The Who - Who's Next (1971)

Als ik alleen al naar die album hoes kijk, heb ik zoiets van: dit MOET haast wel een goede plaat zijn

Ik denk voor menigeen nog een onbekende klassieker gezien zijn (veel te) lage notering IMO. Als je van melodieuze rock houdt met topnummers is dit een zg. MUST HAVE!

Het is raar, eigenlijk weet ik al jaren dat dit een fantastisch album is en ook al jaren staat hij met enige regelmaat op. Maar het is alsof hij nu pas in directe communicatie met mijn zintuigen staat. Ineens spreken de teksten wel heel erg voor mij en word ik helemaal meegenomen door de prachtige melodielijnen. 'It's only teenage wasteland'. Het klinkt als een soort troost maar direct ook als een waarschuwing. 'Verdorie man, probeer er alles uit te halen.. leef'. 'Bargain' gaat in deze lijn door. Opzwepend, rebels maar bovenal levendig.

En dan de grootste openbaring 'The Song is Over'. Damn, wat een song. Is dat Townsend die het couplet voor zijn rekening neemt? Ik kwam er laatst pas achter wat een enorme bezieling zijn vocalen herbergen. Kippevel, mooi dat zo'n document je muzikale wereld weer helemaal op zijn kop kan zetten.

Eerste Who album wat ik beluister. De eerste en de laatste track zijn verschrikkelijk briljant, maar daar tussenin staan ook wel een paar mindere nummers hoor. Vooral 'My Wife' is verschrikkelijk modaal. Een meesterwerk hoor ik hier dan ook niet in, maar het is wel erg goed.

4*

Gaat naar mijn mening gewoon nog over Tommy heen.
Baba O Riley is misschien wel het beste openingsnummer ooit .(alhoewel Good Times Bad Times van Led Zeppelin ook niet mis is)
En het nummer behoort zoiezo tot de grootste rockklassiekers.
Dan gaat het gewoon op hetzelfde niveau verder met Bargain,een emotioneel nummer die je gewoon ook zo hard mogelijk op moet zetten.
Love Ain't for keeping zie ik een beetje als een stukje dat nog verder gaat bij het nummer Bargain.
Dan The Song is Over,hoe mooi wil je het hebben..
Oja Getting in Tune komt er gewoon ook nog even achter aan.
Dan Going Mobile,daar kun je een beetje bekomen van de schrik van het begin van het album.
Behind Blue Eyes begint dan (hoe verstandloos kun je zijn als je Limp Bizkit zn cover beter vind),dit is met minstens 10x meer emotie gezongen als de man die er ook een hit mee scoorde en een clip waarvan je denkt: ?????
Won't get fooled again is 8 minuten lang rockgeschiedenis.
Ik heb eigenlijk geen idee of dit bonustracks zijn of wat dan ook,reken het er iig het liefst wel bij want het is de moeite waard.
Pure and Easy,Baby Don't You Do It en Naked Eye zijn toch een heel stuk minder ,maar ja hoe hoog is het niveau van zowat alles hiervoor,als je dat beseft is dit ook gewoon goed.
Water is denk ik het enige nummer dat ik minder graag hoor.
De laatste 2 zijn goeie nummers om op te zetten,alleen ze missen toch die aantrekkingkracht waardoor je het gelijk keihard moet aanzetten en als dan iemand praat je gelijk zegt: ssssssssst.
Goed het albumcijfer komt dan uit op een 4.5 als ik de tracks die zijn aangegeven met een sterretje niet mee tel.
Doe ik dat wel kom ik nog op een 4.
Maar dat doe ik niet,dus een 4.5*
Conclusie: Dit album staat net op de rand van "perfectie".

Oja,de cover is ook nog prachtig!

mooi stukje Yeyo! ! Blijven luisteren naar die jaren '60!

bedankt,The Beatles ben ik nog niet aan toe helaas,maar die komen ooit nog wel.

Oh, maar daar beginnen de meeste net aan geloof ik. Zeker doen! Maar wees er geduldig mee.

Ik vind juist Water The Naked Eye & Baby Dont You Do It, de beste nummers van dit album denk ik! Heerlijke drums in Dont You Do It. Laat vooral zien dat The Who ook prima een Hard Rock band had kunnen zijn.

Na pas twee luisterbeurten (tot aan nr. 9), ben ik al wel achter dat dit een topplaat is. Wat me tevens opvalt is 't heldere geluid.

Deze maakt een kans om in m'n Top 10 terecht te komen. Wat een Klasseplaat.

Wat een wereldplaat is dit van de Who. De bekende nummers zijn natuurlijk te gek. Ik doel dan op Baba o Riley, Bargain, Won't get fooled again. Een nummer wat minder bekend is maar mij vanaf het begin dat ik het hoorde heeft geraakt, is my wife. Zeer pakkende melody en het nummer doet me denken aan een liedje van de Beatles. Op dit moment kan ik me niet bedenken welk nummer dat is maar het heeft bijna precies dezelfde pakkende pianodeun. Wie weet welk nummer van de Beatles?

Tot en met nr 9 is officieel gezien het album zoals het werd uitgebracht.
Inderdaad The Who op hun best.

dit is voor mij m'n meest favoriete the who album, zowat al ruim 30 jaar in bezit en nog steeds kan ik hier enorm van genieten.

Toch het laatste halve puntje erbij. 't Album voelt een beetje als een oude warme jas, als thuiskomen.

Dit album begint met een van de sterkste openers die ik aan albums in huis heb...prachtige opbouw, naar een sterke climax.
Ik had deze schijf al vaker in mijn handen gehad, voor die relaxte prijs, maar wist niet echt wat ik kon verwachten, buiten de bekende nummers.
Maar dat is wederom weer zo mooi aan MuMe, je snuffelt wat rond en laat je over de streep trekken, door de recensies van anderen.
Het geluid is inderdaad scherp en dubbelfriss, terwijl het toch niet een geremasterde versie is.

Prachtige drums ook bij Bargain..goh wat zou die Moon zich uitgeleefd kunnen hebben bij een metal band, met dito drumstel.
The song is over, doet mij gek genoeg denken in het begin aan Erik Satie...minimaal spel, om daarna te gaan rocken.
Behind blue eyes, hoorde ik destijds van hoe heette die band ook al weer? Lompe Bisquitjes geloof ik. Zo'n moment waar ken ik dat toch ook weer van....DUH Roger Daltrey heeft een handje ervan om gevoelige nummers prima neer te zetten, deed ie solo ook een aantal keer.

Dit album staat als een blok beton in een wijds stenen landschap, hoes is goed gekozen.
Dit album kan zich met gemak meten aan het beste wat de Stones gedaan hebben en hoeft zich geen Calimero te voelen t.o.v Led Zeppelin. Ik bedoel Keith en John doen m.i niet voor elkaar onder. Roger en Robert zijn allebei charismatische zangers. Jimmy & Pete hebben ieders hun eigen stijl, dan alleen nog John en John de stutten van de band..nee The Who ligt meer tegen de grote Led Zep aan als bijv. Stones, maar goed misschien ietwat prematuur n.a.v dit geluisterde album.
Zie nu pas dat ze met zijn allen hebben zitten te wateren tegen die blok...goed hoog gemikt trouwens

Vraag me wel af hoe dat blok daar komt of is het een hoax?
Edoch voor nu 4,5...dat onsje meer zit er ook nog wel in denk ik.

Das kort dag na de vorige post, maar die Keith Moon is de Art Blakey van de rockmuziek...en verdient dat laatste half onsje erbij
Man wat een drummer. (met dank aan Baby don't you do it)

Net op vinyl gekregen(voor m'n verjaardag maandag ) en het klinkt echt enorm goed, gek genoeg had ik album helemaal nog niet, hoewel ik de helft van de nummers al wel ken.

Heb je de bonus nummers niet? Baby dont you do it, woah daar gaat hij nog harder te keer. Heerlijk.

Baby don't you do it, wat net hetgeen waardoor dit album voor mij 5* heeft gekregen. Moon is kicking ass. (heb dus toch de geremasterede versie)

Luister momenteel weer naar deze plaat, nadat ik hem ontzettend lang niet gedraaid heb.

Wat een herontdekking en wat mij betreft met kop en schouders boven Tommy verheven...

Deze plaat, Live At Leeds en Quadrophenia zijn toch wel zo'n beetje de 3 beste werken van deze fantastische groep muzikanten.

Petje af !

Telkens ik baba O'Riley beluister krijg ik een rilling over mijn lichaam, vooral na 4min wanneer de drum terug inkomt.

Het is gewoon een dijk van een rockalbum; wat mij betreft zeker één van de beste van de 70's en niet alleen omdat het een favoriet van mij is.

Deze ken ik nog niet. Nog nooit een noot van gehoord zelfs. Moet ik mij nu eigenlijk dan ook een beetje schamen? Ik weet dat dit een topklassieker is, maar heb hem nog nooit gehoord. Van The Who ken ik alleen maar Live At Leeds het live album.

De eerste luisterbeurt valt zeker goed mee. Ik kende al veel van dit album, maar ook de rest kan me goed bekoren. Volgens mij zal hij nog groeien.

4.5*

Geschift goeie plaat die na verloop van de jaren helaas wat op de achtergrond is geraakt.
Keith Moon, wat een drummer

Ik kende het een en ander al en het moest er nu toch eens van komen om deze klassieker te beluisteren.

Het album heeft met 'Baba O'Riley' een ietwat experimenteel maar sterk begin. Net zoals in 'Bargain' is het altijd verbazend om te horen hoe Pete Townshend met enkele simpele akkoorden een goed nummer in elkaar weet te knutselen. Hierna neemt de rustigere kant het over. 'Love Ain't For Keeping' vind ik een geweldig nummer, zelfs één van de betere op dit album. 'My Wife' vind ik wat minder, maar is leuk als tussendoortje. Met 'The Song's Over' laat The Who horen dat ze meer kunnen dan alleen maar rocken. Geweldig drumwerk van Keith Moon streelt ondertussen de trommelvliezen! 'Getting In Tune' gaat helaas op dezelfde manier door. Helemaal geen slecht nummer (erg goed zelfs) maar eigenlijk had ik wel weer een echte rocker gewild na 3 rustige(re) nummers. 'Going Mobile' vind ik eigenlijk helemaal niks en irriteert me zelfs een beetje. Ook een erg zwakke solo vind ik, het lelijke effect op de gitaar helpt ook niet mee. 'Behind Blue Eyes' is uiteraard al bekend bij mij, toch nog steeds een geweldig nummer. Prachtig tokkeltje op de gitaar, de meerstemmigheid, de zuiverheid van Daltrey's stem, de plotselinge wending naar een rockend nummer.. Het zal bij iedereen duidelijk zijn
'Won't Get Fooled Again' is weer een nummer in de stijl van 'Baba O'Riley' en een prima afsluiter, ook weer een favoriet van me op dit album. De absolute uitblinker is hier trouwens Keith Moon

'Going Mobile' had eruit gemoeten en dan tussen 'The Song's Over' en 'Getting In Tune' had ik graag een rocker gezien, dat had het album voor mij persoonlijk beter gemaakt.

Ook jammer is dat de solo's tekort schieten. Een solotje meer en ook wat langer had best gemogen. Het wordt in die solo's ook duidelijk dat Townshend niet het niveau van een Blackmore of Page heeft. Toch één van de redenen waarom The Who bij mij niet op gelijke voet met bijvoorbeeld Deep Purple staat.

Die mag je dan ook echt niet vergelijken met elkaar, dat zijn twee totaal verschillende soorten gitaristen. Je geeft trouwens zelf al aan wat Townshend zo een goeie gitarist maakt: