Depeche Mode - A Broken Frame (1982)

Ook een dikke veertig jaar later blijft het knap: nadat degene die alle liedjes schreef Depeche Mode verliet, heel snel met een prima opvolger komen. Ik ontdek dat Martin Gore destijds nog maar twintig jaren jong was; hij schreef “gewoon” alle nummers. See You kende ik van de radio en blijkt zowaar de Nationale Hitparade te hebben gehaald: één week #49 in mei 1982.

Na de schitterende hoesfoto’s-als-waren-het-schilderijen valt op dat de muziek stemmiger is geworden. Soms zelfs met meerstemmige zang, zoals de openingstonen van Leave in Silence en Shouldn’t Have Done That. Enkele digitale klanken in Monument doen me denken aan dezelfde van Whitney Houstons hit I Wanna Dance with Somebody. Heel irritant die associatie, ik raak 'm maar niet kwijt... Bij Depeche Mode ontvouwt zich echter een ingetogen nummer. Nothing to Fear is aangenaam instrumentaal en heeft wel iets van de soundtrack van een actieserie. Het heerlijk zwoel-romantische én vlotte See You sluit de A-kant af.
De B-zijde is luchtiger. Beginnend met synthesizerreggae in Satellite, waarna de sfeer richting het debuut gaat via het dansbare The Meaning of Love naar A Photograph of You, dat voor de hitparades lijkt te zijn geschreven maar vreemd genoeg nooit op single verscheen.
Op Shouldn’t Have Done That klinken weer bedaagde sferen, waarmee we terugkeren naar de sfeer van de A-zijde, om met The Sun and the Rainfall misschien wel de perfecte synthese van de uptempo muziek van het debuut en de ernst die op A Broken Frame binnentreedt.

In 2006 verschenen versies met audio-extra’s en dvd. Van vrolijke synthesizer-dance-wave naar vaak bedachtzamer sferen. En dat binnen een jaar na het debuut, gemaakt door drie hele jonge muzikanten. Knap.

Mooi verwoord RonaldjK. Prachtig melancholisch album. Vince Clark wordt niet gemist. Maar goed ook dat ie vertrok, want met Yazoo heeft ie ook mooie dingen gemaakt (Erasure vind ik té poppy).

Sun & the Rainfall, wat een knaller!

Vraagje van de doorgeslagen verzamelaar hier (met een passie voor mooie hoezen).
Zojuist heb ik mijn exemplaar via Discogs ontvangen, en omdat ik zeer gecharmeerd ben van de hoes foto viel mij de cyaan kleurzweem wat tegen. Mijn exemplaar ziet er zoiets <-- uit. Om tot dit voorbeeld te komen moest ik trouwens een foto van een heel andere persing pakken.

Nu verwacht ik niet de extreme verzadiging van het plaatje in dit album topic, maar wel een warme tint van de koren voorgrond.
Mijn vraag; is die wat viezige tint uit mijn voorbeeld de normale kleur, of zit er heel veel variatie in? Zelden een hoes gezien met zo'n bont pallet aan voorbeeld foto's. De Spaanse versies zijn hartstikke geel. Of de foto's in elk geval. Waarschijnlijk een kansloze vraag gezien heet percentage kleurenblinde mannen.

Mijn hoes is een beetje zoals de foto hierboven qua kleur.

Dus niet echt een afwijkend palet. Ben het met je eens, een prachtige hoes, en wellicht de mooiste van Depeche Mode.

Dat is dan wel behoorlijk afwijkend van mijn voorbeeld linkje. Pech voor mij. Ik ga kijken of ik er aan kan wennen. Bedankt voor het nakijken.

DM zonder Vince Clarke kan dus prima. Martin Gore schrijft de nummers, Alan Wilder is een genie in het arrangeren, Dave Gahan heeft de uitstraling die bij een frontman past en natuurlijk een prachtige stem. Andrew Fletcher speelt dan alleen nog de synthesizer en zal later achter de schermen belangrijk werk doen. A Broken Frame krijgt wisselvallige kritieken. Er zitten absoluut mindere nummers op (Monument) maar ook ijzersterke (Leave In Silence, Nothing To Fear, See You). Voor mij een wat late kennismaking met dit album maar een ruime voldoende. En wederom een bewijs dat synthesizers niet koud en kil hoeven te klinken. Dat zal ook komen omdat er toen nog enkel analoge waren. Met de komst van de DX-7 medio jaren '80 werd dat heel anders.

Queebus Alan Wilder komt pas na deze plaat in beeld, verder helemaal met je eens

Oeps...

The Sun & the Rainfall het beste nummer van deze anders best middelmatige plaat.

Je hebt het openingsnummer zeker geskipt

Nee ik heb dit album op een brakke geluidsinstallatie + tweedehands LP geluisterd. Daar kan het ook aan liggen

Wel heb ik een correctie ingestuurd voor de tijdsduur van het nummer, die klopt niet. Het nummer duurt 4 minuten en 49 seconden, en niet 6 minuten en 28 seconden.

A BROKEN FRAME - track voor track

Na het plotse vertrek van Vince Clarke bleef Depeche Mode verweesd achter. Hun tweede langspeler namen ze als trio op en kreeg de toepasselijke titel A Broken Frame (1982). Pas met de even toepasselijk getitelde opvolger Construction Time Again (1983) vervolledigde Alan Wilder de klassieke line-up. Een gelijkaardig verhaal schreef het Schotse Cocteau Twins dat na het vertrek van de bassist Head Over Heels (1983) als duo opnam. Pas op de opvolger Treasure (1984) zou Simon Raymonde de klassieke line-up vervolledigen. Wilder en Raymonde waren beiden onderlegde muzikanten die hoorbaar hun stempel zouden drukken.

De afgelopen dagen bespraken we Head Over Heels (1983) van Cocteau Twins track voor track.
We willen de komende dagen hetzelfde doen met A Broken Frame (1982) van Depeche Mode.

Albumtracks gerangschikt en beschreven ( Cocteau Twins - Head over Heels ) - MusicMeter.nl

Meer bepaald in bovenstaand topic. Like dit bericht als je zin hebt om je te mengen in de debatten.
En als je vindt dat er over dit tweede, wat sombere DM album wel eens wat licht mag vallen.

Niet helemaal juist trouwens, Wilder deed niet mee op dit album, maar was al wel betrokken bij de band tijdens de vorige tour als opvolger van Vince Clarke.

Bizar detail vind ik altijd dat een track van dit album terecht kwam op de synthesizer greatest series van Ed Starink, te weten Nothing to fear. Opmerkelijke keuze.

Ik vind A Broken Frame een heel interessante groeiplaat. Het is naar mijn beleving het equivalent van U2's October in de groei van de band. Het album waarop de twijfel toeslaat en het nog maar de vraag is of er hierna een derde zal komen, laat staan dat de band ooit een doorstart zou kunnen maken. Een album dat nog de echo van het debuut in zich draagt maar ook al de meer donkere kant van het latere DM belicht (leuke schijnbare tegenstelling in de verwoording, vind ik zelf). Voor mij valt DM's tweede uiteen in twee helften: de helft van de nummers zit vol jeugdzonden en groeischeuten, de andere helft durf ik beslist tot hun betere werk uit de eerste helft van de jaren '80 rekenen. Ik heb er al een paar luisterbeurten opzitten en zou het jammer vinden als we niet minstens met z'n vieren zouden kunnen keuvelen in onderstaand topic.

Albumtracks gerangschikt en beschreven ( Depeche Mode - A Broken Frame ) - MusicMeter.nl

Deze A Broken Frame heeft de tand des tijds heel goed doorstaan.
Ik vind dit ook één van de mooiste albumhoezen uit de muziekgeschiedenis

Ben ik met je eens, daarom staat deze LP uitgestald aan de muur in m'n woonkamer. Met de muziek heb ik dan weer iets minder in vergelijking met het latere werk. Maar ik moet 'm binnenkort misschien nog eens in de herkansing gooien.