The Who - Who's Next (1971)

Bepaalde geluidseffecten die op dit album zijn gebruikt doen me zwaar denken aan geluid van Close To The Edge van Yes.

Sterk album van The Who! Hun beste samen met Tommy Deze is misschien zelfs nog iets beter vanwege het prachtig mooie Won't Get Fooled Again. Elke keer als op vt4 reclame komt voor CSI hoor ik dit nummer... erg leuk

ja, goed dat csi hun songs gebruikt voor openingstune , in een aflevering heeft zelfs daltrey een rol gespeeld , hij was de dader die zich iedere keer verkleedde, maar weet niet meer welke afl,

de nummers staan nog als een huis !!!!!!!!!!!!!

Misschien.. mischien, vind ik 'm nog wel een tikkeltje mooier dan Tommy. The Song is Over met haar wisseling van hoopvolle vocalen van Daltrey met neerslachtige vocalen van Townsend. Ondergewaardeerde song.

Dit is duidelijk een all -time favourite rockalbum van mij én voor mij de beste/mooiste Who plaat.

Living Legend heet die aflevering. Ik herkende hem ook.

yup , je kon hem heel rap herkennen , goeie afl. van een goeie serie ,

dank je wel osir

Vond ik Tommy en meer van The Who platen vaak te theatraal, op deze plaat valt al hun klasse op zijn plaats. Voor mij hun best genietbare plaat.

Kijktip voor de Vlamingen onder ons: "Classic Albums" op Canvas op donderdag 19 maart 2009 vanaf 23u35 tot 00u30. Dit album is aan de beurt.

Voor mij voegen bonustracks e.d. vaak totaal niets toe aan een opzichstaand prima album. Dit album is de grote uitzondering!! De bonustracks op dit album zijn stuk voor stuk pareltjes en maken dat de 1 uur en 17 minuten omvliegen.

Dit is niet de best Who-plaat, maar hij verdient wél 5 sterren De beste Who-plaat is Tommy, die dan ook in mijn top 10 staat....

Berichten verplaatst naar Muziek > Algemeen > Classic Albums (de BBC documentaire-reeks)

Verschil van beleving moet er zijn; ik vind dit met afstand de beste Who-plaat en ben niet zo kapot van Tommy.

Tsja, voor mij is The Who beginnen te leven met het beluisteren van Tommy. Tommy was de eerste voor mij, en blijft de beste!

Dat mag uiteraard... .....maar serieus: ieder zijn voorkeur.

Ik ken maar weinig rockbands die zou kunnen vlammen als The Who, de legendarische band van meestergitarist en componist Pete Townsend. Al mag je Roger Daltrey, Peter Entwistle en drummer Keith Moon natuurlijk niet vergeten. Stuk voor stuk gevierde namen.

Who's Next wordt algemeen beschouwd als hun grote meesterwerk, al ging er een turbulente geschiedenis aan vooraf.

Townsend was bezig met zijn nooit voltooide Lifehouse project: een omvangrijk conceptdubbelalbum dat echter niet begrepen werd door de platenmaatschappij en het management van de band. Het project strandde, Townsend raakte gefrustreerd en uiteindelijk werd besloten om de beste nummers van Lifehouse op één plaat te zetten: Who's Next.

Het werd één van de krachtigste rockalbums van de seventies.

De nerveuze synthesizers en zwierige violen maken het eerste nummer Baba O'Riley tot een klassieker en het geweldige Bargain is rock, rock en nog eens rock.

Met Love Ain't For The Keeping bewees The Who dat ze zelfs met akoestische gitaren als een hardrockband klinken.

De songwritingskills van Townsend blijken uit nummers als The Song Is Over en Getting In Tune waar gitaren en piano op hemelse wijze samengaan.

En dan hebben we de beroemdste nummers nog steeds niet gehad: het poëtische Behind Blue Eyes en het ruim 8 minuten durende orgasme Won't Get Fooled Again, de bekendste live klassieker.

Mijn Who's Next-versie is uitgebreid met 7 nog niet eerder uitgebrachte Lifehouse nummers waaronder de eerste versies van Behind Blue Eyes en het later uitgebrachte Pure And Easy. Aanrader!

Ben ik eigenlijk de enige die Going Mobile een fantastisch nummer vindt? Na Baba O'Riley is het echt wel mijn favoriet. Vooral de prachtige zang doet het 'm.

...Nee, dat ben je niet.... (ik ben misschien niet zo'n 'objectieve' user bij dit album echter ).

Is bij mij juist het begin van het 2e hoogtepunt van deze plaat, deze loopt bij mij tot en met #9

Het 1e hoogtepunt ligt dan ook verspreid over de eerste 3 nummers.

Donderdagavond Who's Next in Classic Albums op Canvas!

Enne, geweldig nummerd idd, Going Mobile. Had allang verwacht het in een commercial terug te horen.

Inderdaad:

I'm going home
You know I wanna go home,
I'm going mobile

Inkoppertje voor allerhande artikelen waar je reclame voor kan maken.

Zo'n goeie rockplaat en dan zo laag in de Toplijst... ...tssss....(de wansmaak regeert )...zo zie je maar weer dat het vooral een populariteitslijst is....

Samen met nog twee andere Users heb ik deze gemarkeerd als mijn lieveling nummer, als ik dat zo lees ben jij dat dus samen met..?

Over enkele minuten op Canvas bij Classic Albums.

Ik heb de reportage gezien. Mooi stukje televisie, ik ben nog meer van het album gaan houden. Ligt nu echt wel op het randje van de 5*, maar ik wacht nog wat.

Going Mobile vind ik verassend goed en origineel. Ik ken nog niet alle nummers, voor de nummers die ik ken zou 4.5 goed zijn.
1,4,7,8,9 ken ik.

The Who zou na Tommy nog twee ijzersterke albums uitbrengen. In '71 Who's Next en in '73 Quadrophenia. Het tegenstrijdige van Who's Next is dat het album indertijd anders werd uit uitgebracht dan Townshend ooit bedoelde. Het oorspronkelijke Lifehouse-projekt, een soort Tommy in de toekomst, zag nooit het daglicht. Volgens veel gerenomeerde muziekbladen is Who's Next het beste rockalbum dat ooit uitgebracht is. Pete Townshend speelt geweldige powerchords (m.n. op Bargain) en de geluidskwaliteit is uiterst dynamisch. De synthesizer speelt een belangrijke rol in de muziek. Ik las laatst dat de synthesizer-melodie op Won`t Get Fooled Again een invoering was van getallen die refereren aan Pete Townshend's goeroe Meher Baba. Leeftijd, lengte, gewicht e.d. werden ingevoerd in het apparaat en zo ontstond de bekende melodie.

Dat synthesizer gedeelte is op Baba O'Reily Night Time, vandaar ook de naam

Inderdaad. Baba O'Riley is een combinatie van Meher Baba en de Amerikaanse componist Terry Riley. Beiden hadden grote invloed op Townshend. Het polkastukje aan het eind was een idee van Keith Moon.

Geweldig nummer, ook mooi gezongen door Entwistle. Alleen ja het moet vechten tegen de openings & sluitnummer en die zijn onverwoestbaar in iedere zin van het woord.

Entwistle mocht willen dattie zo kon zingen. Going Mobile is namelijk gezongen door Pete Townsend. Entwistle plukt aan zijn bassnaren..