The Who - Who's Next (1971)

Het is geen wedstrijdje, Zeg alleen dat de grootste bands van die tijd ook allen met hun grootste albums kwamen.

Maar dat klopt ook helemaal! Eind jaren '60, begin jaren '70 waren geweldige jaren, voor vrijwel alle 'grote' bands. Ik zou iedereen aanraden zich af en toe daarin te verdiepen, muzikaal kan het bijna niet tegenvallen.

Bij mij waren de rockopera's Tommy en Quadrophenia juist lange tijd mijn topfavorieten van The Who. De laatste tijd vind ik deze verzameling individuele songs echter in kwalitatief opzicht net boven de twee eerdergenoemde onlosmakelijke gehelen uitsteken. Who's Next is van de eerste tot de laatste noot buitencategorie en staat minimaal 140 plaatsen te laag in de Top 250.

Dit is inderdaad veruit het beste album van The Who, op dit album geen mindere tracks, daar waar de andere 2 als topalbums getypeerd worden er wel mindere nummers op hebben staan. Mijn voorkeur gaat vooral uit naar de 9 originele nummers, die bonusmeuk kan me echt gestolen worden.

Zonder bonusmeuk beslist een 5*

Bonusmeuk? Niks bonusmeuk. De bonustracks zijn van dezelfde muzikale kwaliteit als de originele 9 nummers, ze zijn minstens even geweldig. Sterker nog, een van de bonustracks is een van de mijn favoriete Who tracks: I Don't Even Know Myself. Ondergewaardeerd pareltje is dat. En dan heb ik het nog niet eens gehad over Water en Naked Eye...

Geweldige bonus tracks inderdaad en ik vind ook de versie van Behind Blue Eyes die als bonus track is toegevoegd iets beter.

Zeker geen slechte versie inderdaad, maar doe mij toch maar het origineel.

Waarom is de deluxe-versie weg? Met o.a. een live-versie van Behind Blue Eyes en Won't Get Fooled Again.

Deze: Amazon.com: Who's Next (Deluxe Edition): The Who: Music

Sterke plaat zo weer lekker draaien.
Bonus tracks zijn voor de verandering wel een keer de moeite waard.
Al was het beter geweest als ze ff een pauze van een paar sec hadden gemaakt tussen de nummers.

Ik lees een hele rits aan berichten van héél jonge mumeërs. Vinden jullie dit geen belegen rockmuziek, of kan het gewoon nog jaren mee?

Kan nog jaren mee!
En wat mij betreft ver verheven boven al die Coldplay en Radiohead meuk van nu.

Ik ben dan wel niet zo héél jong meer, maar als twintiger stel ik dat The Who en Who's Next nog lichtjaren mee kunnen. Simpelweg omdat dit grootse, onrverwoestbare kwaliteitsrockmuziek is, rockmuziek zoals rockmuziek bedoeld is, destijds vergezeld van een massa-exposure die rockmuziek heden ten dage niet meer ten deel valt. The Who is een van de rockbands die de wereld veranderden en vele rockliefhebbende generaties na ons zullen deze band en dit album koesteren.

Amen!

Een aantal nummers kunnen nog jaren mee. Andere nummers kunnen me niet bekoren, maar dat heeft niks te maken met de houdbaarheidsdatum ervan.

The Who is een band die niet goed is vanwege het vernieuwend zijn en niet goed is vanwege de invloed die ze hebben gehad, zoals bijvoorbeeld The Sex Pistols. The Who is niet tijdsgebonden. Dit album had gisteren uitgebracht kunnen worden, want er staan gewoon ijzersterke nummers op. Echte kwaliteit muziek vergaat niet.

Ondanks de vele praatjes, kun je wat mij betreft vergeten dat de Sex Pistols bijvoorbeeld meer invloed hebben gehad dan The Who.

Volstrekte onzin die wordt aangepraat. Waarom zouden de Sex Pistols dan zoveel invloed hebben gehad? Ze hebben welgeteld één album uitgebracht, hadden daaromheen een hoop commerciële herrie en "hoe val ik op" bedacht, dat kon je aan Malcolm McLaren wel overlaten. Daarna was het eigenlijk heel snel over. Het heeft vooral tot media-aandacht geleid.

De invloed van The Who, eerst als band met singles, daarna met albums als Tommy en Who's next, is veel groter geweest, ook met betrekking als het gaat om "opstandigheid". Voor de jeugd van destijds was er nog niet zo gek veel eerder geweest, vandaar de grote invloed.

Het leidde tot hippies, anti-vietnamdemonstraties, verregaande democratisering, een hele lijst om op te noemen en daar was The Who één van de leidende bands in.

Anders dan de Sex Pistols heeft The Who wél miljoenen albums verkocht, hebben ze ook veel meer jongeren bereikt.

Daarom begrijp ik heel goed, waarom The Who nu nog steeds jongeren aanspreekt, het is ook tijdloze muziek en de teksten zijn ook van eeuwige waarde.

De muziek van die oude hippies, die inmiddels in leeftijd al gauw naar de 60 en ouder gaan, heeft geleid tot actie en verandering in de maatschappij, de punk van de Sex Pistols nauwelijks. Maar waar je die "oude volgelingen" inmiddels niet meer hoort (hoeveel zijn er op musicmeter?) heeft de punkbeweging met de Sex Pistols in het vaandel een hele schare jongere volgelingen opgeleverd die vanaf die tijd willen doen geloven dat het de belangrijkste muzikale stroming ooit is geweest, om elke denkbare reden.

Fanatiek zijn ze zeker geweest, nog, maar de muzikale en maatschappelijke veranderingen die het heeft opgeleverd is toch maar marginaal, zeker in vergelijking met de generatie van bands als The Who. Bovendien hebben de Sex pistols, waar helaas de meeste aandacht op werd gericht, andere punk en aan punk verwante bands die wél de juiste intenties hadden, in de schaduw gezet.

Verkoopcijfers zeggen natuurlijk lang niet altijd alles maar het zegt wel wat over het aantal mensen dat is bereikt en mogelijkerwijs door een album kan zijn beïnvloed. En ook in die zin steken The Who & co. met kop en schouders boven de punk en de Sex pistols uit.

Dat neemt niet weg, dat er best nog wel een aardig aantal bands zijn die als 'punk' zijn begonnen, maar die zich later hebben geëvolueerd, hele goede tot geweldige muziek hebben gemaakt, vooral als hun muzikale richting al snel veranderde van punk in newwave. The Jam, Xtc, The Stranglers, Talking heads. Ik noem er een paar maar ze staan eerder bekend als succesvolle newwave bands dan dat ze met punk hadden te maken.

Ik zeg ook niet dat The Sex Pistols meer invloed hebben gehad en ik erken de gigantische invloed van The Who. Ik zeg alleen, waar The Sex Pistols echt alleen van die "commerciële herrie" leven en daardoor tijdsgebonden zijn, heeft The Who ook nog gewoon ijzersterk songmateriaal. Dat maakt The Who ook zo tijdloos.

The Who is voor mij zelfs de beste band aller tijden. Tijdloos, krachtig en meeslepend. Voor mij is The Who ver verheven boven nieuwere meuk als Coldplay, Radiohead en Muse. Ik zie die muziek ook echt niet als tijdloos, waar deze muziek dat wel is. Altans, voor mij dan.

En betreffende de Sex Pistols.. The Who waren de eerste echte punk band. Kijk maar naar hun live optredens, zonder The Who zouden de Sex Pistols en het hele punk-genre nooit hebben bestaan. In die zin is The Who sowieso al invloedrijker.

De muziek, maar vooral de concerten van The Who in de 60's, vormen inderdaad voor een deel de basis van de punk. Wie de band in haar begintijd My Generation ziet spelen moet het gevoel hebben naar een (proto)punkband te luisteren. Strak, hard, snel, monotoon, agressief...

Baba O'Riley en Won't Get Fooled Again zijn Meesterwerken met de hoofdletter M. Maar de rest van dit album stelt niet al te veel voor. Bargain is nog wel leuk, de rest is middelmaat met de kleine letter m.

Dat zijn inderdaad de absolute uitschieters op dit album, maar Bargain en Behind Blue Eyes vind ik daar ook nog bij horen. De eerste 2 en de laatste 2 nummers maken dit album wel een beetje inderdaad. De 5 tussenliggende nummers zijn wel ietsje minder maar nog erg goed om te beluisteren. Nietemin vind ik dit echt een klassiek pop/rock album die zo in het rijtje van Rumours, Hotel California en het debuut van The Dire Straits gezet kan worden.

Zo slecht is deze nou ook weer niet hoor

En wat mij betreft ook Getting in Tune nog.

Nee, dit album staat écht wel een trede hoger op de Stairway to Heaven van rockmeesterwerken dan de door jou genoemde 3 albums. Althans, in mijn opinie dan.

Fantastische Rock. Ik voel een soort bevrijding als ik naar dit album luister. Alles loslaten. Gewoon genieten van het moment.

Dit begrijp ik niet. Middelmaat is een woord dat je echt niet kan verenigen met dit meesterwerk. Beste studioplaat van een rockgroep buiten categorie. Goede rock is tijdloos. Daarom staat deze plaat vandaag nog steeds als een huis. Om maar een voorbeel te noemen buiten die twee klassiekers : het talloze gecoverde (geen enkele versie komt in de buurt) behind blue eyes kan ik op geen enkele manier middelmatig noemen. Moest er even uit

En My Wife en The Song Is Over zijn ook geweldige mooie nummers dus dan blijft er nog minder middelmatigs over

Dit album staat voor mij boven alle andere Who albums.
Ik zag dat ik nog niet gestemd had, al heb ik dit album al sinds 2008 in mijn bezit!

Met dit album heb ik ups en downs gehad, net als met de andere van de Who.. Who Sell Out moet ik weer eens her luisteren want die staat nu op 1,5 ster...

Roger Daltrey... de stem.. niet voor alle momenten geschikt soms erg irritant, maar soms ozo mooi. Op deze plaat verveeld hij niet en is het ook het overgrote deel van het songmateriaal van goud gemaakt.
Prijs nummers:
Baba O'Riley, Love Ain't For Keeping, The Song is Over, Getting in Tune, Going Mobile en uiteraard de eeuwige draak(jaja de Limp Bizkit versie dan..) Behind Blue Eyes, wat deze laatste dan zo goed maakt tegen over de Limp Bizkit cover is toch het middenstuk, hier lekker jaren 60/70 en rocky. EN Won't Get Fooled Again.

De bonus tracks... tja, die moet ik dan maar eens her luisteren, wat BHBE 2 nou voor toevoeging heeft/had ik weet het niet!

De tweede BBE is een alternatieve versie, met orgelpartij. Deze versie is ingezongen direct nádat Roger hoorde dat zijn hond overreden was. Zit dus wat meer emotie in. Er bestaan alternatieve versies van alle Who's Next nummers, vooral die van WGFA is erg interessant. Leslie West (van Mountain) speelde ook gitaar mee op een aantal van die tracks.

De live-CD (Young Vic 1971) is een opname van een open repetitie, waarbij de Who's Next nummers live getest werden. Ook nummers die daarna nog maar zelden gespeeld werden, zoals "Time Is Passing", "Pure and Easy" en "Love ain't for Keeping". Beste stuk vind ik, wanneer de gitaar van Pete uitvalt tijdens "Young Man Blues" en je pas echt het geweld dat Keith Moon/John Entwistle heet kunt beluisteren!

Ik vind de nummers die ik ken als Baba O' Riley en Won't get fooled again live een stuk beter uit de verf komen, hier klinkt het me net iets te gelikt.

Niet voor niets sinds jaar en dag mijn favoriete periode, muzikaal gezien