Pink Floyd - The Division Bell (1994)

Ok, op zich best aardig, maar zo kunstmatige poging van Dave Gilmour om Pink Floyd nog levend te houden... Het blijft als een solo-album van Gilmour klinken met als gastmuzikanten de heren Mason & Wright... 2,5

waarvan akte.

Heerlijk album....

Klinkt niet echt verkeerd dit laatste studio album van Pink Floyd, en ik zou persoonlijk ook niet weten waarom het minder zou zijn dan hun mega albums uit de jaren '70.
Nu moet ik ook gelijk toegeven een echte Pink Floyd kenner ben ik ook niet dus mischien heb ik ook wel geen oor voor hun unieke muzikale kunsten waar velen zo mee weg lopen.
Ieder z'n muziek zeg ik dan maar.

Er staan best goede nummers op deze plaat, maar wat deze plaat mist (ik spreek even voor de PF diehards) is de onmiskenbare inbreng van Roger Waters. Die zorgde altijd voor een duister randje aan de muziek en pakkende teksten. Maar dat het zoveel minder is denk ik ook niet, PF fans zijn nu eenmaal gewend sommige zaken te verheerlijken (of mystificeren). Barret was daar één van en na het vertrek van Roger Waters moest die verheerlijkt worden (ten dele terecht, maar niet zo erg als de puristen doen geloven).
Marooned is een erg lekker nummer.

Prachtige plaat en bijzonder ondergewaardeerd. Het is niet in de stijl van het oude Pink Floyd, maar dat wil nog niet zeggen dat het ook minder is dan het oude Pink Floyd. Gilmour en Wright weten toch ook hier een hele bijzondere sfeer neer te zetten. Hoogtepunt van dit album is het prachtige 'High Hopes' (dat trouwens sowieso een van mijn favoriete Pink Floyd nummers is), maar ook nummers als 'Poles Apart' en 'Marooned' weten rillingen over mijn rug te bezorgen. Verder mis ik Waters helemaal niet op deze plaat, de heren Gilmour en Wright (ik noem Mason maar niet, aangezien hij volgens mij helemaal niets heeft meegeschreven aan dit album) tonen aan dat ze ook zonder hem wel prachtige muziek kunnen schrijven.

4,5* voor dit minder bekende meesterwerkje

hmm, het is een beetje lauw. Bij tijd en wijle mooi gitaarspel maar het mist net een scherp randje om het spannend te laten zijn. 3*

Een wel hééél matig Pink Floyd album. De enige twee nummers die mij nog een beetje aanspreken zijn "What do you want from me" en "Keep talking". Dit omdat Sam Brown hier op de achtergrond meezingt

prachtig album en onterecht zo aangevallen, Dit album kan gerust naast de andere grote albums van pink floyd staan en het is ook het beste album van alles wat er na the wall uitkwam (niet dat er daar zoveel albums tussen waren).
Men krijgt direct al vooroordelen door het feit dat het album in 1994 uitgekomen is en roger waters erop ontbreekt.
Toen ik dit album voor de eerste keer beluisterde wist ik dit nog allemaal niet, het heeft mij enigszins wel verrast dat het album zo laat nog uitkwam.
Maar dat veranderd niets aan de muziek, het album straalt een magistrale sfeer uit, elk nummer staat als een huis, het zijn mooie composities en het klinkt allemaal heel goed, mooie sound dus.
5,0*

Ik ben spijtig genoeg nog niet echt bekend met Floyd. Wat ik echter wel kwijt kan is dat ik heel veel Floyd bij andere mensen heb mogen horen. En het valt me voornamelijk op dat ik van hun nog geen enkel nummer heb gehoord dat ik slecht vond. Zelfs de mindere nummers zijn in principe goed doordachte songs, en dat heb ik met nog geen andere band mogen meemaken. Waarvan ik ondertussen reeds wel trots eigenaar van ben zijn 'More', 'Dark side......', 'Delicate sound.....' & 'Division bell'. En ik vind ze alle waanzinnig. Zelfs de smooth 'Division bell' (m'n eerste van ze) draai ik nog altijd met veel plezier. Van dit album geraak ik echt in chill-out sferen. Maar dat is zowiezo niet zo gek met een opening als 'Cluster one'. Prachtig album....tsja.....5 pnt.

Dit was mijn kennismaking met Pink Floyd. Had vroeger wel van deze band gehoord natuurlijk, maar de muziek kende ik niet. "Take it Back" werd een bescheiden hitje toen ik een jaar of 13 was en dus écht in muziek ging verdiepen (althans.. ik ga er vanuit dat je rond die leeftijd je eigen muzieksmaak e.d. gaat ontwikkelen). Van mijn verjaardagsgeld heb ik dit album gekocht en ik blijf er bij dat ik dit een heel lekker album vind.

Na de aankoop van dit album ben ik verder gaan sparen in mijn PF collectie en ja, dan moet ik eerlijk toegeven, dat er véél beter albums zijn. Mensen die aankomen met "Dire Straits album blabla" moeten hun eigen mening kweken en niet Roger Waters napraten (die heeft gezegd dat A momentary lapse of reason nog wel een beetje PF had, maar dat hij bij The Division Bell dacht dat hij naar een Dire Straits album zat te luisteren).

Het is niet wat je van PF gewend bent, maar toch is het qua geluid een pareltje. Hier en daar iets te veel opgepoetst, net iets té gelikt, maar ja.. deze plaat stamt dan ook uit de 90's.

Heb je DSOTM, WYWH en Animals ook beluisterd? Want je zegt dat je ook "andere" albums hebt gehoord, maar niet de welke. Indien niet, beluister deze 3 dan eens in deze volgorde.

Onderstaand bericht is bedoeld voor Berryvdp.

Division Bell wordt onderschat, die verdient minstens een 3,90 - 4*

Eerste gedeelte van de zin kan over gediscuseerd worden, het tweede is een erg vreemde opmerking.

een 2 voor de fraaie productie, niks spannends te vinden op de plaat. Hoogtepuntjes: Keep Talking en de gitaarsolo op High Hopes. Dieptepunt Dhr Wright die weer eens probeerde te zingen.......

Ja op de dvd P*U*L*S*E zingt Wright het refrein van "Time" (Tired of lying in the sunshine...). Hij klinkt heelzenuwachtig en heeft een heel zwakke stem. Gelukkig komt Gilmour er wat kracht bijzetten na 3 zinnen of zo .

Bij het laatste concert wat Gilmour ga in Olanda was Wright er ook bij. En ik kan je vertellen......het was geen pretje

Waar heb je 'm gezien? Olanda? Wright heeft meegewerkt aan Gilmours album "On An Island", er was dus geen ontsnappen aan.

Olanda, dat kan niet anders dan in de HMH te Amsterdam zijn lijkt mij

Geen geweldig pink floyd album. Is echter alsnog geen slecht album (alleen voor de pink floyd standaard). Iedereen zou van dit album tenminste het nummer high hopes moeten luisteren.

high hopes is geweldig, luisterde ik veel toen ik jaar of 6/7 was leende ik pulse wel eens van mn vader om het dan op mn comp. te draaien

Ik moet zeggen dat de nummers die ik ken (Keep Talking, High Hopes) erg goed klinken..

Is dit nog steeds een conceptalbum zoals ze die in de Waters-periode maakten? High Hopes klinkt er wel naar...

Wat het album The Division Bell van Pink Floyd zo goed maakt, is dat het een staalkaart is van wat de band in verleden heeft gemaakt. Tijdens het luisteren betrap ik me er vaak op dat ik denk dit zou een mooie aanvulling op een eerder uitgebracht album kunnen zijn. Een voorbeeld: What Do You Want From Me zou niet mistaan op The Dark Side Of The Moon.

....wat ik dan weer zie als weinig vernieuwend en in herhaling vallen

joy

Ik ben het helemaal met jou eens. Eigenlijk deed Pink Floyd op The Division Bell hetzelfde als Tool op 10,000 Days...

Nope, zowel The Division Bell als A Momentary Lapse Of Reason zijn geen conceptplaat te noemen... Sterker nog, beide platen hebben een diepgang van een surfplank in vergelijking met eerdere albums...

ik proef een negatieve ondertoon, mag hoor

hoe goed ik Tool ook vind, er zit ook veel herhaling in 10.000 days, niet te ontkennen

Joy

Dat klopt...


Ik ben het wederom met je eens...

tip, volgende keer de mening van een ander niet persoonlijk aantrekken

Ik begrijp niet helemaal wat je bedoelt, want ik ben het helemaal met jouw mening over deze plaat eens. Deze plaat was voor mij een teleurstelling, die een beetje te vergelijken viel met mijn teleurstelling over het meest recente album van Tool. Vandaar die vergelijking...

Bovendien trek ik een mening van een ander nooit en te nimmer persoonlijk aan... Als dat wel het geval zou zijn zit ik immers hier (op een muziekforum) niet op de juiste plaats...