menu

Pink Floyd - The Division Bell (1994)

mijn stem
3,68 (754)
754 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: EMI

  1. Cluster One (5:58)
  2. What Do You Want from Me (4:21)
  3. Poles Apart (7:04)
  4. Marooned (5:28)
  5. A Great Day for Freedom (4:18)
  6. Wearing the Inside Out (6:49)
  7. Take It Back (6:12)
  8. Coming Back to Life (6:19)
  9. Keep Talking (6:11)
  10. Lost for Words (5:15)
  11. High Hopes (8:32)
totale tijdsduur: 1:06:27
zoeken in:
Deranged
Lost for Words vind ik zelf een hoogtepuntje.

Op dit album, én binnen hele gehele oeuvre van Floyd/Gilmour.

Dit vooral vanwege het akoestische gitaarspel en de akoestische solo die Gilmour maar weer eens als een zeer verfijnd gitarist laat zien. Op elektrisch is één ding, maar om vervolgens ook nog eens zo'n mooi soleer stuk op een akoestische te componeren. Dat oogst bewondering.

En zo vaak heeft hij dat ook niet gedaan. De enige keer hiervoor kom je naar mijn weten toch op Wish You Were Here uit, en dan vind ik deze misschien nog wel een tikkeltje mooier zelfs.

Daarnaast ken ik de algemene aanname, maar lijkt het me toch iets te gemakkelijk gedacht er maar gelijk vanuit te gaan dat het over Waters zou gaan. Sluit uiteindelijk gewoon aan op het algehele communicatie concept wat door het hele album loopt en zelfs op Endless River nog even een terugkeer zou maken.

Misschien had ie toch maar nooit met die man in zee moeten gaan. Al z'n nummers zouden over 'm gaan, en de posts over z'n albums doorgaans ook.

Een van de grootste gitaristen ter wereld die niet op eigen benen zou kunnen staan.

avatar van Rogyros
4,5
Heldere uiteenzetting, HugovdBos!

Zelf vind ik Lost For Words juist een van de betere songs op het album. Een beetje zoals Deranged het aangeeft.

avatar van Twinpeaks
4,0
Ik ben te weinig kenner / liefhebber van Pink Floyd . Het is ook in de loop der jaren een beetje langs me heen gegaan ,dus ik moet nodig een inhaalslag maken. Ik beoordeel dit album dan ook niet naar aanleiding van de illustere voorgangers , die zijn mij nagenoeg onbekend. Op basis van wat ik op dit album hoor ,ben ik wel degelijk aangenaam verrast. Stevige rock afgewisseld met mooie rustpunten en prima composities .Gewoon een lekker album wat mij heeft doen besluiten verder in het roemruchte verleden van deze band te duiken. Vanmorgen vroeg Dark Side of the Moon en Wish You Were Here besteld ,dus in de loop van de week ga ik daarop terug komen . Voor deze heb ik wel 4 sterren over.

avatar van Leptop
3,5
Dat is mooi. En we zijn erg benieuwd naar je mening over de 2 aangeschafte klassiekers!

Als je nog nooit van Pink Floyd gehoord hebt ( kan het me niet voorstellen) dan is dit album goed , maar als je het vroegere werk van Floyd in je bezit hebt , is dit album een matige aanvulling in de Floyd collectie , maar niet meer dan dat , absoluut geen topper in elk geval

avatar van vielip
4,0
Vind jij. Ik vind dit album, ook in vergelijking met hun oude albums, meer dan een matige aanvulling. En misschien nog wel meer dan dat.

Nummers als Shine on you crazy diamond , Comfortably Numb maken voor mij Pink Floyd zo uniek , en niet nummers als Coming back to life , Take it Back , keep talking etc etc , het zijn voor mij nummers die te gewoontjes zijn voor Pink Floyd doen , die nummers doen mij niks.
Het enige nummer op dit album wat me wel wat doet is High Hopes , toch wat langer nummer met best een lang instrumentaal stuk

avatar van Benos
Bekijk het positief: het heeft in ieder geval niet 'The Dogs of War'

avatar van Leptop
3,5
Dat vind ik dan weer een lekker nummer

avatar van Rogyros
4,5
anoniempje 28 schreef:
Als je nog nooit van Pink Floyd gehoord hebt ( kan het me niet voorstellen) dan is dit album goed , maar als je het vroegere werk van Floyd in je bezit hebt , is dit album een matige aanvulling in de Floyd collectie , maar niet meer dan dat , absoluut geen topper in elk geval

Deze aanname dan wel stelling deel ik niet. Ik ben opgegroeid met vooral Dark Side en Wish You Were Here. Ik ken echt alle albums van Pink Floyd. Ik vind dit album een prachtige aanvulling in hun catalogus. Het staat in mijn top 5 van PF albums. Niet vernieuwend, en het heeft minder diepgang dan eerdere platen, maar ik vind het prachtige muziek. Ik zet deze cd heel graag op. En ik beschouw deze band in de volle breedte toch echt als mijn favoriete band ooit.

avatar van Bluebird
3,0
Blijft als PF light idd zeer genietbaar al zal ie de status van klassieker natuurlijk nooit halen. Te safe, glad en te gepolijst ook. Toch genoeg variatie, grandioos gitaarwerk en een stuk minder slaapverwekkend dan het daaropvolgende solowerk van Gilmour waarvoor nog de complimenten.

avatar van Faalhaas
3,0
3 interessante tracks voor mij, What Do You Want from Me, Poles Apart en High Hopes. De rest is niet slecht ofzo maar kabbelt me wat te veel voort. Sowieso duurt deze plaat te lang, als ze een paar nummers hadden weggelaten was ie als geheel al een stuk sterker geweest.

avatar van De buurman
2,5
Die ogen van die figuren op de voorkant doen me altijd aan één of ander bordspelletje denken dat we vroeger thuis hadden. Bingo of zo.

avatar van devel-hunt
4,0
Mooie uitgebalanceerde plaat met heel veel sfeer. Of Roger waters wel of niet gemist wordt, doet er hier niet toe en maakt eigenlijk niet uit. PF ging verder zonder hem en maakte met the division Bells voor mij hun mooiste sinds animals. Nu heb ik op een paar nummers na niets met the wall, dat scheelt.

avatar van RuudC
3,5
Een goede stuiptrekking, zullen we maar zeggen. Eerlijk gezegd krijg ik ook hier niet het authentieke Pink Floydgevoel, maar The Division Bell is een heel genietbaar plaatje dat met High Hopes nog een best goed nummer in huis heeft. Ik kan heel goed mopperen op The Final Cut als een soort van Waters solo project, maar toch mis ik Roger Waters hier. Ik denk dat hij The Division Bell een ruw randje had kunnen geven (als hij Gilmour uberhaupt zoveel had laten schrijven). Neemt niet weg dat Gilmour hier best puik bezig is. Hij sleept Pink Floyd de jaren negentig binnen haalt er naar mijn idee het hoogst haalbare uit. De hoogtijdagen zijn duidelijk voorbij. Het klinkt vrij glad, maar het luistert goed weg. Ik zie mezelf dit album nog wel eens opzetten.


Tussenstand:
1. The Wall
2. Wish You Were Here
3. Meddle
4. A Saucerful Of Secrets
5. Piper At The Gates Of Dawn
6. Dark Side Of The Moon
7. Obscured By Clouds
8. The Division Bell
9. Animals
10. Atom Heart Mother
11. A Momentary Lapse Of Reason
12. Ummagumma
13. More
14. The Final Cut

avatar van lennert
4,5
Alvast excuses voor het stuk niet-relevante informatie in deze recensie, maar The Division Bell kan ik niet loskoppelen van een gelukkige jeugd in het uitgestrekte platteland van de Hoeksche Waard. Mijn ouders hadden tot ik zelf The Wall op lp kocht en Wish You Were Here op cassettebandje kopieerde alleen The Dark Side Of The Moon en The Division Bell op cd, zodoende is dit een album dat ik gewoon erg veel heb gehoord en waar warme herinneringen aan gekoppeld zijn die ervoor zorgen dat ik het album misschien net wat hoger waardeer dan ik zou moeten doen. The Division Bell is namelijk verre van het spannendste dat de band muzikaal geproduceerd heeft en heeft heel veel kabbelmomenten (bijvoorbeeld Wearing The Inside Out) die me bij een hoop bands zouden ergeren, maar het dan weer niet bij dit album doen.

High Hopes is voor mij het beste Pink Floyd nummer ooit. Beter dan Comfortably Numb, Echoes, Time, Wish You Were Here, Shine On You Crazy Diamond, Astronomy Domine, Hey You en wat er nog meer aan moois is uitgebracht. Ook dit is terug te koppelen aan mijn jeugd in een klein dorp en de melancholische gedachte die dit nummer bij me oproept. Ik voel bij dit nummer de wind die over het Haringvliet trekt in de lange zomeravonden en zie voor me hoe de sterren langzaamaan meer zichtbaar worden naarmate het zonlicht verdwijnt. Mijn huidige psychische staat van depressie zal hier misschien een beetje extra aan bijdragen, maar het is een vorm van melancholie die ik altijd heb kunnen waarderen. High Hopes raakt me persoonlijk meer dan welk stukje experimentele muziek deze band ooit heeft gemaakt en dat is knap.

Het album doet me in dat opzicht qua stijl ook meer denken aan een album als The Soul Cages van Sting, waarbij het musiceren subtiel is en het meer gaat om de algehele sfeer, dan aan andere Pink Floyd-albums. Deze sfeer is mellow en erg soft, maar zo wonderschoon en ondanks het gebrek aan echte uitspattingen wel spannend.

Ik zit in tweestrijd over de plaats die dit album nu in de lijst moet hebben, want ik erken dat Wish You Were Here echt wel het betere album is. Qua persoonlijk gevoel dat ik bij dit album heb, zal The Division Bell echter wel eerder vallen onder de lijst 'albums die je meeneemt op vakantie'. Voorlopig toch maar een tweede plaats, maar in een bepaalde context zie ik mezelf dit nog wel mijn favoriete Pink Floyd album noemen.

Voorlopige tussenstand:
1. Wish You Were Here
2. The Division Bell
3. The Dark Side Of The Moon
4. A Momentary Lapse Of Reason
5. Obscured By Clouds
6. The Wall
7. Meddle
8. Animals
9. Atom Heart Mother
10. More
11. A Saucerful Of Secrets
12. The Final Cut
13. The Piper At The Gates Of Dawn
14. Ummagumma

avatar van FrodoK
3,0
Mooi stukje, Lennert! Juist je persoonlijke verhaal maakt je mening voor mij relevant.

avatar van andnino
4,0
The Division Bell ken ik ook al langer, en ging bij mij een tijdje gelijk op met The Dark Side of the Moon en Wish You Were Here, vooral door de mooie nummers Marooned en High Hopes. Uiteindelijk heb ik hem echter weggelegd, en ben ik er niet meer bij teruggekomen tot de herbeluistering voor de marathon. Terwijl TDSotM en WYWH nog jaren in de rotatie bleven. Dat komt dan weer door wat hier al eerder het "kabbelende" is genoemd: Cluster One, Wearing the Inside Out, Coming Back to Life, enz.

Als geheel klinkt The Division Bell mij nog erg als een 80's-plaat in de oren. Het warme gitaargeluid, veel synthesizers, veel mellow nummers en dit alles met een licht kitscherig randje (althans zo klinkt het nu voor mij). Ik vind het persoonlijk prettig, en over de spotlight op de Gilmour-solo's hoor je mij ook niet klagen, maar het is niet tijdloos. Nou zou ik zeggen dat Marooned, High Hopes en wellicht What Do You Want From Me daar uitzonderingen op zijn, die nummers halen het gemiddelde van dit album een heel stuk omhoog. En dat gezegd hebbende, het klinkt wel echt als Pink Floyd. Misschien is het een schaduw van het verleden, zoals Waters waarschijnlijk gezegd of gedacht heeft, maar het heeft nog wel echt het Floyd-geluid.

Geen onbetwiste klassieker dus, maar wel een kloppend totaalplaatje, met een paar flinke uitschieters naar boven. Daarvoor zeker vier sterren, en ook een mooie plek in de eindlijst. Bijna klaar...


1. The Dark Side of the Moon
1. Wish You Were Here
3. The Wall
4. Meddle
5. The Division Bell
6. A Momentary Lapse of Reason
7. Atom Heart Mother
8. The Piper at the Gates of Dawn
9. The Final Cut
10. Animals
11. A Saucerful of Secrets
12. Ummagumma

avatar van Parlotones
5,0
Een schitterende album om heerlijk met mijn Beyerdynamics DT 770 250 Ohm op mijn hoofd en relax liggend op bed diep in je hoofd te laten doordringen.

Gast
geplaatst: vandaag om 22:09 uur

geplaatst: vandaag om 22:09 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.