The Who - Who's Next (1971)

Ditto. De opener en twee afsluiters zijn hier de overduidelijke uitschieters, alle 3 legendarische nummers, en de rest neem ik er heel graag bij. Over de gehele linie net niet genoeg om een 4,5 te scoren, maar nog steeds een zeer goed album.

Bargain en The Song Is Over zijn anders van hetzelfde hoge niveau vind ik.

Ik vind:

Baba O'Riley
Pure and Easy
Won't Get Fooled Again
Naked Eye
Behind Blue Eyes
The Song Is Over
Getting in Tune

De beste nummers van dit album

Die vind ik ook sterk, maar zijn n.m.m. toch niet zo legendarisch als de 3 die ik noemde. 4* wil bij mij trouwens nog steeds zeggen "zeer goed", dus het is zeker niet zo dat Who's Next plots daalt in mijn achting of sleet vertoont - want dat is zeker niet het geval. Zeg maar dat ik aanvankelijk wat overenthousiast was.

Die 3 nummers zijn gewoon legendarisch omdat ze erg bekend zijn bij het grote publiek. Die 3 nummers kende ik ook al voordat ik dit complete album kende. Voor mij staan er nog wel wat meer legendarische nummers op vanwege de kwaliteit en niet vanwege bekendheid. Voor mij 1 van de beste rock/pop albums uit de jaren 70 iig.

Bargain mag ook wel met een legendarische stempel bestempeld worden, net als My Wife

My Wife vind ik degelijk, maar persoonlijk het minste liedje op dit album. I Don't Even Know Myself is daarintegen zelfs mijn favoriete nummer van The Who.

ik vind Baba O'Riley het allerbeste nummer allertijden.

Mag ik even wispelturig doen? Nummers als Bargain en The Song Is Over zijn eigenlijk ook op en top The Who en heel sterk als je ze afzonderlijk beluistert. Volgens mij waardeerde ik ze gewoon minder omdat Baba O' Riley en Won't Get Fooled Again wat mij betreft zonder twijfel (hoog!) in een top 100 rocknummers aller tijden mogen staan. Laatstgenoemde 2 zijn geen nummers van 5 sterren, maar 6 of 7, en als ik kijk naar andere albums die bij mij 4* scoren, waardeer ik Who's Next toch nog meer, dus terug naar 4,5*! Overdreven kritische geest die ik soms toch ben.

Ik vind het gek dat ik maar twee favoriete tracks kan selecteren..

Dat komt volgens mij door het aantal tracks dat erop staan

Komt doordat die extra tracks niet mee worden geteld dacht ik..

Dat zal het wezen ja... Bij andere CD's met zoveel tracks kon ik er namelijk minstens drie kiezen..

Ten eerste: de bonustracks heb ik nog niet beluisterd. Onderstaande bespreking gaat dus alleen over de negen nummers van de originele lp. Er is bij dit album wat discussie over de bonustracks, dus ik wil even benadrukken dat ik verder niets tegen bonustracks heb. Die van Who’s Next ga ik zeker nog een keer luisteren, maar ja, ik kan nou eenmaal maar een bepaalde hoeveelheid tijd vrijmaken voor The Who. Er moet worden gewerkt en de afwas verdwijnt niet uit zichzelf.

Toch ben ik het wel eens met de mening dat de bonustrack bij deze cd op een apart schijfje hadden moeten staan. Who’s Next, in zijn originele versie, is namelijk helemaal rond. Aan het einde van de plaat, als Roger Daltrey heeft gezongen ‘Meet the new boss/ same as the old boss’ dan is alle verzadiging bereikt die je als rockliefhebber maar zou willen. Om dan meteen, zonder pauze, met een nieuw nummer te beginnen, dat is net zoiets als een stomende huwelijksnacht achter de rug hebben, en daarna nog even snel naar de hoeren gaan. De reis van Baba O’Riley naar Won’t Get Fooled Again is een ervaring die compleet op zichzelf staat.

Grappig dat het beste Who-album dat ik ken in feite bestaat uit restjes van een mislukte conceptplaat. Het gaat hier om het Lifehouse Project, waar gitarist Pete Townsend jaren mee worstelde, bla bla bla, ga maar naar Wikipedia als je het verhaal niet kent. Of beter: ga deze plaat luisteren, want volgens mij is dit er wel zo eentje die je gehoord wil hebben.

Ik vind alle nummers goed, maar er zijn er vier waar ik even apart bij wil stilstaan. Allereerst My Wife, dat ik een tof nummer van John Entwistle vind, en niemand het als favoriet noemde toen hij stierf, wat ik een groot onrecht vind.

Ten tweede Baba O’Riley, omdat ik een aantal jaren geleden kennis maakte met The Who via een verzamel-cd, en ik toen alleen de oude singles zoals Magic Bus leuk vond. Ik herinner me dat ik Baba O’Riley hoorde en dacht, wat een saai nummer. Misschien herkennen jullie het: dat je terug zou willen gaan naar het verleden om jezelf een trap onder je hol te geven. ‘Nee snotneus! Dit is een stukje pure popperfectie! Beter luisteren jij!’ Helaas gaat dat niet, maar mijn excuses zijn alsnog gemaakt aan het Niemandsland Der Tieners.

Ten derde wil ik even Going Mobile memoreren, simpelweg omdat ik het nog niet uit mijn kop gebrand krijg, ook al ga ik keihard Sieneke meezingen.

Ten slotte noem ik natuurlijk Won’t Get Fooled Again omdat… Nou ja, ga dat zelf maar eens over de koptelefoon als je niet weet waar ik het over heb.

Nog even Limp Bizkit noemen, wiens cover van Behind Blue Eyes hier veelal kotsende smileys oogst. Bereslechte cover ook, natuurlijk, maar het is wel veelzeggend dat zo’n bandje teruggrijpt naar The Who op het moment dat hun populariteit afneemt (Limp Bizkit nam ten slotte ook een nummer op dat My Generation heet). Alsof ze wisten dat hun hoogtepunt erop zat en de magie van The Who werd ingezet als schietgebedje. Zo zijn er duizenden rockmusici die een bijna slijmerige bewondering hebben voor deze band. The Who behoren tot de Olympische Goden van de rock.

Als je niet te luid afwast is dat perfect met luisteren te kombineren .

Ik moet zeggen dat ik de 2 bekendste nummers (Baba O' Riley and Won't Get Fooled Again) ook dadelijk de beste vind.

Heb dit album toch al enkele jaartjes en reeds menigmaal geluisterd maar deze twee blijven er voor mij bovenuitsteken. Waarmee ik niet wil zeggen dat ik de rest niet kan smaken, maar het is toch niet van het tijdloze niveau van die twee nummers. Behind Blue Eyes en The Song Is Over zijn aan mij niet besteed.

Bij mij had dit album ook tijd nodig maar mijn smaak was ook nog weinig ontwikkeld. De bonustracks moeten gewoon op een apart schijfje staan, goede opmerking van Sandokan-veld. Ik beoordeel gewoon de eerste 9 tracks en die vindt ik allemaal steengoed. Love Ain't for Keeping wil ook niet pakken rafke pafke?

De bonustracks mogen er ook zeer zeker zijn hoor. Ik zou mijn huidige album nimmer nooit niet willen inruilen voor de originele release met maar 9 tracks.

Ik heb hier een Who's Next [Deluxe Edition] met 29 nummers, moet die niet op de site?

Namelijk deze: Customer Image Gallery for Who's Next (Deluxe Edition) - amazon.com

Superalbum! Ik kende The Who voorheen alleen maar van de intro's van CSI. Nadat ik Tommy maar eens op had gezocht n.a.v. de Top 2000 (Tommy is gewoon dé radiotune), vond ik het tijd om meer The Who op te zoeken. Zoals ik al zei kende ik Baba O'Riley en Won't Get Fooled Again al van CSI, maar nooit helemaal.
Afgelopen weken heb ik dit album een paar keer geluisterd en hij blijft steengoed.

Het begint gelijk met het beste nummer. Met name de solo (de "polka-beat") vind ik een geweldige ingeving van Keith Moon. De overgang van lekker rocken naar die muziek is prachtig.
Het stukje van CSI blijft overigens wel het beste:
'Out here in the fields
I fight for my meals
I get my back into my living
I don't need to fight
To prove I'm right
I don't need to be forgiven'

Bargain is een lekker nummer die de sfeer van Baba O'Riley nog even voortzet. Love Ain't For Keeping is mooi door zijn eenvoud.

My Wife is gewoon weer lekker ouderwets rocken.
The Song Over begint lekker rustig en komt wat later pas echt op gang. Overigens wel een heerlijk nummer om naar te luisteren!

Getting In Tune is een beetje hetzelfde verhaal als The Song Over. Een (relatief) rustig begin om vervolgens op het einde pas echt los te komen. Het begin deed me overigens een beetje denken aan Candle In The Wind van Elton John.
Going Home wordt een beetje overschaduwd door de volgende nummers, omdat het voor mij toch de overgang naar het einde inluidt.

Daarna heb je Behind Blue Eyes, leuk om ook eens het orgineel te horen. Ik kende alleen de versie van Limp Bizkit, welke overigens ook heel goed is.

En als afsluiter natuurlijk het geweldige Won't Get Fooled Again. Veel hoef ik niet te zeggen. De lyrics spreken voor zichzelf:
'I'll tip my hat to the new constitution
Take a bow for the new revolution
Smile and grin at the change all around
Pick up my guitar and play
Just like yesterday
Then I'll get on my knees and pray
We don't get fooled again'

Het beste album van The Who wat mij betreft.
Alle nummers zijn klasse. Super begin en afsluiter ook.
Het nr my wife van entwisle vond ik eerst wat minder maar nu ook top eigenlijk. verder weinig aan te merken op deze plaat. 5 sterren dik !!!

hihi, bij Baba O' riley dacht ik dat mijn CD speler vastliep
verder is behind blue eyes een mooi nummer, en ik kijk meestal ook in de boekjes van CD's, en ik zag dat de drummer ook die viool speelde ( ik geloof bij won't get fooled again...)had ik echt niet gedacht!

Viool zit in het stukje van Baba 'O Riley, Won't Get Fooled Again is dat andere epische rock nummer.

om de een of andere manier moet ik steeds aan de harley davidson van onze buurman denken als ik won't get fooled again hoor
onverklaarbare gedachten

Eigenlijk is een Harley wel een beetje voor Fools, als je ziet hoe dat merk tot in den treure uitgemelkt is de laatste honderd jaar. Je rijdt nog steeds op een product uit de beginjaren wat concept betreft. Deze muziek is wat onverwoestbaarheid wel een beetje te vergelijken met een Harley Liberator uit de 2 de wereldoorlog. Rijden nog steeds veel van rond, en is en blijft onverwoestbaar, net als dit onverwoesbare en onverslijtbare album waar maar geen sleet op lijkt te komen. Het klinkt nog steeds erg modern ook. En das met de Liberator weer niet zo, waar je eigenlijk een ware machinist voor moet zijn om hem te besturen.

Ja. Er is niks vergelijkbaars met dit uit de periode dat dit album uit kwam. Ik lied dit ooit aan iemand die nog nooit van The Who had gehoord (hoe dat in hemelsnaam überhaupt kan, snap ik ook niet) horen, die geloofde me niet toen ik zei dat hier 2 tracks op staan die ook voor de CSI tunes worden gebruikt. "Kan niet" zei hij, "da's moderne rockmuziek, niet iets uit de jaren '70." Hij geloofde z'n oren niet toen ik het opzette.

Zegt toch wel wat van de virtuositeit en kracht van The Who.

zukke cds hebben de bietels en de stones nooit gemaakt vind ik.

Die bands kunnen mij ook veel minder bekoren.

De Beatles/de Stones en The Who hebben dan ook een totaal verschillend oeuvre.

Ik denk dat er ook genoeg mensen zijn die nooit van Pink Floyd hebben gehoord. Dat vind veel opmerkelijker.
Ik denk dat in onze categorie de klassiekers niet echt bekend zijn bij sommigen.

Ik heb al iets gelijkaardigs meegemaakt met iemand die nog nooit van Led Zeppelin had gehoord, mijn onderkaak hing op de grond. Moesten ze die klassieke groepen nu 's meer draaien op de radio, want ze staan dan wel in een "top zoveel aller tijden", dan zou het grote (jonge) publiek tenminste niet denken dat er niet meer is aan muziek dan foute '90s-muziek en oppervlakkige hedendaagse pop/electro.

Baba O' Riley, de beste album-opener ooit? Ik denk van wel! En House gaat akkoord! YouTube - Baba O'Riley- House, M.d fanvid