Talk Talk - Laughing Stock (1991)

Verve Paalhaas, ik heb de knop gevonden.

Wat vond ik dit een vreselijk album toen het uitkwam. Maar het is in de loop der jaren onder mijn huid gekropen. Ik had nooit verwacht dat het mijn top 10 zou halen, maar ik ga er nu een plaatsje voor inruimen.

Ik heb pas (waarschijnlijk) reissue/bootleg gekocht op paars vinyl maar hij klint echt prachtig op vinyl, voor 16 euro, geen geld.
Prachtige plaat, de voorloper van de postrock begreep ik maar klinkt toch wel heel anders dan Tortoise of Mogwai die onderling ook gigantisch verschillend zijn.

Tja, dat van de voorloper van de postrock...dat klinkt alsof die stijl de perfectionering is van het hier door Talk Talk opgenomen meesterwerk.
Dat doet het absoluut niet de eer aan die het verdient! Daarnaast vind ik dat Laughing Stock echt helemaal niets van doen heeft met Mogwai, Godspeed of Explosions In The Sky. Echt helemaal niets! Deze muziek heeft veel meer zijn wortels in de muziek van Satie, Debussy en Miles Davis ten tijde van Sketches Of Spain en hierna is er naar mijn weten geen werk verschenen dat ook maar enigszins in de buurt komt. Geloof me, ik heb jaren gezocht. Ook hier op de site worden vergelijkingen getrokken - bijvoorbeeld met Bark Psychosis - maar ook hier ontbreekt iedere gelijkenis. Je begijpt, deze staat niet voor niets al twintig jaar onafgebroken op mijn eerste plaats
Postrock is geweldig, maar is dus totaal iets anders...

Post-rock is ook een veel breder genre dan wordt bestreken door de bands die je noemt. Het is een term waar uiteenlopende bands/albums onder gerangschikt zouden kunnen worden.

Het op organische wijze laten samensmelten van verschillende invloeden uit rock, electronic, jazz en klassiek in nummers die vaak wat episch aandoen en die niet het geijkte songpatroon (coupletje, refreintje) volgen, kun je als een stijlkenmerk van post-rock zien.

Dat geldt ook voor de twee laatste albums van Talk Talk. En ook voor het werk van - om maar iets te noemen - Sigur Ros, Bark Psychosis, Mum , A Northern Chorus en Lateduster (aanrader!). Post-rock heeft wat dat betreft vele gezichten en de muziek is vaak ook heel verschillend.

En Talk Talk is idd uniek in zijn geluid.

Maar dan zie je postrock misschien meer als één bepaald type geluid in plaats van als een aantal kenmerken/uitgangspunten? Als ik de kenmerken die Wikipedia noemt als uitgangspunt neemt, dan voldoen Talk Talk én de door jou genoemde bands daar volgens mij vrij goed aan.

Talk Talk was waarschijnlijk (een van) de eerste dus het is dan niet zo vreemd om ze als voorloper te zien, ook al heeft de rest ze (gelukkig) niet slaafs nagevolgd.

edit: volgende keer sneller typen, nu was Chameleon Day me net voor.

Postrock is net zo'n - gebrek-aan-beter, en tijdelijk - begrip als postpunk, of postmodernisme. Post- X: het komt na X.

Niet voor niets hanteren cultuurfilosofen een begrip als aesthetischer Distanz: je moet een zekere (tijds)afstand hebben genomen van een bepaald artefact/autonome creatieve uiting om die op de juiste wijze te kunnen inkaderen.

Mij heeft de mededeling dat iets postrock of postpunk was nog nooit enige reëel inzicht verschaft, hoogstens een plaatsing in de tijd.

En nogmaals, er is zeker een link met Bark Psychosis, te weten een evoluering in een richting waarin elementen uit ethische (wereld)muziek een belangrijke rok spelen. Van Bark Psychosis kun je dan weer een lijn trekken naar acts als Transglobal Underworld en/of Future Sound of London.

Mjah, volgens mij doe je de dan de samenhang die tussen de verschillende bands die als postrock geclassificeerd worden toch wel tekort. Het is een label dat enigszins bruikbaar is, net als elke andere vorm van genre-aanduiding. Misschien dat het over een decennium beter in te kaderen valt, maar volgens mij trekken hedendaagse stromingen zich sowieso steeds minder aan van programmatisce uitgangspunten dus ik betwijfel het.
Van die plaatsing in de tijd begrijp ik niet veel: het zou namelijk suggereren dat Rock opgehouden heeft te bestaan, wat vrij evident niet het geval is. Je zou dan hoogstens kunnen zeggen dat bands voor ca. 1988 geen postrockbandfs kunnen zijn, maar verder?

Ok - ik snap wat je zegt; maar ik wil zelf echt niet blind varen op een lemma op wikipedia; feitelijk materiaal is daar over het algemeen redelijk juist, de meer evaluatieve, kwalitatieve onderdelen lijden vaak aan een ernstige vorm van 'biased' te zijn.

Verder, als we 1988 als ijkpunt nemen, hoe onrealistisch/onhaalbaar is dan de stelling dat échte rock zich nauwelijks heeft vernieuwd de laatste twee decennia?

Het feit dat Talk Talk postrock genoemd wordt, net als Godspeed You Black Emperor, en ook Porcupine Tree heeft nog niet tot echte waardering voor die laatste twee bands geleid, in mijn geval. Verder zou ik ook Mogwai, Laymar etc nauwelijks in één adem met TRalk Talk kunnen noemenn - voor mij is Postrock een containerbegrip.

Elders heb ik al uiteengezet dat ik meer heil zie in een feature-based typering van een muzieksoort/band, omdat je dan ook intuïtief ervaren relaties tussen bijv. Bowie, Roxy Music en Magazine kunt weergeven - in een soort 3D-model (tag cloud) dat lijkt op een representatie van de Melkweg en dat een andere weergave biedt, naarmate je een ander uitgangspunt kiest. In zo'n model zou je ook relaties tussen Talk Talk en de andere genoemde bands kunnen weergeven of de relaties tussen de verschillende albums van Talk Talk - je kunt ahw denken aan een scattergram, maar dan in 3D.

Je kunt best gelijk hebben, maar zolang twee stromingen naast elkaar bestaan (altijd dus) zie ik niet in hoe je iets kunt hebben aan het plaatsen in de tijd. Dan zul je toch altijd op inhoudelijke kenmerken het onderscheid moeten maken.



Ja, uiteraard, maar dat geldt toch voor elke genre-aanduiding? Europe en The Who kun je allebei rockbands noemen, toch hebben ze wat mij betreft niet zo veel gemeen en ik houd dan ook wel van de tweede en niet van de eerste. Toch zegt het label 'rock' me in ieder geval dat ik geen disco of jazz hoef te verwachten. Zo ook met postrock, het zegt me in ieder geval gedeeltelijk wat ik kan verwachten: veel instrumentaal en veel nadruk op de opbouw van een nummer.

Het is inderdaad onzin om Talk Talk, GYBE en (de oudere) Porcupine Tree als meer van hetzelfde te zien, maar er zijn volgens mij best wel gemeenschappelijke kenmerken.

Chamelen Day - bedankt voor de tip: Lateduster. Ga er naar op zoek. Laughing Stock blijf ik uniek vinden - de verzamelnaam postrock is zo alomvattend en inwisselbaar (container, inderdaad!), dat ik dit werk daar niet graag onder geschaard zie. Nogmaals omdat er veel meer wordt gerefereerd naar de bronnen die ik al eerder noemde. Daarnaast mist ongeveer de helft van de stukken het voor postrock kenmerkende toewerken naar de climax en/of dynamiek (Myrrhman, New Grass, Runeii) Daarnaast is het geluidsbeeld vooral akoestisch, op het klassieke af. Feitelijk heeft alleen maar een deel van de gebruikte instrumenten iets met popmuziek te maken, en al helemaal niet met rock - in welke vorm dan ook - dan eerder nog met jazz, denk aan het drumgeluid. Daarbij maak ik er geen geheim van een hekel te hebben muziek per sé in hokjes te plaatsen, ik zie daar het nut niet zo van in. Ga zo weer even luisteren denk ik. Fenomenaal!

Een uitstekend album, maar staat toch altijd in de schaduw van Spirit of Eden, een album wat ik regelmatig in de loop zet. Jammer dat ze niet meer van dit soort muziek hebben gemaakt.

Luister dan naar het solo album van Mark Hollis, deze dus. In dezelfde lijn, daarna is hij een kluisenaar geworden. Helaas, maar gestopt op zijn hoogtepunt.

Die was ik laatst ook al een keer tegengekomen en had hem ook gelijk op mijn lijstje gezet. Misschien dat ik die wel meeneem op vakantie.

Ondanks dat ik het gemiddelde al had gezien had ik niet verwacht dat Talk Talk Spirit of Eden zou kunnen evenaren, laat staan overtreffen. En dat is ze toch gelukt. Voor mijn gevoel vind ik Laughing Stock sterker en intenser, maar het is nog wat te vroeg om dat definitief te beslissen.

De opener en de afsluiter vind ik niet zo heel erg sterk, maar daartussenin is het één grote luistertrip. Inderdaad meer jazzy en experimenteel van aard. Ik hoor soms ook wat overeenkomsten met de improvisaties van Jerry Garcia. De stijl van beiden lijkt wat overeen te komen op dit specifieke vlak.

'Ascension Day' en 'New Grass' vind ik het mooiste, maar ook die vlaag van noise-achtig geluid in 'After the Flood' werkt goed.

kluizenaar hij woont gwoon in london met zijn vrouw en kinderen en heeft zich verder terug getokken uit de muziekwerld

hoezee! wordt begin oktober in de us opnieuw op vinyl geperst door het vrij fijne BaDaBing records.

eindelijk een officiële vinyl release voor een deftig prijske....

hier (Norman Records) te pre-orderen voor net geen 16 GBP excl shipping

PS ook mark hollis' soloalbum zal door het zelfde label opnieuw op vinyl geperst worden

Ook bij Bol.com voor 20e in de pre-order.

Ik heb de Mark Hollis solo-album al in de bestelling.
Het slechte nieuws: tot nu toe is alleen bekend dat de 'master' van dit vinyl....de cd is.
Vergelijkbaar met het op cd zetten van een cassettebandje en dat dan uitbrengen. Dus het zou best aardig kunnen klinken, maar zelf verwacht ik geen spectaculaire uitgaven. Het originele vinyl blijft dus waarschijnlijk beter klinken (en blijft duurder in de aanschaf...)
Ik blijf hopen dat een maatschappij als MFSL, Classic Records of Audio Fidelity beschikking krijgen over de originele album-masters zodat we een sensationele vinyl reissue krijgen....

Kan je een link met de bron van dat verhaal plaatsen?

Iets dergelijks is ook gebeurd met de re-masters van 1e 5 New Order albums, in de collector's edition. Peter Hook heeft zich bijv. daarover beklaagd op Amazon. Je vraagt je werkelijk af wat voor slordervossen er rond lopen bij platenmaatschappijen dat ze én de Master én de back-up ervan (Master2) zoek maken, want een back-up tape laten meelopen dat was bij veel platenmaatschappijen toch een goede gewoonte.

Google op Ba Da Bing Records; dat is de 'maatschappij' die de heruitgaves verzorgt. Ik ben ze op hun facebook-pagina's aan het bestoken zodat duidelijk wordt wat hun bronmateriaal is (cd, mastertape, hig-rez digitaal, etc.). Vooral bij albums van dit statuur is dat belangrijk. Bij veel vinyl-re-releases lijkt het vooral te gaan op het inhaken op de vinyl-'rage' (en het feit dat het originele vinyl op eBay peperduur is geworden). Terwijl ik best meer geld wil betalen voor een serieuze 'audiophile' heruitgave op mooi stil 180-grams vinyl en een fijne remastering....

Iemand enig idee wat de titel betekend of is het gewoon netzo ongrijpbaar als het album?

Lees hier. Is het album ongrijpbaar dan?

Wat ik er van heb gehoord wel ja, maar Talk Talk is voor mij in zijn geheel ongrijpbaar. Een nieuwe dimensie van muziek door de unieke sound. Ik weet soms echt niet wat ik er mee aan moet en soms is het prachtig.

De muziek is toch altijd melodieus. Ook het late werk. Wat dat betreft gewoon goed "te grijpen". Zou voor jouw niet zo moeilijk hoeven te zijn. Jij bent toch ook liefhebber van Godspeed?

Jij uiteraard, maar dit scheert toch wel andere toppen. Misschien moeten de albums nog rijpen. Dat zei je ook al bij Spirit of Eden.

Het is zeker niet vergelijkbaar met het werk van Godspeed. Dit album is eclectischer van aard (jazz, rock, klassiek en zelfs een beetje folk). Nmm ook lichter verteerbaar. Dus als je Godspeed kunt verteren, moet dit ook te behappen zijn. Het minimalisme en de jazzy en klassieke invloeden moeten je natuurlijk wel aanspreken. En ik kan me best voorstellen dat de zang van Hollis (het ietwat nasale) niet iedereen bevalt.

Begin anders alleen eens met 'Myrrhman' en 'Taphead'. Vooral die laatste is subliem.

Spirit of Eden en Laughing Stock zijn inderdaad 'ongrijpbaarder' dan Godspeed. Wat niet wegneemt dat Talk Talk "in zijn geheel" ongrijpbaar is. Nummers als It's My Life en Such a Shame zijn toch niet zo abstract?

Wachtend op geld om dit album te kopen spendeer ik mijn tijd met het beluisteren van de track New Grass. Toen ik het nummer voor de eerste keer hoorde was het alsof de hemel zich openbaarde. Het woord 'bizar mooi' al eens eerder gevallen hier maar met deze track krijgt het een hele andere demensie. Geen voor de hand liggende melodieën maar lege instrumentatie die zorgt voor een raar, nieuw gevoel. Alsof de mens een nieuwe emotie krijgt.

wellicht ben ik wat vervreemd van de bestedingsruimte van jongeren, maar voor een euro of vijf is deze toch gewoon te koop