit een logische stap.

"De popmuziek voorbij "was het eerste wat ik dacht toen dit album eindigde en wist ik tevens dat dit 1 van mijn favo albums zou gaan worden.
Ik wordt er enorm door geraakt. En dat is keer op keer een geweldige ervaring.

Mooie bespreking!
Ik vermoed alleen dat de critici vooral achteráf (zo'n 10, 15 jaar later) laaiend enthousiast waren over dit album. Ik meen me te herinneren dat dit album met onbegrip en een hoop schouderophalen door de recensenten in bijvoorbeeld Muziekkrant Oor werd ontvangen; was dit Debussy of pop? Was dit Satie of rock? Uit de Wikipedia: .
Vooral na 2000 lijkt dit album in statuur alleen maar te groeien en dat lijkt me meer dan terecht!

Wellicht achteraf inderdaad. Misschien was de wereld van toen er nog niet klaar voor. Het was 1988. Voor mij een een wat mindere periode in de geschiedenis van de popmuziek.
Veel overgeproduceerde muziek, terwijl Talk Talk juist een sobere richting koos.

Zeer terecht dat dit alsnog zijn verdiende status kreeg. Inmiddels hoog in mijn top 10.

Meesterwerk!

Mooi om deze discussie nog even verder gelezen te hebben.

Dat is toch wel zeer treffend.

Grappig...ik heb het helemaal andersom; Spirit of Eden als paradijs (Rainbow, Eden) met kinderkoren (I Believe In You) en verstilling.
De treurnis zit 'm voor mij in de duisternis en de dissonanten van Laughing Stock.
Waar de sfeer van SoE vaak pastoraal is, is er op Laughing Stock juist bijna een claustrofobische sfeer merkbaar; instrumenten klinken vervormd en doen het soms helemaal niet.

Laughing Stock ken ik (nog) niet; spijtig, toch eens naar op zoek gaan.

Bij de Laughing Stock heb ik associaties met: onheilspellend, broeierig, zenuwslopend.

Dan moet dat wel een geschikt album zijn.

De beelden in de associatie van een ander zijn vaak veel te concreet en specifiek voor mij. Mijn eigen beelden bij muziek zijn meestal vrij abstrakt - sfeerbepalend; "sferisch" mag niet meer worden gebruikt. Talk Talk is wel fijn om in te verdwijnen - meer hoeft niet, even naar Cloud Nine, onthaasten, off-line, mind in wait state

Een absolute aanrader, deric raven ! De productie is ietwat minder transparant dan Spirit of Eden en de 'gastmuzikanten' zijn wat minder bekend (gelukkig is Mark Feltham wel weer van de partij), maar het is overduidelijk Talk Talk aan het woord. (En daarna meteen door naar Mark Hollis' solo-album !)

Een album dat ik meerdere keren moest beluisteren om zijn waarde te beoordelen - het is geen album dat zijn geheimen snel prijsgeeft - maar tenslotte is mijn oordeel dat het een meesterwerk is.
Het draait hier vooral om de sfeer die intens is: soms romantisch, dan weer duister tot onheilspellend. Opmerkelijk is de erg rijke klankkleur hoewel de productie sober is. Er komt van alles bij te pas: akoestische gitaar, orgel, trompet ... en natuurlijk de kenmerkende klaagzang van Mark Hollis. Het album klinkt vrij experimenteel maar vormt één sterk geheel zonder dat er sprake is van kakofonie. Er wordt niet geëxperimenteerd om te experimenteren maar om een sfeervol klankleur neer te zetten en uiteindelijk heeft het album een rustgevend effect op mij.
Destijds verkocht het album weinig wegens niet toegankelijk genoeg maar als je ervoor openstaat ben je een meesterwerk rijker.

Ben door de zeer positieve reacties op MM voor de eerste keer het album aan het luisteren. Ben nu bij Desire. Bijzonder album tot nu toe die ik anders niet ontdekt zou hebben... nu weer verder luisteren....

Masterpiece......... briliant album.

Zonder twijfel, Talk Talk, met iedere nieuwe plaat werd het beter en intenser en ineens was daar de stilte die, met de solo plaat van Hollis meegerekend, al bijna 20 jaar duurt. Waardoor hij, en dat is slim, de status van een cult figuur heeft bereikt. Misschien is hij wel dood en diep begraven terwijl de fans maar zoeken, tevergeefs.

Zeker niet dood en begraven maar dit bericht is ook alweer enkele jaren oud en actief lijkt Mark niet te zijn.

Talk Talk's Mark Hollis Resurfaces With New Music for the Kelsey Grammer TV Show "Boss" | News | Pitchfork

Wat een pracht album!

Als jochie van 15 vond ik dit helemaal niks. In tegenstelling tot de eerdere albums van de band. Dit was toch andere koek, en destijds was ik hier gewoon te jong voor.

Nu, met terugwerkende kracht krijgt het toch nog de waardering die het verdient... want wat is dit mooi zeg. Lekker hangen in de Fatboy, licht uit, naald op de plaat, en genieten.. zo hoor je deze plaat te beluisteren....

Ja, prachtplaat lennon. Voor mij nog magischer dan de ook al niet misselijke voorganger.
Talk Talk is hier vooral op het punt dat enig commercieel belang voorgoed aan de kant is geschoven.
Op dit moment zelfs mijn favoriete album aller tijden. Ik haal hier namelijk alles uit wat muziek zo magisch kan maken.
Alles op zijn plek en qua productie en uitvoering helemaal af. Een masterpiece.

Ik adviseer je gaarne Laughing Stock en het soloalbum van Mark Hollis aan.
Beiden nog wat minder toegankelijker, maar eemaal op waarde geschat, 2 parels die in je collectie thuis horen.

Ik lees over dit album zo enorm veel positieve berichten. Ik ken Talk Talk eigenlijk enkel van hits zoals Such A Shame. Ik ben inmiddels erg benieuwd. Toch maar eens gaan verdiepen in het oeuvre van Talk Talk.

U hoort nog van mij.