Boards of Canada - Music Has the Right to Children (1998)

Niet mijn ding vrees ik. Glijdt wat van van me weg en ik verlies snel de aandacht hierbij. Nooit echt slecht, maar er zijn latere tracks van BoC die me een stuk meer doen.

De afgelopen weken veel electronica gedraaid en vaak kom ik dan weer uit op "Boards of Canada". Ongrijpbare muziek, soms luchtig en zomers, soms dreigend (hoewel Burial wat dat betreft meester blijft) maar het is muziek die ik altijd kan draaien, het verveelt nooit. Juist die vervreemdende, alledaagse, wat voortkabbelende sound die barst van de creativiteit werkt goed bij mij.

Ik heb het altijd erg moeilijk gevonden een cijfer danwel mening te geven over Boards of Canada en zeker dit album.
Er zit namelijk een flinke discrepantie tussen mijn kennis over hoe goed dit is en mijn luisterplezier.
Ik hoor hoe het in elkaar zit, ik snap de gelaagdheid, ik hoor de warmte van een analoge opname en vind de soundscapes echt prachtig gemaakt, en zelfs hoe op dit album alles in elkaar past, hoe er een verhaal wordt verteld en je er volledig in meegenomen kan worden.

Alleen het doet me echt helemaal niets. Het kabbelt altijd langs me heen.

Dit verveelt nooit

Wat een fantastische ervaring blijft dit album toch. Echt een voor stargazing

Deze nog eens aangezwengeld op reis aan het zwembad en met de oceaan vlakbij terwijl de zon genadeloos brandt en ook bij deze omstandigheden vormt het een ideale soundtrack en legt het een zalig laagje vervreemding over alles wat ik zie.

Ze raken me vaak kwijt vanwege het wat atonale, en (mij wat te) lukrake, of het moet zijn dat ik het niet zie.

Geen cijfer want ik heb het album niet afgeluisterd, zo ongeveer halverwege was ik het beu.