Pink Floyd - The Division Bell (1994)

Berichten verplaatst naar Pink Floyd

Ik zie beide wel graag tegemoet moet ik zeggen. Eindelijk nieuw werk van oude meester Rogier is natuurlijk sowieso de max. Maar een beetje vers gepingel van Gilmour zie ik ook altijd wel zitten. Toch altijd wel weer grote klasse wat ie tevoorschijn tovert. Zoals op dit album of zijn laatste solo plaat.

Ik mis Waters is het enige dat ik kan zeggen.

In mijn tienerjaren heb ik ook lang zo gedacht. Uiteindelijk moet ik toch wel erkennen dat ze duidelijk beiden hun eigen artistieke kwaliteiten hebben.

Al gaat mijn voorkeur ook wel duidelijk uit naar Waters.

Trouwens, Pink Floyd heeft gister aangegeven dat er een nieuw album aan zit te komen om te vieren dat The Division Bell 20 jaar oud is.
Het eerste nummer van het album komt waarschijnlijk in Oktober uit en heet "The Endless River".
Alhoewel, Waters is er helaas weer niet bij.

Wisten we al...

The Division Bell 20th Anniversary Box Set

Recensie vd Humo

Kon de verleiding niet weerstaan om dit album op een geremasterde vinyl uitvoering te kopen. Blijft m'n PF verzameling zoveel als mogelijk Up to date. Mooi artwork en een 180 gr dubbel lp. Klinkt werkelijk perfect. Mooie aanleiding om het album weer eens te beluisteren. De controverse over dit album ken ik maar al te goed. Blijft overeind dat David Gilmour met dit album een prima te pruimen plaat heeft gemaakt. 4* was het en blijft het.

Nou, dat kan je wel zeggen. Klinkt werkelijk fenomenaal en wat een mooi artwork!

Uiteindelijk belandt deze van PF toch het meeste in de CD-speler. Dat kan komen omdat ik de andere albums al teveel gehoord heb en een Us and them of een Money behoorlijk op de zenuwen gaan werken, ik weet het niet. Veel nieuws onder de zon is er hier ook niet eigenlijk. Veelal compacte bluesy poprock songs met kop en staart. Heel sfeervol met veel vette gitaarpartijen in alle soorten en maten waarbij je niet persé je volle aandacht bij hoeft te houden als je niet wilt. Mag wel natuurlijk, maar je kunt ondertussen ook nog eens wat anders doen, zoals dit berichtje typen

En wat voor sterrenwaardering ga je aan dit album hangen, gigage?

uhhh, had voor mij iets pittiger gemogen zoals de tapas afgelopen weekend, 4 doen? wel mooie soloos, 4.5? zoiets

Meer pit en...... Roger Waters

omdat?

Ik ben, op DSOTM en Animals (geweldig!) na, niet een ontzettende kenner op het gebied van Pink Floyd maar dit album vind ik eigenlijk één van de mooiste. Misschien kan het komen doordat dit het allereerste album is waar ik integraal naar ben gaan luisteren natuurlijk

Voor Floyd's doen, een fris plaatje.

Ik heb dat in verschillende berichtjes aangegeven hier.
Met Waters is er meer venijn. Gilmour gaat echt voor de muziek maar minder voor de visie.
Het is allemaal zo netjes.

Ja, je kunt niet zeggen dat je je mening voor je hebt gehouden, Michel!

En gelukkig maar.

Genoeg over gezegd Rogier. Wil ook niet steeds in herhaling vallen.

Ieder zijn ding natuurlijk, maar ik vind het wat vreemd dat een Relics bijvoorbeeld hoger scoort dan deze. Ach ja, zo is er voor elk wat wils

Vanuit het topic Pink Floyd - The Endless River, maar ook interessant voor hier:

die mashup tussen Division Bell en Endless River -met extra materiaal- is echt geweldig gedaan! Ze hadden eigenlijk het lef moeten hebben om het op deze manier uit te brengen (sterker nog, David Gilmour als je dit leest neem contact op met die mannen en releasen zou ik zeggen ): 2 uur genieten. Jammer dat 'ie niet op de site mag, want dat album had een hoge score van me gekregen.

Eigenlijk heb ik alleen nog maar die mashup gedraaid want die is inderdaad retegoed in elkaar gezet. Je krijgt op die manier een interessante tweeluik die nog spannender is.

Naast 'P.U.L.S.E' ook dit album weer geluisterd. Het klinkt eigenlijk allemaal zo mooi, dat een 3,5* gewoon te weinig is. 4,0*

Het vertrek van Roger Waters in 1985 betekende een periode van meeslepende rechtszaken en spanningen tussen hem en zijn oud-bandleden. De beginperiode van Gilmour’s leiderschap opende zich in 1986 met het matige A Momentary Lapse of Reason, waar Richard Wright als sessiemuzikant terugkeerde in Pink Floyd. Door het gebrek aan Waters creatieve inbreng verliepen de opnames voor dat album moeizaam. Het drietal dook pas in 1993 opnieuw gezamenlijk de studio in voor de opnames van hun veertiende studioalbum The Division Bell. Van grote invloed was de tekstuele inbreng van Gilmour’s nieuwe echtgenoot Polly Samson, die David inspireerde tot het uiten van zijn gevoelens. De problemen van het menselijke leven en de gesprekken die we voeren vormen de basis van het album.

Via de instrumentele klanken van Cluster One voert het album zich naar rockballad What Do You Want from Me. Het gitaarspel van Gilmour dringt zich op door het toetswerk van Wright heen. Het verleden van de band komt aanbod in Poles Apart, waarin Syd Barrett en Roger Waters in de teksten voorbij komen. Gilmour toont zijn krachtige gitaarspel in het instrumentele Marooned. Een ander wonderschoon geheel vormt Coming Back to Life, waarin de gitaarklanken en synths het nummer in alle rust laten vorderen. De liefdesuitingen van Gilmour vinden hun weg in zijn gitaarsolo’s en ontspannende drumritme. Keep Talking gaat daarna in op de wijze waarop we met gesprekken onze problemen kunnen bespreken. De ritmische gitaren en de invloeden uit de elektronische muziek worden in het muzikale geheel in goede banen geleid. De technische invloeden zijn terug te vinden in de talkbox en de vervreemde gitaarklanken.

For millions of years mankind lived just like the animals
Then something happened which unleashed the power of our imagination
We learned to talk

Het hoogtepunt van het album vormt het autobiografische High Hopes. Met de invloeden van Gilmour’s vrouw Samson vormen de teksten meer diepgang dan David’s eerdere werk. Met de aanvangende klanken van de kerkklokken en het aangrijpende pianospel van gastmuzikant Jon Carin voert Gilmour je mee naar zijn jeugdige jaren. De muzikale opbouw weet zich met de orkestrale klanken en het emotionele gitaarspel tot diep in de mens binnen te dringen. Gilmour’s vocalen zijn doordrenkt van zijn schoonheid en voeren de teksten terug naar de beginjaren van See Emily Play.

Beyond the horizon of the place we lived when we were young
In a world of magnets and miracles
Our thoughts strayed constantly and without boundary
The ringing of the division bell had begun

Alhoewel The Division Bell over de gehele linie nogal wat zwakke elementen kent, staan er ook een paar van Gilmour’s tekstuele hoogstandjes op. Het drietal krijgt naast een aantal gastmuzikanten de ondersteunende kracht van bassist Guy Pratt. Op vocaal gebied lijkt Gilmour in enkele momenten afwezig en vormen de muzikale uitspattingen minder diepgang dan voorheen. The Division Bell mag zich met de terugblikken op het verleden en de bij vlagen grandioze solo’s van Gilmour het beste werk noemen na het afscheid van Roger Waters.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Wat zijn voor jou de zwakke elementen op dit album, HugovdBos?

Gilmours textuele hoogstandjes?

De nummers waarin de muziek voortkabbelt zonder dat er zowel op muzikaal als tekstueel gebied veel gebeurd. A Great Day for Freedom is een herhaling van zetten met een stuk over de Berlijnse muur waarin je gelijk weer terug geworpen wordt naar de de tijd met Waters. Wearing the Inside Out is een ander nummer waarin zowel de samenzang als het rustige ritme totaal geen diepte scheppen in het geheel. Wright zijn vocalen zijn nou ook niet echt om over naar huis te schrijven. Het zwakste nummer is misschien nog wel Lost for Words, waarin vooral de frustraties over de relatie tussen Gilmour en Waters tentoongespreid worden. Het akoestische gitaarspel op dit nummer doet me vooral denken aan Mark Knopfler (niets mis mee), de verbintenis tussen de instrumentatie ontbreekt hier vooral. Samengevat de zwakke elementen: de trage en nietszeggende nummers, constante referenties naar het Waters tijdperk en de muzikaal onsamenhangende nummers. (uiteraard staan hier een paar hoogstandjes uit het Gilmour tijdperk tegenover zoals High Hopes, Keep Talking en Marooned).



Als je het werk van Gilmour's hand bekijkt dan behoren nummers als High Hopes en Keep Talking (uiteraard met inbreng van zijn vrouw Polly) tot het betere schrijfwerk van de muzikant. Zoals ik al aangaf gaat dit maar om enkele nummers. De nummers waar zijn vrouw minder inbreng in heeft gehad bevatten ook gelijk weer een langer niveau en het teveel proberen om de op de teksten van Waters in te spelen. Denk aan de muur op A Great Day for Freedom of de onderlinge spanningen op Lost for Words.

Ja dat is inderdaad waar. En meteen de reden dat dit de naam Pink Floyd niet zou mogen dragen. Dezelfde kunstjes doet Gilmour namelijk ook op zijn soloalbums, zelfs met medewerking van de betreurde Wright. Maar goed, al zakken vol over geschreven dus verre van interessant om er voor de zoveelste keer nog eens op in te gaan.

Als aanvulling op HugovdBos: naast de kerkklokken geven ook de zoemende bijtjes de sfeer goed weer in 'High Hopes'.

Alleen jammer dat ze de angel kwijt zijn geraakt.