Massive Attack - Blue Lines (1991)

Maargoed, Red Snapper is wel cool.

Vermakelijke plaat, maar ook niet veel meer dan dat de beats zijn eigenlijk wel zeer goed maar de featurings gaan al snel vervelen. Maar ik hou dan ook niet zo van Soul, en hier is dat toch veel aanwezig en soms pakt het wel goed uit zoals bij de afsluiter, en de opener. Mijn twee favorieten zijn: Unfinished Sympathy en Five Man Army.

Ik moet zeggen dat toen ik deze plaat voor het eerst hoorde hij me ook tegenviel. Ik leerde MA ook pas kennen met Mezzanine en heb toen deze een keer gekocht in de uitverkoop.

Maar na meerdere malen luisteren viel het kwartje toch wel. Eigenlijk zijn alle tracks toch wel sterk in hun eenvoud en effectiviteit. Romantiek die zich af lijkt te spelen in een koude grauwe achterbuurt. Achter gesloten deuren met de gordijnen dicht.

In 1999 werden zaterdags in de krantenbijlage De Metro van De Morgen in totaal 52 albums geselecteerd die als essentieel werden beschouwd als algemene culturele bagage betreffende de pop/rock geschiedenis. Die albums worden een voor een nog eens bovengehaald in dit topic. Deze week is dit album aan de beurt. Hieronder het stukje zoals verschenen in 1999, in de eindejaarsbijlage 'De Cultuurkenner', een bundeling van alle artikelen uit die gelijknamige rubriek van De Metro.

In januari '91 barste de tweede Golfoorlog los en dat had ook zijn consequenties voor de muziekwereld. Zo werd de debuut-cd Blue Lines van de toen nauwelijks bekende band Massive Attack uit de winkel gehaald omdat de groepsnaam verkeerd zou kunnen worden geïnterpreteerd. Gedurende enkele maanden heette de groep Massive, maar eenmaal de gevechten in Koeweit voorbij waren, mocht Massive Attack weer. De kern van deze band uit Bristol bestaat uit 3D-Del Naja, Mushroom Vowles en Daddy G Marshall, die elkaar al kenden toen ze in de jaren tachtig in The Wild Bunch speelden. Blue Lines groeide dankzij de single 'Unfinished Sympathy' (en de bijbehorende videoclip) uit tot een redelijk commercieel succes. Belangerijker is dat het een van dé sleutelplaten van de nineties is. De vermenging van dub, een film-noir-sfeer, duistere elektroklanken, hiphop en een popgevoeligheid zou later bekend worden als triphop. Voor Blue Lines doet Massive Attack een beroep op enkele extra vocalisten, zoals reggae-veteraan Horace Andy, soulzangeres Sarah Nelson en de jonge rapper Tricky Kid. Als Tricky zou deze kort nadien zijn eigen legende boetseren. Massive Attack zou vorig jaar met Mezzanine ook commercieel tot de superliga toetreden. Artistiek zat de groep daar al vanaf dit aangrijpende, speelse en indringende debuut.

Wat een volslagen idioot idee eigenlijk om een cd uit de winkel te halen omdat je een naam toevallig aan een oorlog gelinkt zou kunnen worden. En wat dan nog?

Wat bezielde men eigenlijk om daar moeilijk over te doen?

Hoe oud was jij in 1991? In feb 91 werd operatie Desert Storm ingezet - en als band wilde je zo goed als mogelijk elke associatie daarmee vermijden, aangezien de USA een vrij grote markt is, is dat begrijpelijk.

Ik weet dat dat toen speelde en het de reden was.

En van de band begrijp ik het nog wel. Alleen het idee waarom het zou moeten vind ik idioot.

laten we eerlijk zijn, Portishead is beter.

Kom eens met wat onderbouwing. Aan zo'n oneliner heeft niemand hier wat.

Ik heb een betere oneliner:

Sinds dit album voorbijkwam in het klassiekerstopic ben ik het vaker gaan draaien en I love it!

Portishead is intenser, menselijker en eerder confronterend. Op die manier zie ik meer parallellen met Radiohead dan M.A, deze is emotioneel vrijblijvender. Naar mijn idee laten ze de samples en electronische bliepjes meer op zich zelf staan.

Die one-liner van een 14-jarige wordt veel te serieus genomen hier. Al komen beide bands uit Bristol heeft vergelijken weinig zin. En uitdrukkingen als "emotioneel vrijblijvender" zijn in al hun niet-toegelichte hoedanigheid hol en loos. Warmte (nauw verwant aan emotie) is op dit album volop aanwezig en "bliepjes" zijn er niet echt in grote hoeveelheid te vinden. Koketteren met muzikale kennis/inzicht heeft alleen zin als je het kunt onderbouwen.

Massive Attack is veel meer een amalgaam van allerlei stijlen en subgenres dan Portishead, al blijft het opvallend hoe mooi Third is als het akoestisch wordt uitgevoerd - zie YouTube en het album in kwestie voor de links, want dat lag niet in de lijn der verwachting en dat Third is idd een klasse beter dan Heligoland, maar dat is dit Blue Lines ook

nou zeg

Totaal niet mee eens. Zeker op Third horen we neo-industrial bij Silence, Folk bij Deep water. Darkwave bij We Carry on. En dan hebben we het nog niet over de verschillende zangtechnieken die Gibbons verbindt. soms haast kerkelijk soms zoals bij Plastic en anderzijds heeft het dan weer iets weg van de Jazz-zangeressen uit de jaren 20.

Hierboven heb in een discussie oa met hulp van Herman een uitgebreid overzicht gegeven van de stijlelementen van dit album - het lijkt me niet nodig die discussie te herhalen.

Third is ca 20 jaar jonger dan dit album dat bovendien nog essentiële sporen van oudere soul bevat. Kan je lezen. kan je ongetwijfeld zien dat ik de laatste worp van Portishead hoger aansla dan die van Massive Attack, Heligoland.

En als jij Portishead 'beter' vind, so be it, maar kom niet met flauwekul als 'neo-industrial' en 'folk' aankakken. Met industrial (Cabaret Voltaire, In The nursey, Clock DVA, Front 242) heeft Portishead nitsj te maken en van folk zou ik Beth allerminst willen verdenken. Ik rust mijn kaas.

Als je mijn zinnen herleest zul je merken dat ik absoluut niet zeg dat Portishead beter of slechter zou zijn.

EOF

Ik ben het zowaar met Mjuman eens.. helemaal gelijk! En Portishead beter lijkt me een duidelijke uiting van mening, want ik zou zulke nonsens niet durven beweren, laat staan toestaan in mijn huis

Silence en We Carry On zijn gewoon popnummers met een stevige krautrock-invloed, een beetje a la Can ten tijde van Ege Bamyasi. Iets wat je ook goed terughoort bij het Beak-project van Geoff Barrow, duidelijk een inspiratiebron voor hem. Neo-industrial en darkwave hebben daar weinig mee te maken. Folk kan in nog wel inkomen in het geval van Deep Water.


Daar kan ik inkomen, maar maakt dat een plaat beter? Ik moet zeggen dat ik Blue Lines en Third compleet onvergelijkbaar vind. Er zit zowat twintig jaar tussen en dat is te horen ook. Vind het ook redelijk onzinnig om de platen en artiesten ueberhaupt tegen elkaar af te zetten, ze hebben allebei hun waarde. Blue Lines spreekt mij emotioneel meer aan, dat wel. Maar beide platen staan hier op 5*.

....tjonge, jonge, wat een dialogen hiero....en dat terwijl we weten dat over smaak niet valt te twisten..... Maar goed als we dan toch wat 'objectieve' maatstaven willen hanteren, dan valt op dat deze plaat, maar net zo goed 'Nevermind' van Nirvana uit die zelfde periode (en die mij binnen dat genre veel minder aansprak dan de eerste 3 platen van Pixies), als ALL TIME-classic wordt aangeduid. En terecht: beide platen krijgen nog steeds veel aandacht (airplay, verwijzingen in popliteratuur, aangewezen als inspiratiebron door latere artiesten,..). Ik zie (feitelijke constatering) dat sinds het uitkomen van deze 'Blue LInes' vele bands zijn geinspireerd door deze plaat/band, dat de band zelf is blijven doorontwikkelen (waar ik dan wel ben afgehaakt, 'Third' spreekt mij niet aan) en dat latere bands, die in interviews aangeven door deze plaat (zwaar) beinvloed te zijn, imo prachtige 'opvolgers' van deze plaat hebben gemaakt. Dus, JA terecht dat dit als all-time CLASSIC album in muziekhistorie wordt aangeduid.

Dat heb ik Leander niet zien schrijven.

Niks mis trouwens met zijn reacties hier.

Idd, kronos, zonder Massive geen Portishead.

laten we eerlijk zijn, Bob Dylan is beter.

Hij noemt de plaat intenser, menselijker en confronterender en geeft hem een punt hoger... Hij verwoordt zijn mening verder heel goed (waarvoor hulde), maar daar mogen mensen het toch mee oneens zijn? Zeker als de verschillende manieren van zingen als argument wordt ingebracht, want dat gebeurd bij Massive Attack net zo goed (al was het maar omdat ze op dit album al 6 (?) verschillende vocalisten gebruiken die ook allemaal weer hun eigen stijl hebben).

@herman,

Met je vraag of dat een plaat beter maakt dacht ik dat je zinspeelde op de oneliner van Mrboblala, terwijl Leander gewoon een en ander als zijn mening weergeeft.

Eerlijk gezegd in de verste verte niet zeg.

Bob Dylan heeft meer voor de muziek betekend dan Massive Attack ooit zal doen.

De verschillende manieren van zingen heb ik als tegenargument gebruikt naar de mening van Mjuman. Hij zei namelijk dat Massive Attack meer een amalgaam is van allerlei stijlen en subgenres dan Portishead. Ik heb nooit gezegd dat verschillende zangtechnieken betere muziek zou opleveren. Een van de motieven waarom Gibbons verschillende 'stemmen' gebruikt is om de verschillende facetten-hoogtes/laagtes van haar persoonlijkheid te belichten. Op die manier komen we weer terug bij mijn eerste opmerking De reden waarom Portishead dus intenser en menselijker klinkt is omdat het persoonlijk gevoelsleven van Beth Gibbons een heel belangrijke factor is in hun werk. Wat bij Massive Attack minder het geval is. Je zegt het zelf ; 'er worden verschillende vocalisten aangebracht' Dat is voor mij nu net HET bewijs dat bij Massive Attack het systeem, het formalistische de methodiek belangrijker is dan de persoonlijke uiting van de verschillende vocalisten. En daarmee zeg ik NIET dat de ene groep beter is dan de andere. Zeker het album Mezzanine vind ik net dat tikkeltje sterker dan Portisheads Dummy. Over het algemeen heb ik gewoon meer met Portishead ja, maar dat is puur persoonlijk. Ben trouwens zelf niet met de vergelijking aan komen hollen, dat was iemand anders

Wat idioot zeg, dat is toch een totaal ander elan. Heeft absoluut niets met de Bristol scene te maken. Die commentaar kun je net zo goed bij een Britney Spears album plaatsen. Tenzij uw opmerking sarcastisch was.

Daar valt over te discussiëren.