The Who - Who's Next (1971)

Jup Going Mobile is gewoon een lekker happy song... over de milieuthematiek eigenlijk nog redelijk actueel...

Ja maar dan heeft hij het toch niet helemaal begrepen. Hij zingt namelijk 'I don't care about pollution, I'm an airconditioned gypsy'. Gaat Al Gore nooit goed vinden

Ad, of je een grote tekortkoming hebt zal ik hier niet bevestigen noch ontkennen. Maar als je je verzamelde singletjes op één cd zou willen hebben overweeg dan eens om "My Generation (1996)" te kopen. Een goed verzamelalbum van The Who met circa 76 minuten sterke muziek van The Who. Dit album "Who's Next (1971)"is met 2 nummers ook vertegenwoordigd op "My Generation (1996)".

Gewoon Live At Leeds, Tommy, Who's Next en Quadrophenia kopen. Heb je m.i de essentie van The Who wel in huis. Lijkt mij beter dan een verzamelaar, ook omdat Tommy en Quadrophenia conceptalbums zijn. En daar hoor je pas echt hoe goed ze zijn als je het gehele concept, oftewel het hele album beluisterd. Tracks van dit album op een verzamelaar kan ik nog inkomen, maar van Tommy en Quadrophenia niet. En van Live At Leeds heb je dan mooi verzamelwerk van de albums tot en met Tommy, maar dan op een geweldige manier live.

Who's Next was eigenlijk ook als conceptalbum bedoeld.
Maar het project liep stuk en dit zijn de legendarische kliekjes.
Maar Lifehouse zal hier vast al in geuren en kleuren beschreven zijn.
Nog geen tijd gehad om alle berichten te lezen.

Dit is voor mij echt het meest perfecte rockalbum van eind jaren 60 begin 70. Stevige nummers worden afgewisselt met sentimentele en rustige nummers. Ook de productie is erg goed. Iedereen heeft het altijd maar over The Beatles en The Stones als het om jaren 60/70 muziek gaat, maar die bands hebben geen enkel album gemaakt die in de buurt van het niveau van Tommy, Who's Next en Quadrophenia komt. Voor mij de beste ontdekking van 2009 The Who, en dat terwijl ik Live At Leeds al jaren in mijn bezit heb. Het drumwerk van Keith Moon is mij eigenlijk niet zo opgevallen nog, maar vandaag viel mij in het nummer Won't Get Fooled Again het prachtige drumwerk pas echt op. Ik dacht altijd van wat leutert iedereen toch altijd over het drumwerk van Moon, maar het is echt super. Zeker voor die tijd.

Is dat niet een beetje overdreven. The Beatles en de Stones
die hebben ook goede albums gemaakt hoor. niet onderschatten!
(mijn ontdekking van 2009 is Frank Zappa, King Crimson en Pink Floyd,Dus ik heb een mooi muziekjaar gehad!)

Zappa, Crimson en Floyd? Dan heb je de 3 beste bands allertijden in 1 jaar leren ontdekken. Nu Tool ook nog even.

En ik onderschat The Beatles en The stones echt niet, ik zeg alleen maar dat die bands geen enkel volledig album gemaakt hebben van het niveau van The Who. En dan bedoel ik niet een paar losse nummers, nee een compleet album. The Who is veel meer een album band. The Beatles en Stones worden alleen maar hoger en meer aangeschreven, omdat ze veel meer bekendere singles gemaakt hebben. Dat waren toch echt meer losse nummers bands vind ik. The Who en ook Pink Floyd zijn meer album bands begin jaren 70 dan Beatles en Stones. Tenminste dat vind ik.

ik vind The Who een fantastische band. Zeker wereldklasse. Tommy vind ik zelfs legendarisch. Een fantastisch totaalpakket.

Maareuh om te zeggen dat The Beatles geen compleet album wist af te leren

Dat eerste zou best kunnen, maar dat tweede is flauwekul als je het mij vraagt... De Beatles kun je vanaf Rubber Soul toch moeilijk nog een losse nummers bands noemen, dan doe je coherente en evenwichtige albums als Revolver, Sgt. Pepper's (nota bene een concept-album) en Abbey Road toch echt te kort.

En wat de Stones betreft: ga maar eens goed naar Let it Bleed, Sticky Fingers en evt. Exile on Main Street luisteren. Van die laatste zou ik niet eens weten wat de singles zijn; alle nummers van een zelfde hoog niveau.

Zo dat is een understatement.
The Beatles hebben even goede (voor mij betere) albums als de the who gemaakt. vanaf Revolver t/m White Album zijn dat toch super albums. Zeker geen lossenummers.
Dat zelfde geldt voor de Stones. Niet alles van hun is goed.
Maar ze hebben toch een periode gehad dat ze geweldig waren.(1969 t/m 1972)

(Tool had ik dit jaar overigens dit jaar ook ontdekt maar die albums zijn niet zo goed als PF,KC,en FZ. )

Misschien komt het ook wel omdat ik van conceptalbums houdt. The Beatles en Stones hebben natuurlijk erg goede albums gemaakt. Beatles is mijn ding niet zo, maar van de stones vind ik Let It Bleed en Beggars Banquet toch erg goede albums. Maar dat waren vooral albums met losse goede nummers erop. Van de beatles en stones kun je zo ieder willekeurig nummer doorelkaar draaien zonder dat er een soort van verhaallijn inzit. Gewoon allemaal goede losse nummers op een album gemaakt. tenminste zo zie ik het. The Who heeft een paar albums gemaakt Tommy en Quadrophenia vooral, wat kop/staart albums zijn, en dan zonder skipmomenten zijn, vooral omdat dat 2 conceptalbums zijn. Beatles en Stones hebben geen album gemaakt die mij zo aanspreken dan dat van The Who.

Nou laten we het er dan maar op houden dat dat je persoonlijke mening is.

Dat is met ieder bericht die hier gepost word op mu.me. Het gaat op deze site alleen maar om persoonlijke meningen. Je schrijft immers wat voor jezelf waar is, want anders zou je wel iets anders schrijfen.

O ik dacht dat mijn mening voor iedereen geld

Dit album staat na bijna 40 jaar nog steeds als een huis,met als uitschieters Baba,Wont get fooled again en Behind blue eyes maar de rest is ook zeer de moeite waard,kortom kopen(nice price cd)
4 sterren

voor mij het beste werk van de wie.
geweldig nummers met vaak nog een dubbele bodem of sarcastische ondertoon.
het lijkt me behoorlijk lastig dit te coveren.
de legendarische flop die limp bizkit heet probeerde het eens.
zij maakten van behind blue eyes een matig meeblehr nummer.
en weg was het oorspronkelijke sarcasme van behind blue eyes.

when i smile please tell me some bad news
before i laugh and act like a fool

Dit album is werkelijk geweldig. Alleen die opener al maakt dat je met erg veel plezier dit album gaat uitluisteren. En eigenlijk beluister ik dit album van The Who ook het liefst van hun hele catalogus.

Fantastisch intro van Baba O Riley. Geweldige songs. mijn complimenten voor dit album.

Ik heb dit album laatst aangeschaft.
Zat een heel mooi boeje bij over het verhaalvan dit album en van het conceptalbum wat Pete Townsend in gedachten had.
En die Pete Townsend kan wel meer (instrumenten) geweldig bespelen dan zijn gitaar.

Het zogenoemde Lifehouse inderdaad...

Dit moet wel zowat het meest perfecte pop/rock album uit de begin jaren 70 zijn denk ik. Vooral de rauwheid en het beetje punky karakter spreekt mij enorm aan. De drums van Moon klinken natuurlijk erg goed. Een erg goed album die nu toch een verdiend plaatsje in mijn top 10 gekregen heeft.

Een van de sterkste albums uit de rockgeschiedenis. Ik kan helaas maar twee tracks aanvinken als zijnde mijn favorieten, anders had ik er zo zes aangevinkt.

Who's Next is een album uit duizenden met tijdloze muziek. Erg krachtige maar ook melodieuze rockmuziek op de prachtige teksten van Townsend. Tel daarbij op: de rauwe zangstem van Daltrey, Townsends gitaarkunstenen synthesizerwerk, Entwistle's leidend basswerk en natuurlijk Moon's krachtig en creatief gedrum, en je hebt een historische muziekfabriek. Een muziekfabriek die ten tijde van dit album z'n hoogtij dagen vierde, en dat valt te horen.

Geweldig album, 5*.

Een muziekfabriek, dat vind ik geen slechte omschrijving. Ik hoor onder andere goede zang-, gitaar- en drumpartijen en dat alles in songs met een begin, midden en einde.

Maar muziek hoort natuurlijk een levend iets te zijn en niet een gefabriceerd product.

Ik blijf het proberen met The Who, maar ik blijf er ook moeite mee hebben. Alsof er iets ontbreekt. Tja, veel voel ik er niet bij, behalve soms wat slaap en soms wat irritatie.

Maar zoals gezegd, ik geef het niet op.

Mocht dit wat de glad/gepolijst voor je zijn kan ik je het album "The Who Sell Out" 1967 aanraden. Daar hoor je the Who die zichzelf minder serieus nemen. In mijn ogen hun beste pre-tommy plaat.

Ik vind deze muziek zeker niet 'gefabriceerd' klinken. Met 'muziekfabriek' doelde ik meer op de productiviteit van de gasten dan hun sound.

Die 'sound' klinkt hier zeker niet gepolijst, maar eerder als brute kracht. Altans, dat vind ik dan. Ik ben alleen niet zo'n heel grote fan van hun tijd voor Tommy, enkele sterke nummers daargelaten.

En voor de tijd van Tommy heb je dan weer het prachtige live album live At Leeds, waardoor je denk de beste pre-Tommy nummers wel in handen hebt. Ik weet dat dat live album na Tommy uitgebracht is, maar dat de meeste nummers die daarop staan van voor Tommy zijn.

En The Song Is Over en Behind Blue Eyes dan, vind je dat geen mooie gevoelige nummers dan. Want dat zijn nou juist nummers wat weer niets te maken heeft met het fabrieksmatige vind ik.

Tja muziek raakt je nu eenmaal wel of niet, wel goed trouwens dat je het niet opgeeft en wel blijft proberen.

Toen ik deze plaat voor het eerst hoorde een paar maand terug was ik gelijk verslaafd eraan. Ik draai hem nog steeds wel iedere week een keer. Vooral de opener en Won't Get Fooled Again vind ik geweldige nummers, tis een cliche misschien maar voor mij o zo waar.

Tja...als er bij Won't Get Fooled Again niks door je heen gaat weet ik het ook niet meer!

De schreeuw van Roger op het einde... Werkelijk kippevel!