Talk Talk - Spirit of Eden (1988)
mijn stem
991 stemmen
0
Misterfool
geplaatst: 1 augustus 2015, 13:59 uur
lennon schreef:
Wat een pracht album!
Als jochie van 15 vond ik dit helemaal niks. In tegenstelling tot de eerdere albums van de band. Dit was toch andere koek, en destijds was ik hier gewoon te jong voor.Nu, met terugwerkende kracht krijgt het toch nog de waardering die het verdient... want wat is dit mooi zeg. .
Wat een pracht album!
Als jochie van 15 vond ik dit helemaal niks. In tegenstelling tot de eerdere albums van de band. Dit was toch andere koek, en destijds was ik hier gewoon te jong voor.Nu, met terugwerkende kracht krijgt het toch nog de waardering die het verdient... want wat is dit mooi zeg. .
Grappig, ik was ook zo ongeveer op die leeftijd toen ik Spirit of Eden beluisterde. Het was ook deels de schuld van MuMe, aangezien ik dit album kocht omdat het hier zo hoog werd gewaardeerd. Such a Shame vond ik al een geweldig nummer(en nog steeds), maar dit was toch wel heel andere koek. Zeker ook een mooi startpunt om andere genre's(ambient en Jazz) te verkennen. Zeg maar de bouwstenen van deze plaat.
Rogyros. Mocht dit je bevallen, dan kun je ook eens Slowdive - Pygmalion (1995) en Tortoise - TNT (1998) proberen. Twee albums met een gelijkende sfeer. Als je iets lust met een vollere sfeer(orkestraler), maar wel met grofweg dezelfde bouwwijze(Post-rock) dan is Godspeed you! Black Emperor mischien nog zelfs wel beter dan Talk Talk.
0
geplaatst: 1 augustus 2015, 21:48 uur
Misterfool schreef:
Grappig, ik was ook zo ongeveer op die leeftijd toen ik Spirit of Eden beluisterde. Het was ook deels de schuld van MuMe, aangezien ik dit album kocht omdat het hier zo hoog werd gewaardeerd. Such a Shame vond ik al een geweldig nummer(en nog steeds), maar dit was toch wel heel andere koek. Zeker ook een mooi startpunt om andere genre's(ambient en Jazz) te verkennen. Zeg maar de bouwstenen van deze plaat.
Rogyros. Mocht dit je bevallen, dan kun je ook eens Slowdive - Pygmalion (1995) en Tortoise - TNT (1998) proberen. Twee albums met een gelijkende sfeer. Als je iets lust met een vollere sfeer(orkestraler), maar wel met grofweg dezelfde bouwwijze(Post-rock) dan is Godspeed you! Black Emperor mischien nog zelfs wel beter dan Talk Talk.
(quote)
Grappig, ik was ook zo ongeveer op die leeftijd toen ik Spirit of Eden beluisterde. Het was ook deels de schuld van MuMe, aangezien ik dit album kocht omdat het hier zo hoog werd gewaardeerd. Such a Shame vond ik al een geweldig nummer(en nog steeds), maar dit was toch wel heel andere koek. Zeker ook een mooi startpunt om andere genre's(ambient en Jazz) te verkennen. Zeg maar de bouwstenen van deze plaat.
Rogyros. Mocht dit je bevallen, dan kun je ook eens Slowdive - Pygmalion (1995) en Tortoise - TNT (1998) proberen. Twee albums met een gelijkende sfeer. Als je iets lust met een vollere sfeer(orkestraler), maar wel met grofweg dezelfde bouwwijze(Post-rock) dan is Godspeed you! Black Emperor mischien nog zelfs wel beter dan Talk Talk.
Misschien wel...zullen we 25 jaar wachten en kijken of iemand Godspeed you! Black Emperor nog kent?
Wat voor Talk Talk pleit is dat ze een genre op zichzelf geworden zijn; volstrekt uniek en "Spirit of Eden" heeft zijn tijdloosheid al dubbel en dwars bewezen!
0
Misterfool
geplaatst: 1 augustus 2015, 22:37 uur
bawimeko
Tsja, over tijdloosheid kun je een hele boom opzetten(en GYBE gaat natuurlijk ook al vanaf eind jaren 90 mee). Met "beter" wil ik enkel aangeven dat ik het een band is die me nog net een tikkeltje nader aan mijn hart staat. Of Talk Talk "een genre op zichzelf", geworden is, weet ik nog net zo niet. Er zijn artiesten die al eerder iets in ongeveer dezelfde trant geprobeerd hebben(David Sylvian's debuut bijvoorbeeld ), er zijn bands die gelijktijdig met een ander aspect van het Post-rockidioom bezig waren(Slint, met Tweez)
Uiteraard is dit wel een verdomd sterk album dat veel navolging heeft gekregen. Ik zou zelfs zeggen dat dit een van de beste albums van de jaren 80 is. Een terechte Klassieker!
Tsja, over tijdloosheid kun je een hele boom opzetten(en GYBE gaat natuurlijk ook al vanaf eind jaren 90 mee). Met "beter" wil ik enkel aangeven dat ik het een band is die me nog net een tikkeltje nader aan mijn hart staat. Of Talk Talk "een genre op zichzelf", geworden is, weet ik nog net zo niet. Er zijn artiesten die al eerder iets in ongeveer dezelfde trant geprobeerd hebben(David Sylvian's debuut bijvoorbeeld ), er zijn bands die gelijktijdig met een ander aspect van het Post-rockidioom bezig waren(Slint, met Tweez)
Uiteraard is dit wel een verdomd sterk album dat veel navolging heeft gekregen. Ik zou zelfs zeggen dat dit een van de beste albums van de jaren 80 is. Een terechte Klassieker!
0
geplaatst: 1 augustus 2015, 22:56 uur
Mijn vingers jeuken, mijn toetsenbord vraagt om aandacht, maar ik begin er niet aan, door een uitspraak als:
"er zijn bands die gelijktijdig met een ander aspect van het Post-rockidioom bezig waren"
besef ik dat het vinden van een gedeeld en zinvol communicatieplatform - wat staat er eigenlijk - niet mogelijk zal zijn
"er zijn bands die gelijktijdig met een ander aspect van het Post-rockidioom bezig waren"
besef ik dat het vinden van een gedeeld en zinvol communicatieplatform - wat staat er eigenlijk - niet mogelijk zal zijn
0
Misterfool
geplaatst: 1 augustus 2015, 23:03 uur
Tsja, het is zeker mogelijk om het oneens te zijn met mij (het is een vrij land), maar mijn mening zo afwijzen zonder argumenten op tafel te leggen, is nogal kinderachtig. Hoe ik het zie is dat er eind jaren 80/begin jaren 90 veel bands probeerden rock muziek te maken met structuren die lijken op klassieke muziek, Jazz en ambient. Rockmuziek die niet erg rockachtig klinkt, so to say. In plaats van te focussen op de technische mogelijkheden van een of enkele muzikanten wordt meer gefocust op de ambitie van het totaalproduct. Je ziet ook dat veel van de muzikanten begonnen zijn vanuit een punk-achtergrond.
Ja, dat is een vrij losse samenhang, aangezien bands qua toon en sfeerzetting nogal eens willen uiteenlopen, maar je ziet wel overeenkomsten in constructie/opbouw van composities. Die minimale manier van opbouwen(let bijvoorbeeld maar eens op het gitaarwerk) vind ik vrij kenmerkend. Maar goed, tot op zekere hoogte is bijna elke genre-aanduiding slechts een vingerwijzing voor een legio aan stijlen: zowel Prog, indie als New-wave bevat bijvoorbeeld veel muziek die bijzonder uiteenlopend is.
Edit: al is misschien het gebruik van idioom niet volledig juist; had ik een ander woordje voor moeten vinden. Post-rockstijl/post-rocksfeer?. Ik doel er vooral op dat Slint een stuk punkiger klinkt dan Talk Talk.
Ja, dat is een vrij losse samenhang, aangezien bands qua toon en sfeerzetting nogal eens willen uiteenlopen, maar je ziet wel overeenkomsten in constructie/opbouw van composities. Die minimale manier van opbouwen(let bijvoorbeeld maar eens op het gitaarwerk) vind ik vrij kenmerkend. Maar goed, tot op zekere hoogte is bijna elke genre-aanduiding slechts een vingerwijzing voor een legio aan stijlen: zowel Prog, indie als New-wave bevat bijvoorbeeld veel muziek die bijzonder uiteenlopend is.
Edit: al is misschien het gebruik van idioom niet volledig juist; had ik een ander woordje voor moeten vinden. Post-rockstijl/post-rocksfeer?. Ik doel er vooral op dat Slint een stuk punkiger klinkt dan Talk Talk.
0
geplaatst: 1 augustus 2015, 23:17 uur
Ik kan helemaal niets met een dergelijke holistische Musikanschauung. Postrock is een label waarvan ik nooit het nut heb kunnen inzien; het blijft een gedrocht van een typering,met maximaal een chronologische verankering. Waarom zou Talk Talk in vredesnaam wat met GYBE te maken hebben, en waarom niets met bijv MBV?
Elk verband wat jij hier tracht te leggen is je eigen construct, dat je met vaagpraat toelicht. GYBE en Talk Talk hebben NIETS met elkaar van doen. Elk label dat die twee verenigt zaait onbegrip. In 1991 was er geen internet en Hollis wist heel goed waarmee ie bezig was. De bredere waardering voor Talk Talk dateert zeker van na de eeuwwende.
Elk verband wat jij hier tracht te leggen is je eigen construct, dat je met vaagpraat toelicht. GYBE en Talk Talk hebben NIETS met elkaar van doen. Elk label dat die twee verenigt zaait onbegrip. In 1991 was er geen internet en Hollis wist heel goed waarmee ie bezig was. De bredere waardering voor Talk Talk dateert zeker van na de eeuwwende.
0
Misterfool
geplaatst: 1 augustus 2015, 23:24 uur
De Term Post-rock is, wat ik op het net kan vinden, bedacht door Simon Reynolds van de Wire (Mei 1994), nog voordat GYBE überhaupt iets uitbracht. Ik ben niet de eerste, nog de enige die beide bands als Post-rock betitel. Je mag het zo lelijk vinden als je wilt, maar het is een vaak gebruikte term.
Ik hoor wel degelijk overeenkomsten tussen Talk Talk En GYBE. Beide gebruiken een minimale manier van opbouwen, beide gebruiken rockinstrumenten om composities te maken die uiteindelijk meer klinken als jazz, Ambient en klassieke muziek dan als rockmuziek. GYBE is weliswaar een stuk minder pastoraal in sfeerzetting en een stuk uitbundiger.
MBV klinkt op het eerste oog niet als typische rockmuziek door de grote laag distortion, maar de compositiestructuren daaronder zijn eigenlijk vrij gangbaar, haast pop-achtig. Al moet ik daarbij gelijk zeggen dat ik niet zeer veel Shoegaze muziek ken en MBV sporadisch mijn geluidsveld passeert.
Edit:
Al was het maar om te bewijzen dat ik niet de enige ben die beide bands in hetzelfde genre indeelt:
List of post-rock bands - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org
Edit,edit:
En ook hier op Mume worden beiden bands nog wel eens bij Post-rock ingedeeld:
Muziek >> Muziekgames >> Post-rock albums KO
0
geplaatst: 1 augustus 2015, 23:48 uur
Jij en ik worden beiden ingedeeld als aardling, mens, europeaan, Nederlander, man - en toch zijn er werelden van verschil.
De categorie-indeling hier is me al jaren een doorn in het oog en Reynolds is een bekend naast-de-pot-pisser in menig opzicht (CSA en Sound noemt ie bijvoorbeeld niet in z'n bekende boek over postpunk). En itt wat velen hier vinden is wave geen uiternmate vaag begrip het is heel goed chronologisch af te bakenen; Talk Talk viel er imo NOOIT onder.
Talk Talk is veel abstracter dan wat GYBE doet - dat is veel te concreet; Talk Talk, de laatste twee iig, is gedeconstrueerde muziek. GYBE is muziek a la Tiesto - een thema eindeloos lang volhouden en net als het gaat vervelen komt de drop of the burst - alleen bij GYBE nog weer veel later. GYBE beluisteren vergt heeeeeel veeeel geduld.
De categorie-indeling hier is me al jaren een doorn in het oog en Reynolds is een bekend naast-de-pot-pisser in menig opzicht (CSA en Sound noemt ie bijvoorbeeld niet in z'n bekende boek over postpunk). En itt wat velen hier vinden is wave geen uiternmate vaag begrip het is heel goed chronologisch af te bakenen; Talk Talk viel er imo NOOIT onder.
Talk Talk is veel abstracter dan wat GYBE doet - dat is veel te concreet; Talk Talk, de laatste twee iig, is gedeconstrueerde muziek. GYBE is muziek a la Tiesto - een thema eindeloos lang volhouden en net als het gaat vervelen komt de drop of the burst - alleen bij GYBE nog weer veel later. GYBE beluisteren vergt heeeeeel veeeel geduld.
0
geplaatst: 2 augustus 2015, 00:20 uur
Niets vervelender dan hokjes. Al die benamingen die in de loop der tijd zijn ontstaan.
Ergens eind jaren 80 kreeg ik tijdens een Pink Floyd concert een flyer in mijn jatten gedrukt om lid te worden van Si Magazine- een symfo blad wat elke maand werd uitgebracht.
Ik was toen nogal met Yes en Marillion bezig, dus maar lid geworden.
Spirit Of Eden kreeg ook een recentie. Dus als het maar enigzins klassiek/ experimenteel georienteerd klonk, was dit blad er als de kippen bij.
Ik heb wel gekkere dingen voorbij zien komen...maar dat terzijde.
Het zal mij worst wezen eerlijk gezegd.
Ik zie het als groei, een proces en geleidelijk heeft dat bij Talk Talk plaatsgevonden.
Niet te vergelijken met hun begin, maar dat gebeurde bij een band als Japan toch ook ?
Natuurlijk wil je als beginnend band hits. Dat lukte Talk Talk aardig op een gegeven moment.
En dan komt de shit, de aandacht en het hele publicitaire circus.
Hollis & co hadden dat snel gezien. En dan komt het punt van keuzes maken en wellicht meer putten uit van wat je echt wilt.
En dan op de proppen komen met dit.
Ik noem het lekker ouderwets Art-pop.
Dat is een brede benaming en kan er nog steeds prima mee door.
Ergens eind jaren 80 kreeg ik tijdens een Pink Floyd concert een flyer in mijn jatten gedrukt om lid te worden van Si Magazine- een symfo blad wat elke maand werd uitgebracht.
Ik was toen nogal met Yes en Marillion bezig, dus maar lid geworden.
Spirit Of Eden kreeg ook een recentie. Dus als het maar enigzins klassiek/ experimenteel georienteerd klonk, was dit blad er als de kippen bij.
Ik heb wel gekkere dingen voorbij zien komen...maar dat terzijde.
Het zal mij worst wezen eerlijk gezegd.
Ik zie het als groei, een proces en geleidelijk heeft dat bij Talk Talk plaatsgevonden.
Niet te vergelijken met hun begin, maar dat gebeurde bij een band als Japan toch ook ?
Natuurlijk wil je als beginnend band hits. Dat lukte Talk Talk aardig op een gegeven moment.
En dan komt de shit, de aandacht en het hele publicitaire circus.
Hollis & co hadden dat snel gezien. En dan komt het punt van keuzes maken en wellicht meer putten uit van wat je echt wilt.
En dan op de proppen komen met dit.
Ik noem het lekker ouderwets Art-pop.
Dat is een brede benaming en kan er nog steeds prima mee door.
0
geplaatst: 2 augustus 2015, 00:39 uur
bikkel2 schreef:
Niets vervelender dan hokjes. Al die benamingen die in de loop der tijd zijn ontstaan. Het zal mij worst wezen eerlijk gezegd.
Hollis & co hadden dat snel gezien. En dan komt het punt van keuzes maken en wellicht meer putten uit van wat je echt wilt.
En dan op de proppen komen met dit.
Ik noem het lekker ouderwets Art-pop.
Dat is een brede benaming en kan er nog steeds prima mee door.
Niets vervelender dan hokjes. Al die benamingen die in de loop der tijd zijn ontstaan. Het zal mij worst wezen eerlijk gezegd.
Hollis & co hadden dat snel gezien. En dan komt het punt van keuzes maken en wellicht meer putten uit van wat je echt wilt.
En dan op de proppen komen met dit.
Ik noem het lekker ouderwets Art-pop.
Dat is een brede benaming en kan er nog steeds prima mee door.
Eerlijk gezegd vraag je erom: het zal mijn worst wezen dat het jou worst is. Twee opmerkingen:
1. indelen - categoriseren (metadateren, nog sjieker) maakt het mogelijk om over zaken en inhoud te communiceren, of ze gemakkelijk terug te vinden. Ooit verhuisd of helpen verhuizen? Dan heb je kunnen ervaren wat het betekent als verhuisdozen goed gelabeld zijn - hoef je niet telkens te vragen waar ze heen moeten en kun je er de gepaste aandacht aan geven.
2. indelen om het indelen is zinloos - een categorie met slechts 3 entries heeft geen bestaansrecht. Verder NIETS is zo moeilijk als een goede indeling opzetten; dat vergt kennis en medewerking van alle betrokkenen. Iemand die opgezadeld wordt met een categorisatie waarin ie zichzelf niet herkent, zal minimaal twijfelen aan het nut van het model, zo niet het verwerpen. Een dergelijk model dient rekenschap te geven van de inzichten en kennis van de (oudere) gebruikers; zo niet is het een hopeloos construct met een twijfelachtige ontologische status.
Een categorie die te vaag is qua typering is in de praktijk moeilijk te hanteren. Kijk maar eens wat er volgens de wiki allemaal onder postrock valt van (bijv) Mogwai tot Talk Talk. Bovendien is de term zelf incorrect - postpunk = datgene wat na de bloeitijd van punk komt; naar analogie: postrock = datgene wat na de bloeitijd van rock komt? Ik vrees dat rock momenteel echt nog knap levendig is. Vandaar mijn twijfel over de handigheid/eenduidigheid van die term.
Hier laat ik het bij.
0
geplaatst: 2 augustus 2015, 08:01 uur
Ik kende dit album al tien jaar voordat ik las dat het blijkbaar geschaard moet worden onder 'postrock', waarna ik de term moest opzoeken.
Het klopt trouwens dat eind jaren '80 meer artiesten richting sferisch/akoestisch gingen, misschien als reactie op het synth-geweld van de eerste helft van dat decennium. Toch ging Talk Talk geen één, maar drie stappen verder door niet alleen het instrumentarium aan te passen, maar ook om de hele constructie van de ''songs'' aan te passen en de instrumenten/productie/stem aan te passen aan het verhaal dat verteld moest worden. David Sylvian ging hetzelfde pad op, maar deed het qua thema's en productie met wat meer afstand.
Geen van de voorbeelden (Mogwai, Slowdive, Heligoland, etc.) gaf bij mij dezelfde sensatie als bij dit album, Laughing Stock en zelfs Mark Hollis' solo-album.
Het klopt trouwens dat eind jaren '80 meer artiesten richting sferisch/akoestisch gingen, misschien als reactie op het synth-geweld van de eerste helft van dat decennium. Toch ging Talk Talk geen één, maar drie stappen verder door niet alleen het instrumentarium aan te passen, maar ook om de hele constructie van de ''songs'' aan te passen en de instrumenten/productie/stem aan te passen aan het verhaal dat verteld moest worden. David Sylvian ging hetzelfde pad op, maar deed het qua thema's en productie met wat meer afstand.
Geen van de voorbeelden (Mogwai, Slowdive, Heligoland, etc.) gaf bij mij dezelfde sensatie als bij dit album, Laughing Stock en zelfs Mark Hollis' solo-album.
0
Franck Maudit
geplaatst: 2 augustus 2015, 11:01 uur
Heel de discussie gelezen en deze quote vat het voor mij wel samen:
Ik heb van beide bands de complete discografie in de kast staan. Het hoeft dan ook geen betoog dat ik beiden kan smaken. Misterfool maakt de terechte opmerking dat deze werken nagenoeg overal onder dezelfde noemer geplaatst worden. Dat maakt het echter nog niet correct. Beide bands hebben absoluut niets met elkaar te maken. Daarvoor heb ik geen bronnen nodig, mijn oren voldoen in dit geval.
Mjuman schreef:
Talk Talk is veel abstracter dan wat GYBE doet - dat is veel te concreet; Talk Talk, de laatste twee iig, is gedeconstrueerde muziek. GYBE is muziek a la Tiesto - een thema eindeloos lang volhouden en net als het gaat vervelen komt de drop of the burst - alleen bij GYBE nog weer veel later.
Talk Talk is veel abstracter dan wat GYBE doet - dat is veel te concreet; Talk Talk, de laatste twee iig, is gedeconstrueerde muziek. GYBE is muziek a la Tiesto - een thema eindeloos lang volhouden en net als het gaat vervelen komt de drop of the burst - alleen bij GYBE nog weer veel later.
Ik heb van beide bands de complete discografie in de kast staan. Het hoeft dan ook geen betoog dat ik beiden kan smaken. Misterfool maakt de terechte opmerking dat deze werken nagenoeg overal onder dezelfde noemer geplaatst worden. Dat maakt het echter nog niet correct. Beide bands hebben absoluut niets met elkaar te maken. Daarvoor heb ik geen bronnen nodig, mijn oren voldoen in dit geval.
0
geplaatst: 2 augustus 2015, 11:06 uur
Wiki ( de engelse) geeft aan bij de stijl van de muziek van Talk Talk:
Synthpop/ New Wave ( early)
Art- Rock / Postrock. ( later)
Ik heb niet afgekeken, maar zat er met Art-Pop dus niet ver naast.
Ik begrijp overigens je punt Mjuman.
Natuurlijk moet het wel overzichtelijk blijven, maar het blijft lastig om een bepaalde stijl te kenmerken. De term Progessieve rock muziek vind ik eigenlijk ook vrij vaag. Het is een term, maar er is genoeg progessieve muziek van acts die daar niet onder geschaart worden.
Ik vind Talk Talk best progessief bezig eigenlijk op deze en ook Laughing Stock.
Maar het wordt dus als Art- Rock gezien. De scheidingslijn is best dun lijkt mij.
Synthpop/ New Wave ( early)
Art- Rock / Postrock. ( later)
Ik heb niet afgekeken, maar zat er met Art-Pop dus niet ver naast.
Ik begrijp overigens je punt Mjuman.
Natuurlijk moet het wel overzichtelijk blijven, maar het blijft lastig om een bepaalde stijl te kenmerken. De term Progessieve rock muziek vind ik eigenlijk ook vrij vaag. Het is een term, maar er is genoeg progessieve muziek van acts die daar niet onder geschaart worden.
Ik vind Talk Talk best progessief bezig eigenlijk op deze en ook Laughing Stock.
Maar het wordt dus als Art- Rock gezien. De scheidingslijn is best dun lijkt mij.
0
Misterfool
geplaatst: 2 augustus 2015, 13:57 uur
pff, het enige nadeel van deze site is de genre-discussie's waar een mens zich toch onhandig in manoeuvreert. Ach laten we ons maar eens richten op de belangrijkste bottom line: dit is een verdomd mooi plaatje, nietwaar?
haast even mooi als de muziek van een bepaalde band uit Canada. Oké ik hou op, ik hou op
haast even mooi als de muziek van een bepaalde band uit Canada. Oké ik hou op, ik hou op
0
geplaatst: 2 augustus 2015, 14:28 uur
Een paar opmerkingen nog:
* Wikipedia is lang niet altijd zo onomstreden als wordt gedacht en hier gesuggereerd. Kwantitatief (verifieerbaar) klopt het aardig, chronologie van albums etc; zo gauw als kwalitatief in beeld komt, ben je afhankelijk van de interpretatie van een individuele auteur - en dan valt snel transparantie (hoe komt iemand tot zijn standpunt) en verifieerbaarheid weg.
* categorisatie: heb het al vaker gezegd: ik zou er voorstander van zijn een indeling te baseren op een nader te bepalen aantal kenmerken (features) die met domeindeskundigen (kenners van een bepaald type muziek, band etc) worden toegekend; dan onstaan zgn tag clouds. Op basis van aantal en voorkomende kenmerken kun je dan een band terugvinden in een driedimensionaal model - zoek maar eens op aquabrowser, die werkt met dit principe. Zo'n model stelt je ook in staat om (gehoorde) verwantschappen tussen bepaalde bands inzichtelijk te maken.
* ik heb nix met GYBE - het is mij te traag, het raakt me niet (en da's de hoofdreden); voor mij klinkt het alsof een band aan het warmspelen is. Telkens vraag ik me af "wanneer begint het nou echt?"
* Dat gezegd hebbend, en ik ben het niet met bawimeko oneens, wil ik hem het volgende voorleggen: stel een jonge user hier - bedenk er maar 1 of 2 - heeft thans dezelfde leeftijd als jij toen je voor het eerst Spirit of Eden hoorde en die jonge user is net zo van zijn sokken geblazen door GYBE als jij destijds door Talk Talk en Spirit of Eden - waar hebben we het dan over?
In feite zou je dan blij moeten zijn dat die youngster de weg naar het échte muzikale licht heeft gezien ipv van zich in de grot(mythe) van Plato te blijven wentelen in de schijnsel/schaduw van het vuur?
* Wikipedia is lang niet altijd zo onomstreden als wordt gedacht en hier gesuggereerd. Kwantitatief (verifieerbaar) klopt het aardig, chronologie van albums etc; zo gauw als kwalitatief in beeld komt, ben je afhankelijk van de interpretatie van een individuele auteur - en dan valt snel transparantie (hoe komt iemand tot zijn standpunt) en verifieerbaarheid weg.
* categorisatie: heb het al vaker gezegd: ik zou er voorstander van zijn een indeling te baseren op een nader te bepalen aantal kenmerken (features) die met domeindeskundigen (kenners van een bepaald type muziek, band etc) worden toegekend; dan onstaan zgn tag clouds. Op basis van aantal en voorkomende kenmerken kun je dan een band terugvinden in een driedimensionaal model - zoek maar eens op aquabrowser, die werkt met dit principe. Zo'n model stelt je ook in staat om (gehoorde) verwantschappen tussen bepaalde bands inzichtelijk te maken.
* ik heb nix met GYBE - het is mij te traag, het raakt me niet (en da's de hoofdreden); voor mij klinkt het alsof een band aan het warmspelen is. Telkens vraag ik me af "wanneer begint het nou echt?"
* Dat gezegd hebbend, en ik ben het niet met bawimeko oneens, wil ik hem het volgende voorleggen: stel een jonge user hier - bedenk er maar 1 of 2 - heeft thans dezelfde leeftijd als jij toen je voor het eerst Spirit of Eden hoorde en die jonge user is net zo van zijn sokken geblazen door GYBE als jij destijds door Talk Talk en Spirit of Eden - waar hebben we het dan over?
In feite zou je dan blij moeten zijn dat die youngster de weg naar het échte muzikale licht heeft gezien ipv van zich in de grot(mythe) van Plato te blijven wentelen in de schijnsel/schaduw van het vuur?
0
geplaatst: 4 augustus 2015, 00:08 uur
Mjuman schreef:
Een paar opmerkingen nog:
* Wikipedia is lang niet altijd zo onomstreden als wordt gedacht en hier gesuggereerd. Kwantitatief (verifieerbaar) klopt het aardig, chronologie van albums etc; zo gauw als kwalitatief in beeld komt, ben je afhankelijk van de interpretatie van een individuele auteur - en dan valt snel transparantie (hoe komt iemand tot zijn standpunt) en verifieerbaarheid weg.
* categorisatie: heb het al vaker gezegd: ik zou er voorstander van zijn een indeling te baseren op een nader te bepalen aantal kenmerken (features) die met domeindeskundigen (kenners van een bepaald type muziek, band etc) worden toegekend; dan onstaan zgn tag clouds. Op basis van aantal en voorkomende kenmerken kun je dan een band terugvinden in een driedimensionaal model - zoek maar eens op aquabrowser, die werkt met dit principe. Zo'n model stelt je ook in staat om (gehoorde) verwantschappen tussen bepaalde bands inzichtelijk te maken.
* ik heb nix met GYBE - het is mij te traag, het raakt me niet (en da's de hoofdreden); voor mij klinkt het alsof een band aan het warmspelen is. Telkens vraag ik me af "wanneer begint het nou echt?"
* Dat gezegd hebbend, en ik ben het niet met bawimeko oneens, wil ik hem het volgende voorleggen: stel een jonge user hier - bedenk er maar 1 of 2 - heeft thans dezelfde leeftijd als jij toen je voor het eerst Spirit of Eden hoorde en die jonge user is net zo van zijn sokken geblazen door GYBE als jij destijds door Talk Talk en Spirit of Eden - waar hebben we het dan over?
In feite zou je dan blij moeten zijn dat die youngster de weg naar het échte muzikale licht heeft gezien ipv van zich in de grot(mythe) van Plato te blijven wentelen in de schijnsel/schaduw van het vuur?
Een paar opmerkingen nog:
* Wikipedia is lang niet altijd zo onomstreden als wordt gedacht en hier gesuggereerd. Kwantitatief (verifieerbaar) klopt het aardig, chronologie van albums etc; zo gauw als kwalitatief in beeld komt, ben je afhankelijk van de interpretatie van een individuele auteur - en dan valt snel transparantie (hoe komt iemand tot zijn standpunt) en verifieerbaarheid weg.
* categorisatie: heb het al vaker gezegd: ik zou er voorstander van zijn een indeling te baseren op een nader te bepalen aantal kenmerken (features) die met domeindeskundigen (kenners van een bepaald type muziek, band etc) worden toegekend; dan onstaan zgn tag clouds. Op basis van aantal en voorkomende kenmerken kun je dan een band terugvinden in een driedimensionaal model - zoek maar eens op aquabrowser, die werkt met dit principe. Zo'n model stelt je ook in staat om (gehoorde) verwantschappen tussen bepaalde bands inzichtelijk te maken.
* ik heb nix met GYBE - het is mij te traag, het raakt me niet (en da's de hoofdreden); voor mij klinkt het alsof een band aan het warmspelen is. Telkens vraag ik me af "wanneer begint het nou echt?"
* Dat gezegd hebbend, en ik ben het niet met bawimeko oneens, wil ik hem het volgende voorleggen: stel een jonge user hier - bedenk er maar 1 of 2 - heeft thans dezelfde leeftijd als jij toen je voor het eerst Spirit of Eden hoorde en die jonge user is net zo van zijn sokken geblazen door GYBE als jij destijds door Talk Talk en Spirit of Eden - waar hebben we het dan over?
In feite zou je dan blij moeten zijn dat die youngster de weg naar het échte muzikale licht heeft gezien ipv van zich in de grot(mythe) van Plato te blijven wentelen in de schijnsel/schaduw van het vuur?
Bij dat laatste heb je wel een punt. Ik was een mid-twintiger toen ik dit album voor het eerst hoorde (dus ook geen piepkuiken, maar wel een heel stuk jonger). En nog steeds kan mijn muziek me van m'n sokken blazen (E.S.T, Keith Jarrett), maar vergelijkbaar met The Beatles of Talk Talk is het voor mij niet... Het is een combinatie van eerdere ervaringen, referentiekaders en het geheimzinnige ding dat ''smaak'' heet.
Ik hoorde in Talk Talk (en vooral bij dit album) een vrijheid die ik niet eerder in 'popmuziek' had gehoord, de tiener/jonge gast van nu heeft veel meer opties en maakt andere keuzes, hoort een band als GYBE en vindt dat fantastisch.
0
geplaatst: 4 augustus 2015, 00:17 uur
Ik vond er aanvankelijk niet veel aan ( ik was 20 tijdens de release.)
Toch vreemd, want ik zat echt in een periode dat progessieve / symfo muziek mijn interesse kreeg.
Maar vermoedelijk zal de rockvariant nog te veel hebben overheerst.
Ik vond het maar geneuzel en erg traag allemaal.
Maar ziedaar !! Uiteindelijk 26 jaar later valt alles op zijn plek.
Toch vreemd, want ik zat echt in een periode dat progessieve / symfo muziek mijn interesse kreeg.
Maar vermoedelijk zal de rockvariant nog te veel hebben overheerst.
Ik vond het maar geneuzel en erg traag allemaal.
Maar ziedaar !! Uiteindelijk 26 jaar later valt alles op zijn plek.
0
geplaatst: 4 augustus 2015, 10:19 uur
Misterfool schreef:
Grappig, ik was ook zo ongeveer op die leeftijd toen ik Spirit of Eden beluisterde. Het was ook deels de schuld van MuMe, aangezien ik dit album kocht omdat het hier zo hoog werd gewaardeerd. Such a Shame vond ik al een geweldig nummer(en nog steeds), maar dit was toch wel heel andere koek. Zeker ook een mooi startpunt om andere genre's(ambient en Jazz) te verkennen. Zeg maar de bouwstenen van deze plaat.
Rogyros. Mocht dit je bevallen, dan kun je ook eens Slowdive - Pygmalion (1995) en Tortoise - TNT (1998) proberen. Twee albums met een gelijkende sfeer. Als je iets lust met een vollere sfeer(orkestraler), maar wel met grofweg dezelfde bouwwijze(Post-rock) dan is Godspeed you! Black Emperor mischien nog zelfs wel beter dan Talk Talk.
(quote)
Grappig, ik was ook zo ongeveer op die leeftijd toen ik Spirit of Eden beluisterde. Het was ook deels de schuld van MuMe, aangezien ik dit album kocht omdat het hier zo hoog werd gewaardeerd. Such a Shame vond ik al een geweldig nummer(en nog steeds), maar dit was toch wel heel andere koek. Zeker ook een mooi startpunt om andere genre's(ambient en Jazz) te verkennen. Zeg maar de bouwstenen van deze plaat.
Rogyros. Mocht dit je bevallen, dan kun je ook eens Slowdive - Pygmalion (1995) en Tortoise - TNT (1998) proberen. Twee albums met een gelijkende sfeer. Als je iets lust met een vollere sfeer(orkestraler), maar wel met grofweg dezelfde bouwwijze(Post-rock) dan is Godspeed you! Black Emperor mischien nog zelfs wel beter dan Talk Talk.
Thanx voor de tip van Slowdive. Wat een magistraal album is dat zeg. Top.
0
geplaatst: 22 augustus 2015, 10:35 uur
Prachtige composities, waarbij The Rainbow en Desire er voor mij met kop en schouders bovenuit steken. Nummers die ik uren achter elkaar zou kunnen horen.
De rest weet mij in veel mindere mate te raken (een nummer als Wealth zelfs vrijwel niet).
Dan ook net geen vier sterren. Wel klaar voor The Colour of Spring.
De rest weet mij in veel mindere mate te raken (een nummer als Wealth zelfs vrijwel niet).
Dan ook net geen vier sterren. Wel klaar voor The Colour of Spring.
0
Ozric Spacefolk
geplaatst: 27 september 2015, 17:53 uur
Ik snap wel waarom iedereen dit zo heel erg goed vindt, en ik vind het zelf hier en daar ook wel goed.
Maar ik vind het ook op sommige momenten gewoon echt niet zo heel goed. Ten eerste duren de songs te lang, het is een beetje wat we nu post-rock noemen, volgens mij.
Ten tweede vind ik de harmonica in de eerste song erg storend. Hetzelfde geldt voor het gitaargeluid.
Het lijkt soms alsof de band een prog-rock achtige approach volgt, maar dan met een punk-inslag. Zo zijn de rustige stukken erg mooi. Maar zoals ik eerder aangaf vind ik de gitaarpartijen niet mooi; erg rommelig en schel.
Nee, wat ik ken van Talk Talk is meer upbeat en pop-gericht. Maar dat is een andere plaat dan deze. Dat zal meer de new-wave periode zijn geweest. Dit is het type prog/post rock waar ik niet warm voor loop.
Maar ik vind het ook op sommige momenten gewoon echt niet zo heel goed. Ten eerste duren de songs te lang, het is een beetje wat we nu post-rock noemen, volgens mij.
Ten tweede vind ik de harmonica in de eerste song erg storend. Hetzelfde geldt voor het gitaargeluid.
Het lijkt soms alsof de band een prog-rock achtige approach volgt, maar dan met een punk-inslag. Zo zijn de rustige stukken erg mooi. Maar zoals ik eerder aangaf vind ik de gitaarpartijen niet mooi; erg rommelig en schel.
Nee, wat ik ken van Talk Talk is meer upbeat en pop-gericht. Maar dat is een andere plaat dan deze. Dat zal meer de new-wave periode zijn geweest. Dit is het type prog/post rock waar ik niet warm voor loop.
0
geplaatst: 27 september 2015, 23:45 uur
Het is een bijzonderere plaat waar ik inmiddels verliefd op ben geworden.
De klank is deels atmosferisch, maar tevens her en der wat ruwer.De opvolger Laughing Stock is nog veel puurder en gaat meer richting avant-garde en jazz. Een veel moeilijkere plaat nog.
Ik vind het geweldig, ook de gitaarklank.
Het is een oprechte uiting en dat hoeft van mij niet gepaard te gaan met de mooiste gitaarklanken.
En Mark Hollis raakt mij als zanger. Hij is zoals hij is en meent echt wat hij brengt. Hoor ik lang niet bij alle zangers.
De punk die je hoort is echt een misvatting trouwens.
Punk staat voor agressie en uptempo. Nou, dat hoor ik niet echt terug.
De proglink hoor ik wel een beetje.
Maar ik zie het meer als Art-rock. / Post-rock
Wellicht is de Colour Of Spring iets voor jou Ozric.
Een gaaf geproduceerde plaat, waar de scherpe randjes minder aanwezig zijn.
Enigzins in bepaalde stukken al wat zweveriger, maar wel een stukje toegankelijker.
In ritmiek opzwepender ook.
De klank is deels atmosferisch, maar tevens her en der wat ruwer.De opvolger Laughing Stock is nog veel puurder en gaat meer richting avant-garde en jazz. Een veel moeilijkere plaat nog.
Ik vind het geweldig, ook de gitaarklank.
Het is een oprechte uiting en dat hoeft van mij niet gepaard te gaan met de mooiste gitaarklanken.
En Mark Hollis raakt mij als zanger. Hij is zoals hij is en meent echt wat hij brengt. Hoor ik lang niet bij alle zangers.
De punk die je hoort is echt een misvatting trouwens.
Punk staat voor agressie en uptempo. Nou, dat hoor ik niet echt terug.
De proglink hoor ik wel een beetje.
Maar ik zie het meer als Art-rock. / Post-rock
Wellicht is de Colour Of Spring iets voor jou Ozric.
Een gaaf geproduceerde plaat, waar de scherpe randjes minder aanwezig zijn.
Enigzins in bepaalde stukken al wat zweveriger, maar wel een stukje toegankelijker.
In ritmiek opzwepender ook.
0
Ozric Spacefolk
geplaatst: 27 september 2015, 23:52 uur
Ik weet niet hoe ik de gitaarklank anders moet omschrijven. Alternatief? Geen idee. Veel te rommelig en best een lelijke klank.
Ik houd van netjes en verzorgd. Dat konden Sting, Phil Collins, Peter Gabriel, Tears for Fears en andere 80's inteligent-pop artiesten veel beter.
Nu zijn de eerdere platen van Talk Talk wel in mijn straatje.
Ik houd van netjes en verzorgd. Dat konden Sting, Phil Collins, Peter Gabriel, Tears for Fears en andere 80's inteligent-pop artiesten veel beter.
Nu zijn de eerdere platen van Talk Talk wel in mijn straatje.
0
geplaatst: 28 september 2015, 00:06 uur
Op hun vroegere albums maken vooral de synths de dienst uit.
Op Colour Of Spring is de gitaar ( met name acoustisch) een vulling, maar nog steeds niet het hoofdinstrument.
Vanaf dit album slaat Talk Talk een weg in die commercieel niet meer interessant was.
In artistieke zin volmondig ja wat mij betreft.
Waarom moet alles netjes vastgelegd worden ?
Bij pijn en frustratie hoort wat mij betreft ook een gruiziger tegenstrijdiger geluid.
Talk Talk gaf zich nu bloot. Ziek van de bizz en alle shit er om heen.
En dat leverde met deze en Laughing Stock een heel ander geluid op. Intenser en wellicht primitiever.
Maar ga je voor de geliktere produktie......dan zal dit lastiger verteerbaar zijn.
Ik ben er erg blij mee. Dit is muzikale ambacht en het ontroert me.
Op Colour Of Spring is de gitaar ( met name acoustisch) een vulling, maar nog steeds niet het hoofdinstrument.
Vanaf dit album slaat Talk Talk een weg in die commercieel niet meer interessant was.
In artistieke zin volmondig ja wat mij betreft.
Waarom moet alles netjes vastgelegd worden ?
Bij pijn en frustratie hoort wat mij betreft ook een gruiziger tegenstrijdiger geluid.
Talk Talk gaf zich nu bloot. Ziek van de bizz en alle shit er om heen.
En dat leverde met deze en Laughing Stock een heel ander geluid op. Intenser en wellicht primitiever.
Maar ga je voor de geliktere produktie......dan zal dit lastiger verteerbaar zijn.
Ik ben er erg blij mee. Dit is muzikale ambacht en het ontroert me.
0
Ozric Spacefolk
geplaatst: 28 september 2015, 00:12 uur
Dat het knap is, muzikaal is, en goed gemaakt, daar ben ik het mee eens.
Maar luistergenot is ook een ding. En ik geniet niet echt van de langdradigheid van de nummers. Ook is de muzikale invulling niet helemaal zoals ik het graag lust.
Gruizige, harde muziek zoek ik meestal meer in de hardrock en bluesrock of stoner. Maar zelfs in die genres merk ik dat ik ene 'gelicktere' sound prefereer. Ben waarschijnlijk niet zo een liefhebber van rauw en rommelig.
Maar luistergenot is ook een ding. En ik geniet niet echt van de langdradigheid van de nummers. Ook is de muzikale invulling niet helemaal zoals ik het graag lust.
Gruizige, harde muziek zoek ik meestal meer in de hardrock en bluesrock of stoner. Maar zelfs in die genres merk ik dat ik ene 'gelicktere' sound prefereer. Ben waarschijnlijk niet zo een liefhebber van rauw en rommelig.
0
geplaatst: 28 september 2015, 00:27 uur
Ik weet dat je meer voor het gepoleiste gaat en dat is prima. Het rommelige hoor ik trouwens niet. Hier zit alles op de goede plek en wordt het ook nergens overtollig. Ik denk dat het eerder ligt aan de sounds die jou niet pakt.
Ik heb ook een periode gehad dat ik echt voor de wat gladgestreken productie ging.
Ik viel ook niet voor niets voor Queen bijvoorbeeld.
Maar mijn inzicht en smaak is in de loop der tijd anders.
Ik hoor graag goed bedachte muziek met een arty insteek, maar het mag van mij best wat primitiever gebracht worden.
Ik kan nu bijvoorbeeld moeilijk meer luisteren naar A.O.R en sommige prog, daarintegen wel naar goed bedachte electro/ hip hop.
Het mag van mij een mengsel zijn van alles en nog wat. Daarom.ben ik Gorillaz zo gaan waarderen.
Maar ja, ik ben inmiddels een Damon Albarn fan. Met name door zijn enorme veelzijdigheid en zijn stem.
Ik heb ook een periode gehad dat ik echt voor de wat gladgestreken productie ging.
Ik viel ook niet voor niets voor Queen bijvoorbeeld.
Maar mijn inzicht en smaak is in de loop der tijd anders.
Ik hoor graag goed bedachte muziek met een arty insteek, maar het mag van mij best wat primitiever gebracht worden.
Ik kan nu bijvoorbeeld moeilijk meer luisteren naar A.O.R en sommige prog, daarintegen wel naar goed bedachte electro/ hip hop.
Het mag van mij een mengsel zijn van alles en nog wat. Daarom.ben ik Gorillaz zo gaan waarderen.
Maar ja, ik ben inmiddels een Damon Albarn fan. Met name door zijn enorme veelzijdigheid en zijn stem.
0
geplaatst: 28 september 2015, 08:14 uur
Mee eens; het geluid is soms chaotisch, maar tegelijkertijd is het een enorm geregisseerd geluidsbeeld (Hollis en de zijnen waren maandenlang aan het mixen om elk (bij-) geluidje op z'n plek te krijgen). "Gruizig" lijkt beter te passen bij het (af en toe) ongepolijste "Laughing Stock".
0
Jan uit Berlijn
geplaatst: 7 oktober 2015, 00:44 uur
Ik was er nog niet eens toen dit album uitkwam. Door mijn geweldige muziekale opvoeding heb ik dit album leren kennen. En poeh....... dit raakt.
12 I Don't Believe In You - Talk Talk: Live At Montreux 1986 - YouTube
12 I Don't Believe In You - Talk Talk: Live At Montreux 1986 - YouTube
0
geplaatst: 7 oktober 2015, 12:31 uur
Erg fraai fragment, maar het staat wel bij het verkeerde album.
0
Jan uit Berlijn
geplaatst: 7 oktober 2015, 20:30 uur
Oeps helemaal gelijk. Maar "I believe in you" lijkt zo op "I don't believe in you"
* denotes required fields.