Talk Talk - Laughing Stock (1991)

Sorry, daar moest nog 'tijd' bij. De aankomende toetsweek belemmerd de kans om muziek te luisteren. Leren en muziek gaat bij mij niet samen.

Klein wondertje, gepropt in een jewel case. Vlinders in de buik, kippenvel en traanoogjes. Je kent het wel. Plaat voelt aan als een kussen van ganzenveren. Zacht, warm en slaperig. Spijtig dat dit heet laatste hoofdstuk van de band is.

Een-na-laatste: Mark Hollis - Mark Hollis (1998) is er ook nog - sluit naadloos aan.

En met een beetje goeie wil ligt dit Beth Gibbons & Rustin Man - Out of Season (2002) in het verlengde. Zou zeggen meer dan de albums van 'O'rang of Bark Psychosis.

Nou de eerste van Bark komt ook nog een beetje in de buurt. Zeker ook proberen.

In hoevere lijken de bovengenoemde albums op deze? Kwa sfeer of kwa instrumentatie?

Zoals Mjuman zegt "sluit naadloos aan", "ligt in het verlengde". En zoals CD zegt "beetje in de buurt".

Mark Hollis zou iig zo een drieluik kunnen vormen met deze en Spirit of Eden.

Ik vind die Mark Hollis plaat toch wel minder tot de verbeelding sprekend als de laatste twee TT albums. Die Bark Psychosis ook zeer zeker. Hex meer in het verlengde van deze, Dustsucker meer aansluitend op electronische postorck die 'toen' in zwang was.

De instrumentatie is heel anders - veel elektrischer, veel minder akoestisch en zou ik een link moeten leggen, zou dat eerder met symfonische rock (evt. een bepaald soort post-rock) zijn dan met Talk Talk - de Talk Talk-link is ook een hele dunne; in BP zit bijv nauwelijks enige invloed van jazz of klassiek.

Maar goed ik ben niet zo sterk in nieuwerwetse labels - ik zou bijv The Besnard Lakes (prachtband - The Besnard Lakes - The Besnard Lakes Are the Roaring Night (2010) en de ep erna: warme aanraders) typeren als een cross-over van slowcore/shoegaze en de band stond in het boekje van Le Guess Who te boek als 'post-rock'. Ik bedoel maar.

'O'rang (met Paul Webb en Lee Harris) vind ik iets boeiender (meer invloeden van ethnische muziek) en van Bark Psychosis vind ik juist Codename: Dustsucker de fijnste plaat (die heb ik op vinyl en da's een rarity).

Heb Hex nog eens gedraaid en ik snap je opmerking nu beter: imo is het album te 'impressionistisch', bijna schetsmatig; ik vind het compositorisch niet erg sterk, klankmatig wel - er wordt een sfeerbeeld neergezet en als je daarvoor gevoelig bent, soit. Zelf heb ik deels het gevoel naar een free-flow jamsessie te te luisteren. Deze Laughing Stock heeft meer lijn én meer vocals (essentieel voor Talk Talk), maar de klankmatige verwantschap daar kan ik wel inkomen.

Zo bij een winterse fiesttocht door het limburgse landschap met dit Laughing Stock op de muzikale oorwarmers, is het wel erg genieten, naast dat het ook erg koud is. Maar mijn oren zijn verwarmd letterlijk en figuurlijk. Hele mooie muziek, minder is meer en het is eeuwig zonde dat Hollis zich teruggetrokken heeft.

Bij toeval kwam Talk Talk laatst eens voorbij op youtube, zo'n naam die me bijstaat van wat jaren 80 hitjes. Zat ik er toch een beetje naast na het beluisteren van deze Laughing Stock. Wat een mooie sfeerplaat is dit.

Na "The Colour of Spring" doken ze in het diepe; Spirit of Eden is ook een aanrader!

^ Eerst hier maar eens een tijdje van genieten, dan wordt Spirit of Eden de volgende aanschaf! After the Flood is echt adembenemend.

Het verstilde van dit album werkt erg in op de omgeving. Dat is erg knap. Het is dan ook zeker een uniek werk. Helaas zitten de elektronische elementen me in de weg. Op een of andere manier klinken de keyboards nogal geforceerd in de oren voor mij. De diep poetische teksten en stem van Hollis maken veel goed.

Het grappige is dat er volgens mij juist weinig ''electronica'' gaande is op deze plaat, wel Variophons (een oud model elektrisch soort blaasinstrument) en oude analoge keyboards, maar de rest van de geluiden zijn versterkers, gezoem van andere instrumenten en geluiden uit de ''omgeving''. Juist dat rommelige en 'rauwe'' maakt dit album voor mij het duistere broertje van het perfecte en transparante Spirit of Eden.

Kijk, daar heb je het al. Ik vind dat oude keyboard geluid gewoon niet mooi klinken. Alsof ik me in de jaren 70 waan. Ze zorgen voor een goedkoop effect, vind ikzelf. Het was mooi geweest als ze werden ingevuld door andere intrumenten, zoals die prachtige gitaar die te horen is in Myrrhman.

In dat geval is (misschien heb je 'm al) de solo-album van Mark Hollis een tip voor je; die is volledig 'unplugged' en heeft ongeveer dezelfde 'stilte' als "Spirit of Eden".

Ik vind die rare ''solo'' in After The Flood een mooi voorbeeld van wat ik mooi vind aan dit album (maar ik moest er eerst aan wennen); een mooie, bijna verstilde track en ineens is er die bizarre solo op 4:14. Geen idee of het een gitaar is of iets anders, maar ik ben ervan gaan houden!

Ah ja, die staat nog op het verlanglijstje. Ik vind trouwens de blaasinstrumenten wel echt prachtig. Past er perfect bij.

Voor een schijntje op Amazon te koop.

Onlangs de vinyl re-issue van deze plaat gekocht. Helaas niet zo'n bijzondere kwaliteit, dus ik hoop dat EMI ook deze opnieuw gaat uitbrengen. Mijn originele Spirit Of Eden LP (gevonden op een rommelmarkt) klinkt echt stukken beter.

Het lastige is....EMI gaat deze nooit uitbrengen omdat Talk Talk al bij EMI weg was toen de opnames voor dit album begonnen. Dus een heruitgave in de lijn van de andere twee elpees (Spirit of Eden/Colour of Spring LP & DVD) zit er niet in. Klein lichtpuntje is dat meneer Hollis ietwat actiever lijkt te worden en misschien wel bereid is de mastertapes af te staan aan een betere maatschappij dan Ba Da Bing voor een deugdelijke heruitgave!

Laat hem dan ook gelijk de masters van zijn soloplaat aan dat nieuwe label aanbieden. Wat een wereldplaat is dat ook!;)

Dat verhaal klopt maar gedeeltelijk: EMI was ontevreden met het (verkoop)resultaat van The Colour of Spring en was bevreesd voor een commerciële flop - en de manager van Talk Talk vond dat EMI de band onvoldoende wilde steunen en promoten. Na enig juridisch getouwtrek heeft er een zgn 'settlement out of court' plaatsgevonden; naar mijn weten berusten de rechten voor de eerste 3 albums bij EMI en voor de laatste 2 bij het management van Talk Talk - eea is mede af te leiden uit het uitmelken van Talk Talks eerdere oeuvre door EMI.

Met de recente re-releases is het dus maar net de vraag hoe Ba Da Bing die rechten heeft verworven en welk materiaal ze hebben gebruikt - rechten is één ding, toegang tot de fysieke tapes is een tweede (en we hebben vaker gezien dat tapes zoek raakten ).

Mooie plaat. Voor mij is Spirit of Eden meer favoriet, die ken ik langer en is iets toegankelijker voor mij.

Mooie beschouwingen over het album en Hollis etc..

En hier nog meer artikelen en interviews n.a.v. het album.

Vandaag in mint staat op vinyl weten te bemachtigen. De originele lp uit 1991 op het Verve label.Lastig aan te komen ,maar het is me gelukt. De 5 albums van Talk Talk eindelijk compleet.op vinyl uit het jaar van uitkomen.Geweldig warm album wat me elke keer opnieuw raakt. Blijft toch wel een plaat die deuren open heeft gezet voor meerdere bands.Uiteraard in samenspraak met zijn voorganger, ook zo'n juweeltje dat nooit verveeld. Rest me nog het album van Mark Hollis in originele staat zien te bemachtigen, dan is de Talk Talk cirkel rond. Ik prijs mij een gelukkig en bevoorrecht mens om wekelijks van deze prachtband te genieten.Het leven is mooi.

Ook voor mij een prachtige vinyl uitvoering. Niet het origineel maar een 180 gr uitvoering. Wat een plaat is dit toch. De Talk Talk albums worden alleen maar beter naarmate de tijd vordert. Laughing Stock laat alles horen wat de band in zich heeft. Het mystieke van Myrrhman (zo subtiel) de jazzy bas opener op Ascension Day enz. De plaat was origineel al van audiofiele kwaliteit maar deze uitvoering doet daar nog een schepje bovenop. Pareltje

Maar eens een blog aan gewijd, werd tijd!
Laughing Stock

Prachtig album van Talk Talk, op sommige momenten zelfs nog een stukje beter dan Spirit of Eden.
Dit album is net iets puntiger en subtieler dan zijn voorganger. Erg sterk.