Massive Attack - Blue Lines (1991)

Al vroeg aan de stimulantia, amice. In nuchtere staat zou een mens zoiets amper uit zijn pen laten vloeien. Gaarne wil ik u verwijzen naar een uiterst relevante track (9) van het album Hunky Dory van ene David Bowie.

Kwalitatief en kwantitatief zijn 2 verschillende fietsenmerken; hoogstens in het tweede geval fiets ik met u mee. En dan nog vertrouw ik op mijn eigen routegevoel

Aan welke drug zit jij in hemelsnaam ? PM me het antwoord, want ik wil ook heel graag cryptisch kunnen spreken!

Buiten dat ik dit een overdreven rationele benadering vind om een album te duiden ben ik het er ook niet mee eens. Nu is het net alsof men met voorbedachte raden wat vocalisten bij elkaar heeft gezocht, terwijl het gewoon om een groep muzikanten uit een scene gaat die al jaren samenwerkten en een mooie plaat wilden opnemen. Het gaat om de emotionele snaar die het album aanslaat en daarbij maakt het mij echt niet uit of er 3, 5, of 10 muzikanten voor nodig zijn. Sterker nog, als er een bepaalde synergie ontstaat (en wat mij betreft is daar op Blue Lines wel sprake van) tussen de verschillende vocalisten dan kan dat juist ook een enorme meerwaarde zijn. De onderlinge bijdragen versterken elkaar dan alleen maar.

Ik vind Beth Gibbons overigens wel een exceptionele zangeres en nog meer in een innemende persoonlijkheid (live mogen ervaren), laat dat duidelijk zijn.

Mjuman schudt de metaforen zo uit zijn mouw, maar ze zijn wel begrijpelijk als je rustig leest. Heb je geen stimulantia voor nodig.

Vind je ook nog wat van de plaat, Louis?

Kijk, dat is nu pas een stimulans om deze plaat te gaan beluisteren, ik zal dit zo snel mogelijk doen.

Nu volg ik al de hele dag deze discussie hier, maar ben er eerlijk gezegd nog niets wijzer van geworden. Behalve dan dat smaken verschillen en dat "men" soms iet wat kortzichtig word door de eigen smaak te laten prevaleren boven die van een ander, maar dat is niets nieuws de zon.

Of dit album tot de klassiekers behoort...? Ja zeer zeker al was het alleen al om de ongelofelijke invloed die het heeft gehad op de ontwikkeling van de Trip-Hop en voortvloeisels daar uit.

Voor muziek van 40/50 jaar oud misschien ja.. voor muziek van nu betekend Massive Attack veel meer

Als ultra consumer shop ik graag bewust en dan zijn aanbiedingen van Gall & Gall en AH leading: de gewraakte post kwam tot stand mede dankzij de Reserva van Valdivieso uit de aanbieding van Gall & Gall en die deed het ook erg goed bij de hertebiefstuk met rodewijnsaus - sorry, Bambi!

Dit album heeft bij mij ook een tijdje in de vergeethoek gestaan, maar ik heb het herontdekt tijdens een luistersessie bij Rhapsody. Bas is de grondtoon van elke muziek en die zit hier volop in. Leroy (hierboven) noemde het al een 'classic album' en da's een goede typering, ik zou er alleen nog aan willen toevoegen dat het een brugalbum is - het slaat een brug tussen soulio's, de dance dudes, de electronic folks en hard (core) rockers - check de waarderingen van de postbodes van de laatste paar dagen.

Geweldig debuut en mijn waardering is alleen maar gestegen - hun fijnste (voor wat het waard is): Mezzanine

Ik zal wel wat plaatsen bij Third.

Massive Attack haalt haar invloeden vooral uit de hip-hop, reggae en rock. Portishead uit de jazz, soundtracks en psychedelische pop. Het wordt beiden onder de noemer trip hop geschaard, maar qua sound verschillen beide band enorm. Leuke is dat lieden zoals The Crystal Method en The Chemical Brothers in de beginfase ook onder trip hop werden geschaard. Big beat komt dus voort uit de trip hop.

@PM - toevallig hadden Herman en ondergetekende een paar paar pagina's terug in een discussie met anderen al op "the origins/sources" van Massive Attack gewezen - wij noemden ook nog specifiek dub en soul/R&B (William De Vaughan).

In die tijd met wildgroei van genres werd vaak alles een beetje op een hoop gegooid.

De chemical brothers hebben invloeden uit triphop maar meer nog uit rave en vergeten breakbeatacts als Renegade Soundwave en Meat beat manifesto die ook een industrialrandje hebben.

Wat wij in NL vaak vergeten is dat reggae, ska en dub wel degelijk part 'n parcel zijn van de Britse cultuur - net zoals nassi, loempia en saté dat zijn van de onze - een gevolg van een imperialistisch/koloniaal verleden. Londense wijken als Brixton en Islington zijn herkenbaar Jamaïcaans gekleurd. Labels en bands (John Lydon) waren goed bekend met reggae en dub - zonder al te veel fantasie kan je dat terughoren in PIL's Metal Box - Albatross bijv.

Reggae en dub zijn geen vreemde elementen in Britse muziek. Triphop was een containerbegrip (vanaf 96 ook een zeker relatie met lounge type K&D), maar de richtingen die de verschillende groepen - oa. Massive Attack, Portishead, Tricky, Morcheeba en Moloko) liepen steeds meer uiteen.

Massive Attack is imo veel meer naar binnen gekeerd en uitnodiging tot (zelf)reflectie dan de imponeerpop/rock van de big beat die ik als hedonistisch, escapistich en extrovert zou willen typeren; en dat kan je bijv ook van een 808 State of Happy Mondays zeggen

Een aantal weken terug heb ik gezegd dat ik dit album zeker zal beluisteren en ik heb vandaag die belofte nagekomen. Volgens mijn statistieken is dit mijn eerste trip-hop plaat die ik beluisterd hebt, al was Fatboy Slim mijn eerste trip-hop artiest. En omdat dit genre totaal nieuw voor me (alhoewel ik wel wat meer trip-hop platen heb gehoord vroeger, maar toen nog geen genie was in genres), zal ik waarschijnlijk genoeg domme dingen zeggen. Bon, het album klinkt goed en alles klopt. Maar ik ervoer dit album niet als een trip-hop plaat. Ik ervoer dit meer als een gewone niet mainstream hip-hop plaat. Misschien is dit wel normaal, maar bij Fatboy Slim kon je meer horen dat hij het dance achtige van de trip-hop gebruikte in de plaats van de hip-hop met een reggae kant achtige.

En alhoewel ik ook geen reggae hoorde, toch niet de traditionele reggae, zeg ik dat er maar bij. Op de één of andere reden krijg ik altijd een krop in de keel als ik Unfinished Sympathy hoor. Ik denk dat dit komt omdat dit nummer heel wat nostalgische gedachten terug brengt. Sowieso is dit voor mij persoonlijke één van de betere die flink op mijn emoties werkt. Wat ook bij het ontdekken van een nieuw genre is, is dat ik niet weet welk cijfer ik hier op moet plakken. Ik ben een einzelgänger, dus meegaan met de meute zit er niet in. Ik vind persoonlijk ook niet dat dit voor mij een vijf of een vier en een half verdient. Dit album is niet slecht, integendeel, maar ik mis iets. Iets wat ik wel bij Unknown Pleasures of een andere plaat die wel de volle punten krijgt heb. Ik denk dat een vier wel een gepast cijfer is.

Fatboy Slim is gewoon dance hoor, met triphop heeft dat niet veel te maken op misschien een nummer als Santa cruz na.

ik zie het verband ook niet tussen "triphop"en Fatboy Slim

en dit album van Massive Attack is een samenvloeisel van stijlen uit die tijd met reggae, dub en soul als rode draad, en niet representatief voor wat erna kwam eigenlijk naar mijn mening

Eigenlijk klinkt elk album van Massive Attack weer anders qua stijl.

Fatboy slim heeft breakbeats en in de tijd dat die muziek allemaal nieuw was werden dingen nog wel eens op een hoop gegooid.

Net zoals Techno en Gabber vaak ook house genoemd werden.

Sinds dit album voorbijkwam in het topic "52 essentiële pop/rock klassiekers" ben ik het weer opnieuw vaker gaan draaien en het wordt steeds maar beter.

Fijn triphopalbum, al hadden wat mij betreft de nummers met Horace Andy geskipt kunnen worden of, beter, door een andere zanger ingezongen. Wat een irritant maniertje van zingen heeft die vent. Vervelend genoeg hebben ze deze reggae-eikel vaker ingeschakeld. Safe From Harm (met de hook en het citaat van Billy Cobham's Stratus) en Unfinished Sympathy zijn klassiekers.

In december vorig jaar heb ik Blue Lines voor het eerst beluisterd. Het was naar aanleiding van het topic Mumeladder 2011 finale albums. Unfinished Sympathy stond in de finale van de mumeladder en Blue Lines deed dus mee aan het topic. Ik beluisterde dit werk 2 keer vluchtig en beoordeelde het met 2,5*. Unfinished Sympathy vond ik maar een lauw nummer en de hele cd bleek vol te staan met lauwe nummers. Enige uitzondering: afsluiter Hymn of the Big Wheel.

Nu waag ik mij opnieuw aan dit album en beluister ik het grondiger en meer. Ik heb er 0 luisterbeurten voor nodig om erachter te komen dat Shara Nelson een mooie stem heeft. Dat wist ik namelijk al door Unfinished Sympathy. Safe From Harm is een aardig nummer. Er komt een lekker relaxt sfeertje naar je toe gewaaid. Te relaxt eigenlijk. Deze lijn zet zich door in het volgende nummer, One Love. Ook een aardig nummer, maar na enkele luisterbeurten raak ik er volledig op uitgeluisterd. Ook bij Daydreaming heb ik hetzelfde.

Het titelnummer en Five Man Army vind ik niks, de tekst wordt door de rapper van dienst snel afgehaspeld en de geluiden op de achtergrond kunnen me in de verste verte niet boeien. Ook Lately raakt me langs geen kanten. Nee, deze nummers vind ik echt saai, ik weet er geen beter woord voor.

Maar nu tijd voor een beetje positievere tekst. Be Thankful for what you've got lijkt verdacht veel op een soulnummer. Een genre dat ik niet zo'n warm hart toedraag, maar dit nummer is goed zonder meer. Unfinshed Sympathy heb ik wat meer leren waarderen. Het kleurloze nummer van vroeger heeft wat kleur gekregen. Ik ga het nog niet gaan aanbidden, maar toch. Hymn of the big wheel is nog steeds mijn favoriet. Een zeer goede en meeslepende track.

Ik kan zeggen dat Blue Lines is gegroeid, maar ik zie nog steeds geen reden om superlatieven te gaan gebruiken. Van 2,5* naar 3,0*.

Bron : Massive Attack announce specially remastered Blue Lines reissue – FACT Magazine: Music News, New Music. - factmag.com

ik weet al wat ik moet hebben voor op mijn platenspeler te plaatsen.

Zeer mooi debuut van Massive Attack! Echt een plaatje die je direct meetrekt met de schitterend opener om je nog een paar keer kippenvel te bezorgen door de prachtige zang of instrumentaties. Heb hem al lang maar lang geleden dat ik hem nog eens volledig afgespeeld heb. Mezzaninne zit wel hoger bij mij dan deze en is duidelijk hun meesterwerk maar dit schijfje is ook een mooie 4* waard. Het valt op hoe fris deze nog klinkt terwijl ie toch alweer van 1991 is

Mooi artikel over de plaat op de website van de Britse krant the Guardian.

Inderdaad een mooi artikel. Dank voor het delen.

Is dat geschreven door de Sean O'Hagan van High Llamas?

Ben wel benieuwd naar een album van Mushroom. Het schijnt dat hij het soulvolle geluid bracht aan de eerste paar albums. Dat miste ik sindsdien.

Denk dat het om twee verschillende Seans gaat, afgaand op de foto's - hij is iig in dienst van de Observer; maar goed we hadden hier een tegenhanger in de persoon van Gert van Veen (Volkskrant en Quasar).

Goed artikel, maar ook de comments zijn lezenswaardig
Articles, interviews and reviews from Sean O'Hagan: Rock's Backpages. - rocksbackpages.com

Perfectie

De nieuwe mix/master van dit album klinkt erg goed. Het is in ieder geval geen 'even het geluid opschroeven' release. De mix klinkt zoveel voller, zeker in vergelijking met de 1991 release.

Prima plaat. De vele stijlen die deze band weet te beheersen is gewoon te gek. En dat niet alleen Massive blijft ten alle tijden een eigen smoelwerk en stijl behouden. Persoonlijk ben ik vaak nooit zo kapot geweest van het gebruik maken van verschillende zangers. Bijna altijd krijg ik dan het gevoel dat ik te maken heb met een verzamel cd van verschillende bands. Maar ook dit weet Massive zodanig in te vullen dat het juist een extra kracht blijkt te zijn.

Er staan wel een paar zwakkere nummer op. Maar al met al een meer dan puike plaat.