Massive Attack - Blue Lines (1991)

Deze ken ik niet, dus misschien wel bullshit hier toch iets neer te zetten.....Wat ik ken van M.A. is meeral het soort 'underground-dance' wat ik graag mag horen op een party of iets. Lekker om me te laten meevoeren op de dansvloer maar zal het niet snel draaien, laat staan aanschaffen.
Van deze ken ik alleen Unfinished Sympathy, en die kan bij mij niet kapot, wat een weergaloos prachtparel van een nummer is dat zeg.
En als ik zo de meningen her en der hier lees, moet het hele album van een gelijkwaardig kaliber zijn. Zou dus best de moeite waard kunnen zijn deze. Maar eens gaan checken deze.

Flip Flop Flyin' - Unfinished Sympathy - flipflopflyin.com

geniaal, de video van Unfinished Sympathy nagedaan met Google Street View.

Smaken verschillen. Wat de een een geweldig album vind, is voor een ander totaal niet relevant. Persoonlijk vind ik dit een erg fijn album, erg relaxt. Velen zullen de nummer 1-hit Unfinished Sympathy wel kennen (met de video die in 1 shot is opgenomen).

Mensen die ze van bijv. alleen Mezzanine kennen, zullen even moeten wennen aan dit album. Maar hier staan ook een handjevol bloedmooie nummers op. Geen 'underground dance' zoals ik ergens heb gelezen, maar meer jazzy. Met voor mij als absoluut hoogtepunt afsluiter "Hymn Of The Big Wheel". Zo zwoel, zo geil. Doet mij een beetje denken aan de sfeer van het album The White Room van The KLF (Make It Rain, The White Room, Build A Fire).

Na 19 jaar nogsteeds een relevant album en zeker niet gedateerd naar mijn mening.

Het ziet er nu wel iets beter uit dan in de echte clip

Mmmmmm, mooi album hoor. De verschillende stijlen smelten mooi samen op een album dat zeker pionierselementen bevat. Een genre was geboren. Lekker ontspannen gebracht, maar wel met volle overtuiging.

Hiervan verschijnt naar ik hoop volgend jaar een mooie anniversary edition.

Is dat al zeker? Ben erg benieuwd dan namelijk.

Ik vind haast ongelooflijk dat dit album absoluut niet gedateerd klinkt en toch al bijna 20 jaar oud is. Dit is echt een mijlpaal in de triphop.

Hmm, ik weet dat dit inderdaad beschouwd wordt als een mijlpaal in de triphop, maar ik vind sommige nummers - hoe raar het ook klinkt - wat Bob Marley-achtig... En dat zal niks afdoen aan de objectieve kwaliteit van het album, maar Bob Marley(-achtige dingen) is niet echt mijn ding... Ik hou meer van de andere albums van Massive attack - die ik overigens wel erg goed vind. Deze krijgt van mij 2,5*.

De Bob Marley-connectie hoor ik eigenlijk totaal niet.


Heb de singles van dit album verzameld en zo heel veel boeiend materiaal buiten dit album is er eigenlijk niet. Maar twee normale non-albumtracks: Home of the Whale en de Any Love 12" uit 1988. Maar die laatste is niet zo heel geweldig. Met Daydreaming (hun 2e single) maakte MA een hele flinke stap voorwaarts.

Op de singles staan met name remixes door mensen als Paul Oakenfold. Het zou wel interessant zijn als ze de remixes die Massive Attack maakte van andere artiesten erbij zouden zetten.

Ik helaas wel, dit is veel te reggae-achtig

Er zit wel een reggae-element in, maar ik hoor net zoveel dub, soul, hiphop.

Ik zou eigenlijk alleen Five Man Army en eventueel One Love als reggae-achtig willen noemen. Het titelnummer bv. heeft toch niets met reggae te maken?

Reggae - boeiende observatie, maar 'k deel hem niet - oude R&B - toen het nog rhythm en blues werd genoemd en soul - dat zeker; beetje dub-effecten dat wel. Tracks 1,3, 6, 9 iig.

Yo mi man, you betta leave da ganja at home. Of noem ze, zal ik eens anders luisteren.

Ik zag dit echt als een brug tussen oude soul/R&B, via dub naar bleekscheten trip-hop (zoals ze dat toen noemden). Dit was destijds meer mijn ding dan die pingeleping schuimpjesmuziek van Dummy.

--edit -- lees nu het commentaar van Herman; kijk daar kan ik wat mee; maardan zijn het nog naar 2 van de 9 tracks.

Hymn of the Big Wheel zou ook zo van een plaat van Frankie Paul kunnen komen.. Dub, reggae, ragga, rasta.. kan me niet bommen wat je het noemt, het verziekt deze plaat behoorlijk voor mij

Ik had 'em nog niet opnieuw gedraaid (dat zal ik zeker doen), maar nu je dit nummer noemt, snap ik 't deels: het is het hanteren van een mechanisme zoals bij Ska (denk aan: "A Message to You Rudy") - een accent leggen in de off-beat. Ik gooi 'em in de contra-expertise, maar mijn eerste ingeving zegt: meer (oude) soul/R&B dan reggae.

Hou vooral de zang van mensen als Jimmy Cliff even in je contra-expertachterhoofd en dan hoor je volgens mij al genoeg overeenkomsten tussen minstens 4 nummers en reggae.
Trouwens raar als de balans gelijk zou moeten omslaan als jij en herman soul/R&B noemen? Ook die directe invloeden op nummers hier vind ik nou niet bepaald geweldig allemaal namelijk
Ik mis een duidelijk eigen keurmerk, een smoel op deze plaat, die hadden ze al meer op de volgende (meer hiphop/ trippy jazz invloeden) en zeker op Mezzanine (pitstop in triphop hell!). Dit is me allemaal te braafjes en kabbelt maar oeverloos door.

Je houdt gewoon niet van soul. Is verder prima hoor.

Dit album was zowat het eerste triphop-album en vind ik nog steeds de beste van Massive Attack (samen met Mezzanine). Inderdaad veel soul- en reggae-invloeden maar daar is niets mis mee.

Dat weet ik wel.. Maar het is dat overdreven reggae-sausje hier wat hem definitief de das omdoet Protection is volgens mij ook flink door soul beïnvloed namelijk, maar die bevalt me uitstekend.

Tja, Horace Andy is natuurlijk een reggae-zanger maar past hier goed bij Massive Attack.

Je hebt blijkbaar een enorme aversie voor reggae, ik ervaar die invloed niet zo groot als jij. Protection vind ik ook erg goed, al vind ik de arrangementen daar soms te dik aangezet. Ik grijp sowieso wel vaak naar de eerste drie Massive Attack-albums, maar deze doet me toch het meeste.

De "reggae en soul invloeden op dit album zijn wel zeker aanwezig, maar gaan op in het grotere geheel van deze boeiende en broeiende plaat.

De invloeden die Massive Attack voor dit album gebruikten waren zo divers en kwamen voort uit de muzikale smeltkroes die Bristol eind jaren 80 was.

Uit dat imense scale aan muziekstijlen die destijds in Bristol de boventoon voerden heeft Massive Attack de "Trip-Hop" gedestileerd.

Reggae, soul, broken beats (DJ Shadow moest ik aan denken, maar da's een anachronisme) en hip-hop.

Met name de stem van Shara Nelson en de keyboards (Hammond-sound, met Lesley-box - ik moest aan Jimmy Smith denken) doen aan soul (ouwe R&B, Stax denken) - zo is Be Thankful van William De Vaughan uit 1974.

Reggae: Horace Andy zou je idd reggae-achtig kunnen noemen en bepaalde beats huppelen idd ska-achtig, maar het zou niet het eerste zijn waaraan ik zou denken.

Ik zou het ook geen triphop meer noemen - wat een &%%#$# aanduiding - weet nog goed dat op een gegeven moment ook DJ Shadow in dat vakje belandde en toen kwamen Kluger en Swordmeister daar ook nog bij en opeens werd het lounge en toen kon het licht uit.

Massive (Attack - mocht niet in '91) blijft Massive - indrukwekkend, reggae of geen reggae - it sal my aan mij fiets joekelen al noemt iemand het polka!

Ach, en ondanks die reggae-invloeden (overigens ook wel heel snel in een comment hier op Musicmeter neergezet nadat ik net een nummer - ik weet niet meer welk - had geluisterd waar de reggae wel erg dik bovenop lag), zal het ook wel een goed album zijn, het is gewoon niet mijn ding...

Toch nog een aandachtspuntje voor deze aspirant-OOR-journalist, 'k moet niet alleen zeggen wat ik wel en niet leuk vind, maar ook of het een 'goed' of een 'slecht' album is...

Dit album voor de zoveelste keer beluisterd en ik kan niet anders tot de conclusie komen dat dit album duidelijk niet mijn ding is. "Unfinished Sympathy" is mooi, dat wel, maar de overige songs weten mij maar niet in vervoering te brengen. Misschien "Mezzanine" nog maar eens proberen.

3,0*

Unfinished Sympathy stond precies vandaag 20 jaar geleden op nummer 1 in de Nederlandse top 40. Draai hem nog ongeveer iedere 3 maanden nog steeds.

als er een anniversary edition komt en ze gooien daar de Nellee Hooper 12" van Unfinished sympathy op dan koop ik hem meteen-die heb ik alleen op grijsgedraaid vinyl

Dit album is trouwens erg kort

ABSOLUTE MIJLPAAL in de triphop. Nooit meer ge-evenaard, ook niet door MA zelf.

Net nog zitten draaien; en alleen al de openingstrack is werkelijk .

Als er één album verdient in de top-250 binnen te treden, is deze het wel.
Muziek-historisch-technisch gezien, als u begrijpt wat ik bedoel.

Na de 2 magistrale albums van MA te hebben vertoefd (Mezzanine en 100th Window) vond ik dat het ook tijd werd om eens hun debuut te proberen. En oei oei oei, deze valt vergeleken met de komende albums van MA wel tegen. Erg zonde.

Zo beginnen we bv bij de eerste 3 nummers, Safe for Harm weet de eentonige ritme er maar in te houden, maar de zang is dan weer wel goed, maar vind het behoorlijk misplaatst. En dan komen we bij One Love, ook gewoon erge saaie, eentonige geneuzel, zonder echt veel ritme en diepgang, gevolgt door de titelsong waar ik eigenlijk wel een beetje hetzelfte kan spreken over One Love: eentonig, saai en diepgangloos. Het enige wat het nog een beetje weet te redden is het snaarinstrumentje op de achtergrond, maar das nog niet voldoende. Be Thankfull.... gaat weer een beetje een stapje vooruit, en moest kwa geluid erg aan een soort jaren 60 lottospel programma denken. Maar helaas nog steeds niet echt doeltreffend. Five man Army weet het hier en daar nog wel cool te houden, alleen helaas nog een beetje aan de slome kant. Daddy G zingt dan wel weer goed en ook die regeae deuntjes weten nog wel wat variatie te brengen. Wat dan toch wel zomaar inene een uitschieter is is Unfinished Sympathy, deze was nog best goed en ik moest ook verdacht veel aan Moby denken, ook mooi gezongen door Shara Nelson. Dit was dan nog wel een schitterend nummer. Ook Daydreaming vond ik nog best verrassend eruit komen. Deze weet ook nog wel de stijl erin te houden en verrast ons nog met een paar leuke melodietjes en er zat nog humor in ook. Ook Tricky wist er wat moois van te maken en Nelson liet ook nog wat horen, en daarna mogen we ook niet teleurgesteld zijn met Lately, klonk lekker jaren 70-achtig. Maar wat me daarna krijgen.... Hymn of the Big Wheel, pff wat een zwaar vervelend, irritand, zoetsappig EO-achtig nummertje is dat. Ook Horace Andy zingt het op zo'n zwaar irritante manier, om over die irritante orgelmuziek ertussendoor te zwijgen. Alleen de laatste paar seconden konden er wel mee door. Maar verder was dit me toch wel het beroerdste nummer van het album.

Ja, het is moeilijk. Het debuut van Massive Attack was wat mij betreft gewoon niet gelukt. Er stonden slechts maar 3 nummers op die de aandacht erbij wisten te houden, de rest is gewoon middelmatig tot saai en het laatste nummer is gewoon te beroerd voor woorden. Gelukkig was dit nog maar het groentjes werk en kwam Massive Attack hierna met betere muziek.

Een 5je dus (2,5*)

Tja, over smaak en twisten kunnen we een heel betoog voeren. Doen we niet.
Imo 1 van de beste debuutplaten ooit. Tot aan Mezzanine ging het nog goed daarna haakte ik af (wel enkele andere 1-dag vliegen tegen gekomen die in het verlengde van de 3 eerste platen van MA respectabele opvolgers hebben gemaakt). Ook bij terugluisteren besef ik wederom waarom de plaat bij deze jongen 20 (!!) jaar geleden insloeg als een bom: tijdloos dus dit pareltje!