Bloc Party - A Weekend in the City (2007)
mijn stem
823 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock / Pop
Label: Wichita
-
Song for Clay (Disappear Here) (4:50)
-
Hunting for Witches (3:31)
-
Waiting for the 7.18 (4:15)
-
The Prayer (3:44)
-
Uniform (5:33)
-
On (4:45)
-
Where Is Home? (4:54)
-
Kreuzberg (5:29)
-
I Still Remember (4:35)
-
Flux * (3:38)
-
Sunday (5:01)
-
SRXT (4:50)
-
Secrets * (4:06)
-
The Once and Future King * (3:20)
-
England * (4:15)
-
We Were Lovers * (4:12)
-
Emma Kate's Accident * (5:38)
-
Version 2.0 * (3:19)
-
Rhododendrons * (4:49)
-
Atonement * (3:46)
-
Cain Said to Abel * (3:24)
-
Selfish Son * (4:59)
toon 11 bonustracks
totale tijdsduur:
51:27
(1:36:53)
0
geplaatst: 23 februari 2007, 03:28 uur
Het heeft wat tijd en moeite gekost om deze plaat te leren appreciëren. Bij de eerste luisterbeurt zat 'k met een wrang gevoel. Veel nummers vielen redelijk zwak uit. Maar nu weet ik wel beter. 'A Weekend In The City' is even goed als hun eerste plaat. Zelfs nummers als 'Kreuzberg', 'SRXT' en 'I Still Remember', die ik eerst flauw vond, vind ik nu fantastisch. En ik ben zeker dat, als meer mensen de moeite doen om de plaat deftig en veel te beluisteren, ze hem ook een stuk beter zouden vinden. Proficiat Bloc Party, om een gewaagde, maar toch zeer geslaagde plaat te maken. Met zeer pakkende teksten ook wel. Ongetwijfeld één van de betere Britse bands van de laatste jaren, if you ask me.
0
geplaatst: 24 februari 2007, 18:16 uur
helemaal gelijk heb je Timesplitter, de opvolger van silent alarm is een plaat waarbij je toch even moet zitten, als je denkt dat ze hetzelfde trukje 2 keer gaan doen dan kan deze plaat je wel even telleurstellen, geen flitsende gitaartjes meer, niet meer die intense drum-partijen. Maar waar silent alarm een plaat is vol goeie nummers is het toch meer een singeltjes album, deze nummers vullen elkaar perfect aan, en zorgen ervoor dat ik het eigenlijk altijd als een geheel beluister. dat heb ik bij silent alarm wel minder. allesins een zeer goed plaatje van deze ''lads'' 4.5*
0
geplaatst: 24 februari 2007, 20:30 uur
felix89 schreef:
helemaal gelijk heb je Timesplitter, de opvolger van silent alarm is een plaat waarbij je toch even moet zitten, als je denkt dat ze hetzelfde trukje 2 keer gaan doen dan kan deze plaat je wel even telleurstellen, geen flitsende gitaartjes meer, niet meer die intense drum-partijen. Maar waar silent alarm een plaat is vol goeie nummers is het toch meer een singeltjes album, deze nummers vullen elkaar perfect aan, en zorgen ervoor dat ik het eigenlijk altijd als een geheel beluister. dat heb ik bij silent alarm wel minder. allesins een zeer goed plaatje van deze ''lads'' 4.5*
helemaal gelijk heb je Timesplitter, de opvolger van silent alarm is een plaat waarbij je toch even moet zitten, als je denkt dat ze hetzelfde trukje 2 keer gaan doen dan kan deze plaat je wel even telleurstellen, geen flitsende gitaartjes meer, niet meer die intense drum-partijen. Maar waar silent alarm een plaat is vol goeie nummers is het toch meer een singeltjes album, deze nummers vullen elkaar perfect aan, en zorgen ervoor dat ik het eigenlijk altijd als een geheel beluister. dat heb ik bij silent alarm wel minder. allesins een zeer goed plaatje van deze ''lads'' 4.5*
Ik vind dit, zoals Timesplitter deels al aangaf, een bijzonder goede plaat.. ik heb meeer dan heel veel respect voor de heren van Bloc Party; velen zouden ervoor kiezen om na een dusdanig succesvul debuutalbum die weg te vervolgen maar Bloc Party zet op zijn eigen manier A weekend in the City neer.. het is minder flitsend, minder spectaculair en minder op de individuen gericht binnen de groep (hoogstens op de zang na). bovendien is dit album als concept ook nog eens erg goed geslaagd, dat kan ik tot zover in ieder geval wel zien.. Ik wil hem wel eerst zelf hebben gekocht (heb hem op internet beluisterd) voordat ik een oordeel vel, maar ik ben er erg positief over, het is wel eene chte groeiplaat.. het leek mij na een eerste beurt ook niks, maar ik hoop niet dat de Silent Alarm fans na een eerste beurt al afhaken...
Nogmaals; groot respect voor de lef die Bloc Party toont
0
geplaatst: 27 februari 2007, 16:52 uur
Ik vond Silent Alarm miraculeus goed, maar omdat ik The Prayer en I Still Remember zoveel minder vond dan bijvoorbeeld de Silent Alarm-singles Helicopter en Banquet durfde ik deze nog niet aan te schaffen, maar nu hier duidelijk wordt dat dit een typisch 'groeiertje' is, moet ik dat toch maar eens doen.
0
geplaatst: 28 februari 2007, 22:56 uur
Sjaakspeare schreef:
Ik vond Silent Alarm miraculeus goed, maar omdat ik The Prayer en I Still Remember zoveel minder vond dan bijvoorbeeld de Silent Alarm-singles Helicopter en Banquet durfde ik deze nog niet aan te schaffen, maar nu hier duidelijk wordt dat dit een typisch 'groeiertje' is, moet ik dat toch maar eens doen.
Ik vond Silent Alarm miraculeus goed, maar omdat ik The Prayer en I Still Remember zoveel minder vond dan bijvoorbeeld de Silent Alarm-singles Helicopter en Banquet durfde ik deze nog niet aan te schaffen, maar nu hier duidelijk wordt dat dit een typisch 'groeiertje' is, moet ik dat toch maar eens doen.
The Prayer is eigenlijk een heel slecht nummer, maar in het geheel past het best goed. Ook ik moest heel erg wennen aan het album, begon met een 3,5* maar denk nu al aan een 4,5*. Het had geen gezicht, geen hart, geen centre, maar nu....Er zit iets magisch in dit album (vind ik)...!!!!
0
geplaatst: 2 maart 2007, 12:21 uur
Ik heb dit album gelijk met de ander favoriet op dit moment aangeschaft (Wincing The Night Away - The Shins) En hoewel ik die een hele tijd beter heb gevonden blijft dit album maar groeien en groeien. Een heel goed geheel is dit. En ik heb nu ook Silent Alarm, maar ik begrijp niet echt wat daar nou zo goed aan is. Beetje flauw album.
Ik verhoog mijn stem naar 4,5*
Ik verhoog mijn stem naar 4,5*
0
geplaatst: 2 maart 2007, 18:44 uur
Wel 10 keer beluisterd ondertussen en 'k ga ermee stoppen: de singles vind ik ondermaats, hier en daar wel een leuk nummer (waiting for the 7.18 bijvoorbeeld), maar andere nummers (hunting for witches) doen me zo aan eerdere nummers (banquet) denken, dat ik liever silent alarm nog eens oplet, want die vond ik wel erg goed. Maar liever dan dit alles luister ik naar wat anders. Middelmatig album, als ik alles optel kom ik aan 2,5*
0
Lost Highway
geplaatst: 2 maart 2007, 20:57 uur
Louis2703 schreef:
Ik heb dit album gelijk met de ander favoriet op dit moment aangeschaft (Wincing The Night Away - The Shins) En hoewel ik die een hele tijd beter heb gevonden blijft dit album maar groeien en groeien. Een heel goed geheel is dit. En ik heb nu ook Silent Alarm, maar ik begrijp niet echt wat daar nou zo goed aan is. Beetje flauw album.
Ik verhoog mijn stem naar 4,5*
Ik heb dit album gelijk met de ander favoriet op dit moment aangeschaft (Wincing The Night Away - The Shins) En hoewel ik die een hele tijd beter heb gevonden blijft dit album maar groeien en groeien. Een heel goed geheel is dit. En ik heb nu ook Silent Alarm, maar ik begrijp niet echt wat daar nou zo goed aan is. Beetje flauw album.
Ik verhoog mijn stem naar 4,5*
Silent Alarm is niet flauw, dit album sluit alleen veel beter aan bij jouw muzieksmaak (als ik zo naar je top 10 kijk). Silent Alarm is meer strakke postpunk, dit klinkt helemaal anders. Beide albums vind ik fantastisch, ik zou niet kunnen zeggen welke beter is (deze klinkt muzikaal volwassener dat wel). Nu hopen dat er nog een derde klepper van formaat komt, dan staan ze (bij mij) helemaal bij de echte Groten.
Toch 1 (mini)puntje van kritiek, je hoort soms iets té goed dat er met dezelfde producer als Snow Patrol gewerkt is. Daardoor wordt het op sommige stukken iets te gladjes, daar waar het net iets scherper kon.
0
geplaatst: 3 maart 2007, 13:14 uur
Ik ben niet onder de indruk van deze cd. Weinig memorabele songs en zo'n kil overgeproduceerd geluid. Banquet vond ik 2 jaar geleden wel een leuk nummer, maar op dit album hoor ik niets dat daar aan kan tippen.
0
geplaatst: 3 maart 2007, 16:09 uur
Ondanks alle lof heb ik Silent Alarm nooit wat aangevonden. De sound van dit album is echter nogal radicaal anders en bevalt me stukken beter. Openingstrack Song For Clay is echt een bom van een track en met het volume op 10 een geweldige belevenis.
Die hoge standaard houden ze niet het hele album vast, maar toch is het een mooi album geworden.
Die hoge standaard houden ze niet het hele album vast, maar toch is het een mooi album geworden.
0
Brother George
geplaatst: 4 maart 2007, 15:14 uur
Op heel dit album maar 1 nummer dat ik niet geweldig vind: "On". "Song for Clay" is een ijzersterke opener en Hunting for Witches zorgt voor een heel uptempo en melodieus vervolg. Waiting for the 7.18 is mijn favoriet. Het laatste gedeelte van dit nummer bezorgde me al vanaf de eerste keer aardig kippevel. "Where is home?" bewijst dat Bloc Party niet enkel muzikaal maar ook tekstueel een zeer volwassen band is. Maatschappijkritiek is hen niet vreemd. De laaste vier nummers zijn stuk voor stuk ijzersterk opgebouwd. "I still remember" is me dunkt een uitstekende tweede single. "Sunday" beschrijft het gevoel dat je hebt na een iets te intensief nachtje stappen: zeer banaal met een heel mooi slot. "Kreuzberg" en "SRXT" bevatten een aantal duidelijke Sigur Ros-elementen. Meer commentaar is dan ook niet vereist. En heb ik al gezegd dat ik "The prayer" eveneens een steengoede single vind? Cijfer: 4,5/5
0
geplaatst: 4 maart 2007, 15:35 uur
Brother George schreef:
Op heel dit album maar 1 nummer dat ik niet geweldig vind: "On". "Song for Clay" is een ijzersterke opener en Hunting for Witches zorgt voor een heel uptempo en melodieus vervolg. Waiting for the 7.18 is mijn favoriet. Het laatste gedeelte van dit nummer bezorgde me al vanaf de eerste keer aardig kippevel. "Where is home?" bewijst dat Bloc Party niet enkel muzikaal maar ook tekstueel een zeer volwassen band is. Maatschappijkritiek is hen niet vreemd. De laaste vier nummers zijn stuk voor stuk ijzersterk opgebouwd. "I still remember" is me dunkt een uitstekende tweede single. "Sunday" beschrijft het gevoel dat je hebt na een iets te intensief nachtje stappen: zeer banaal met een heel mooi slot. "Kreuzberg" en "SRXT" bevatten een aantal duidelijke Sigur Ros-elementen. Meer commentaar is dan ook niet vereist. En heb ik al gezegd dat ik "The prayer" eveneens een steengoede single vind? Cijfer: 4,5/5
Op heel dit album maar 1 nummer dat ik niet geweldig vind: "On". "Song for Clay" is een ijzersterke opener en Hunting for Witches zorgt voor een heel uptempo en melodieus vervolg. Waiting for the 7.18 is mijn favoriet. Het laatste gedeelte van dit nummer bezorgde me al vanaf de eerste keer aardig kippevel. "Where is home?" bewijst dat Bloc Party niet enkel muzikaal maar ook tekstueel een zeer volwassen band is. Maatschappijkritiek is hen niet vreemd. De laaste vier nummers zijn stuk voor stuk ijzersterk opgebouwd. "I still remember" is me dunkt een uitstekende tweede single. "Sunday" beschrijft het gevoel dat je hebt na een iets te intensief nachtje stappen: zeer banaal met een heel mooi slot. "Kreuzberg" en "SRXT" bevatten een aantal duidelijke Sigur Ros-elementen. Meer commentaar is dan ook niet vereist. En heb ik al gezegd dat ik "The prayer" eveneens een steengoede single vind? Cijfer: 4,5/5
Gek, ik kan me in bijna al jou commentaar vinden al vind ik "On" juist het beste nummer van deze hele CD, dat komt vooral door het muzikale aspect. Ik vind het vooral heel mooi gezongen, erg oprecht. Het heeft niet bijzonder veel inhoud, wel is het erg mooi hoe het geschreven is. "And when it runs out we’re chasing something we’ll never catch "
Ik kan eigenlijk niet spreken van een minder nummer, ik vind het vooral echt indrukwekkend hoe zij dingen kunnen formuleren. De tekst van SRXT is helemaal geweldig. Tja, misschien is dan the Prayer wel het minste nummer, maar waarom zou ik zoeken naar een minder nummer terwijl ze tot nu toe allemaal goed bevallen?
0
geplaatst: 5 maart 2007, 20:38 uur
grappig, ik vind On net één van de sterkste nummers op deze plaat. Zoals frankvankesteren al zei zeer oprecht gezongen en geschreven ook, maar dat het nummer niet veel inhoud heeft, daar ben ik niet mee akkoord; het gaat immers over vrienden van hem die zich tijdens het weekend laten gaan met de partydrug cocaine omdat ze toch niks hebben om voor te leven.Ze dragen de sleur van het leven en kunnen enkel tijdens het weekend hun eens laten gaan. een redelijk zielig en hard treurlied die volgens mij veel mensen zal aanspreken. ook de strijkers die komen opzetten terwijl kele you make my tongue lose zingt zorgen voor kippenvel.
als ik dan een minder nummer zou moeten kiezen van deze plaat zal dat hunting for witches zijn, het is een aanstekelijk lied ( en mischien word het veel vergeleken met banquet maar dat stoort mij eigenlijk helemaal niet) maar die verdomde zin ''i'm an ordinary man with ordinary dessires'' vind ik geforceerd klinken, alsof die zin er echt in moest, werkt tamelijk op mijn zenuwen.
als ik dan een minder nummer zou moeten kiezen van deze plaat zal dat hunting for witches zijn, het is een aanstekelijk lied ( en mischien word het veel vergeleken met banquet maar dat stoort mij eigenlijk helemaal niet) maar die verdomde zin ''i'm an ordinary man with ordinary dessires'' vind ik geforceerd klinken, alsof die zin er echt in moest, werkt tamelijk op mijn zenuwen.
0
geplaatst: 5 maart 2007, 21:08 uur
felix89 schreef:
grappig, ik vind On net één van de sterkste nummers op deze plaat. Zoals frankvankesteren al zei zeer oprecht gezongen en geschreven ook, maar dat het nummer niet veel inhoud heeft, daar ben ik niet mee akkoord; het gaat immers over vrienden van hem die zich tijdens het weekend laten gaan met de partydrug cocaine omdat ze toch niks hebben om voor te leven.Ze dragen de sleur van het leven en kunnen enkel tijdens het weekend hun eens laten gaan. een redelijk zielig en hard treurlied die volgens mij veel mensen zal aanspreken. ook de strijkers die komen opzetten terwijl kele you make my tongue lose zingt zorgen voor kippenvel.
grappig, ik vind On net één van de sterkste nummers op deze plaat. Zoals frankvankesteren al zei zeer oprecht gezongen en geschreven ook, maar dat het nummer niet veel inhoud heeft, daar ben ik niet mee akkoord; het gaat immers over vrienden van hem die zich tijdens het weekend laten gaan met de partydrug cocaine omdat ze toch niks hebben om voor te leven.Ze dragen de sleur van het leven en kunnen enkel tijdens het weekend hun eens laten gaan. een redelijk zielig en hard treurlied die volgens mij veel mensen zal aanspreken. ook de strijkers die komen opzetten terwijl kele you make my tongue lose zingt zorgen voor kippenvel.
Ow ok, bedankt..dat wist ik dus nog totaal niet; ik maar denken dat hij het over zijn vriendin heeft..
maakt het alleen maar mooier nummer, zeg hoe kom je aan die wijsheden?
0
Lost Highway
geplaatst: 5 maart 2007, 22:14 uur
Vreemd toch hoe smaken kunnen verschillen, ik vind de gehele plaat uitstekend, maar On vind ik nog een tikkeltje beter dan al de andere songs. Zoals Felix hierboven al komt te zeggen, In 'On' verplaatst de zanger zich in de geest van de 'gewone werkmens', die in de week hard labeur verricht en in het weekend helemaal 'los gaat' op de partydrug cocaïne
Zo heeft elke song wel zijn eigen verhaal:
Song for clay is meteen raak, het nummer beschrijft het leven in de grootstad, deze tijd, het lui-luxeleventje, het wegvluchten van de realiteit, de uiterlijke schijn maar binnenin 'lukewarm'.
In Hunting for witches haalt hij scherp uit naar de BBC, en hekelt hij de 'jacht op immigranten sinds de recentelijke aanslagen'. Men zoekt een zondebok, hij vergelijkt het zelfs met de 'hunting for witches' van eeuwen geleden. De jaren van zorgzame jeugd liggen achter de rug, nu is het terreur en angst.
Waiting for the 7.18 handelt vooral over het verlangen naar genot, de vlucht en het verlangen naar het onbereikbare, en de troost dat alles op een dag wel beter zal zijn.
The prayer is een werkmens die leeft voor het weekend. Een nederige mens met gebreken die zuipt en slikt en zich op de dansvloer wil laten gelden, en zich verbeeldt dat hij iemand is die hij in werkelijkheid nooit zal zijn. Is it so wrong to want rewarding? To want more than is given to you? I guess...
Uniform, een sneer naar alles en iedereen, in deze song zit zoveel woede dat het ietwat overdreven wordt. We maken onszelf wijs dat we rebellen zijn, een zelfstandige geest hebben, terwijl we in werkelijkheid allemaal dezelfde slaven van de maatschappij zijn.
On is, zoals ik al eerder zei, over de invloed van cocaïne, de kick van uitgaan, voor sommige jongeren het enige levensgenot. ''I am hopefull and stutter-free''. Vrij macaber, als je weet dat Okerke een hevige stotteraar is. Hoewel hij in de huid kruipt van een vriend zou je het nummer ook autobiografisch kunnen opvatten.
''Rolled up twenties, they disappear''
Where is home? is de schreeuw van een kleurling, die getergd wordt door rassenhaat. Okerke maakt er geen geheim van dat hij regelmatig het slachtoffer is van racisme en schreeuwt hier zijn woede uit als nooit tervoor. ''I want to stamp on the face of every young policeman to break the fingers of every old judge''.
Kreuzberg, een one night stand, after sex the bitter taste; been fooled again, the search continues. Verdere uitleg is overbodig.
I still remember is de 'so here we are' van Weekend in the city. Mooie melancholische song, niets meer of niets minder.
Sunday is the morning after, het lusteloos voelen en de kater verwerken.
SRXT ( een drug) is een afscheidsbrief, een zelfmoordnummer. Geïnspireerd door Closer's Decades (Joy Division) hoopt men dankzij een somber nummer op het einde het album extra kracht bij te zetten.
Weekend in the city klinkt op bepaalde momenten misschien iets te druk, of iets te episch, het is bovenal een meesterlijke plaat waarmee Bloc Party toont dat ze meer zijn dan een 12-in -een dozijn Indiebandje.
Moderne klassieker.
Zo heeft elke song wel zijn eigen verhaal:
Song for clay is meteen raak, het nummer beschrijft het leven in de grootstad, deze tijd, het lui-luxeleventje, het wegvluchten van de realiteit, de uiterlijke schijn maar binnenin 'lukewarm'.
In Hunting for witches haalt hij scherp uit naar de BBC, en hekelt hij de 'jacht op immigranten sinds de recentelijke aanslagen'. Men zoekt een zondebok, hij vergelijkt het zelfs met de 'hunting for witches' van eeuwen geleden. De jaren van zorgzame jeugd liggen achter de rug, nu is het terreur en angst.
Waiting for the 7.18 handelt vooral over het verlangen naar genot, de vlucht en het verlangen naar het onbereikbare, en de troost dat alles op een dag wel beter zal zijn.
The prayer is een werkmens die leeft voor het weekend. Een nederige mens met gebreken die zuipt en slikt en zich op de dansvloer wil laten gelden, en zich verbeeldt dat hij iemand is die hij in werkelijkheid nooit zal zijn. Is it so wrong to want rewarding? To want more than is given to you? I guess...
Uniform, een sneer naar alles en iedereen, in deze song zit zoveel woede dat het ietwat overdreven wordt. We maken onszelf wijs dat we rebellen zijn, een zelfstandige geest hebben, terwijl we in werkelijkheid allemaal dezelfde slaven van de maatschappij zijn.
On is, zoals ik al eerder zei, over de invloed van cocaïne, de kick van uitgaan, voor sommige jongeren het enige levensgenot. ''I am hopefull and stutter-free''. Vrij macaber, als je weet dat Okerke een hevige stotteraar is. Hoewel hij in de huid kruipt van een vriend zou je het nummer ook autobiografisch kunnen opvatten.
''Rolled up twenties, they disappear''
Where is home? is de schreeuw van een kleurling, die getergd wordt door rassenhaat. Okerke maakt er geen geheim van dat hij regelmatig het slachtoffer is van racisme en schreeuwt hier zijn woede uit als nooit tervoor. ''I want to stamp on the face of every young policeman to break the fingers of every old judge''.
Kreuzberg, een one night stand, after sex the bitter taste; been fooled again, the search continues. Verdere uitleg is overbodig.
I still remember is de 'so here we are' van Weekend in the city. Mooie melancholische song, niets meer of niets minder.
Sunday is the morning after, het lusteloos voelen en de kater verwerken.
SRXT ( een drug) is een afscheidsbrief, een zelfmoordnummer. Geïnspireerd door Closer's Decades (Joy Division) hoopt men dankzij een somber nummer op het einde het album extra kracht bij te zetten.
Weekend in the city klinkt op bepaalde momenten misschien iets te druk, of iets te episch, het is bovenal een meesterlijke plaat waarmee Bloc Party toont dat ze meer zijn dan een 12-in -een dozijn Indiebandje.
Moderne klassieker.
0
geplaatst: 5 maart 2007, 23:59 uur
Lost Highway schreef:
Vreemd toch hoe smaken kunnen verschillen, ik vind de gehele plaat uitstekend, maar On vind ik nog een tikkeltje beter dan al de andere songs. Zoals Felix hierboven al komt te zeggen, In 'On' verplaatst de zanger zich in de geest van de 'gewone werkmens', die in de week hard labeur verricht en in het weekend helemaal 'los gaat' op de partydrug cocaïne
Zo heeft elke song wel zijn eigen verhaal:
Song for clay is meteen raak, het nummer beschrijft het leven in de grootstad, deze tijd, het lui-luxeleventje, het wegvluchten van de realiteit, de uiterlijke schijn maar binnenin 'lukewarm'.
In Hunting for witches haalt hij scherp uit naar de BBC, en hekelt hij de 'jacht op immigranten sinds de recentelijke aanslagen'. Men zoekt een zondebok, hij vergelijkt het zelfs met de 'hunting for witches' van eeuwen geleden. De jaren van zorgzame jeugd liggen achter de rug, nu is het terreur en angst.
Waiting for the 7.18 handelt vooral over het verlangen naar genot, de vlucht en het verlangen naar het onbereikbare, en de troost dat alles op een dag wel beter zal zijn.
The prayer is een werkmens die leeft voor het weekend. Een nederige mens met gebreken die zuipt en slikt en zich op de dansvloer wil laten gelden, en zich verbeeldt dat hij iemand is die hij in werkelijkheid nooit zal zijn. Is it so wrong to want rewarding? To want more than is given to you? I guess...
Uniform, een sneer naar alles en iedereen, in deze song zit zoveel woede dat het ietwat overdreven wordt. We maken onszelf wijs dat we rebellen zijn, een zelfstandige geest hebben, terwijl we in werkelijkheid allemaal dezelfde slaven van de maatschappij zijn.
On is, zoals ik al eerder zei, over de invloed van cocaïne, de kick van uitgaan, voor sommige jongeren het enige levensgenot. ''I am hopefull and stutter-free''. Vrij macaber, als je weet dat Okerke een hevige stotteraar is. Hoewel hij in de huid kruipt van een vriend zou je het nummer ook autobiografisch kunnen opvatten.
''Rolled up twenties, they disappear''
Where is home? is de schreeuw van een kleurling, die getergd wordt door rassenhaat. Okerke maakt er geen geheim van dat hij regelmatig het slachtoffer is van racisme en schreeuwt hier zijn woede uit als nooit tervoor. ''I want to stamp on the face of every young policeman to break the fingers of every old judge''.
Kreuzberg, een one night stand, after sex the bitter taste; been fooled again, the search continues. Verdere uitleg is overbodig.
I still remember is de 'so here we are' van Weekend in the city. Mooie melancholische song, niets meer of niets minder.
Sunday is the morning after, het lusteloos voelen en de kater verwerken.
SRXT ( een drug) is een afscheidsbrief, een zelfmoordnummer. Geïnspireerd door Closer's Decades (Joy Division) hoopt men dankzij een somber nummer op het einde het album extra kracht bij te zetten.
Weekend in the city klinkt op bepaalde momenten misschien iets te druk, of iets te episch, het is bovenal een meesterlijke plaat waarmee Bloc Party toont dat ze meer zijn dan een 12-in -een dozijn Indiebandje.
Moderne klassieker.
Je komt vrij dichtbij met je beschrijving, maar sommige dingen zijn net wat anders...Vreemd toch hoe smaken kunnen verschillen, ik vind de gehele plaat uitstekend, maar On vind ik nog een tikkeltje beter dan al de andere songs. Zoals Felix hierboven al komt te zeggen, In 'On' verplaatst de zanger zich in de geest van de 'gewone werkmens', die in de week hard labeur verricht en in het weekend helemaal 'los gaat' op de partydrug cocaïne
Zo heeft elke song wel zijn eigen verhaal:
Song for clay is meteen raak, het nummer beschrijft het leven in de grootstad, deze tijd, het lui-luxeleventje, het wegvluchten van de realiteit, de uiterlijke schijn maar binnenin 'lukewarm'.
In Hunting for witches haalt hij scherp uit naar de BBC, en hekelt hij de 'jacht op immigranten sinds de recentelijke aanslagen'. Men zoekt een zondebok, hij vergelijkt het zelfs met de 'hunting for witches' van eeuwen geleden. De jaren van zorgzame jeugd liggen achter de rug, nu is het terreur en angst.
Waiting for the 7.18 handelt vooral over het verlangen naar genot, de vlucht en het verlangen naar het onbereikbare, en de troost dat alles op een dag wel beter zal zijn.
The prayer is een werkmens die leeft voor het weekend. Een nederige mens met gebreken die zuipt en slikt en zich op de dansvloer wil laten gelden, en zich verbeeldt dat hij iemand is die hij in werkelijkheid nooit zal zijn. Is it so wrong to want rewarding? To want more than is given to you? I guess...
Uniform, een sneer naar alles en iedereen, in deze song zit zoveel woede dat het ietwat overdreven wordt. We maken onszelf wijs dat we rebellen zijn, een zelfstandige geest hebben, terwijl we in werkelijkheid allemaal dezelfde slaven van de maatschappij zijn.
On is, zoals ik al eerder zei, over de invloed van cocaïne, de kick van uitgaan, voor sommige jongeren het enige levensgenot. ''I am hopefull and stutter-free''. Vrij macaber, als je weet dat Okerke een hevige stotteraar is. Hoewel hij in de huid kruipt van een vriend zou je het nummer ook autobiografisch kunnen opvatten.
''Rolled up twenties, they disappear''
Where is home? is de schreeuw van een kleurling, die getergd wordt door rassenhaat. Okerke maakt er geen geheim van dat hij regelmatig het slachtoffer is van racisme en schreeuwt hier zijn woede uit als nooit tervoor. ''I want to stamp on the face of every young policeman to break the fingers of every old judge''.
Kreuzberg, een one night stand, after sex the bitter taste; been fooled again, the search continues. Verdere uitleg is overbodig.
I still remember is de 'so here we are' van Weekend in the city. Mooie melancholische song, niets meer of niets minder.
Sunday is the morning after, het lusteloos voelen en de kater verwerken.
SRXT ( een drug) is een afscheidsbrief, een zelfmoordnummer. Geïnspireerd door Closer's Decades (Joy Division) hoopt men dankzij een somber nummer op het einde het album extra kracht bij te zetten.
Weekend in the city klinkt op bepaalde momenten misschien iets te druk, of iets te episch, het is bovenal een meesterlijke plaat waarmee Bloc Party toont dat ze meer zijn dan een 12-in -een dozijn Indiebandje.
Moderne klassieker.
I still remember gaat over twee hetero-jongens die gevoelens voor elkaar hebben, maar waar niet over gepraat wordt/kan worden. En nu vindt een van hen, als hij terugkijkt, dat ze eigenlijk gewoon hadden moeten doen wat ze wilden doen, maar niet konden of durfden te zeggen.
Sunday gaat juist over het mooie van die zondag...het intense, pure liefdesgevoel ('a silent smile, a private kind of happiness') ná die zware nacht, wanneer je wakker wordt naast je geliefde - die er uiteraard als een wrak bij ligt.
Bij Where is Home? werpt het misschien een (iets) ander licht als je weet dat het geschreven is naar aanleiding van de racistische moord op een kennis/vriend van Kele Okereke.
Uniform gaat volgens Kele zelf over iemand die doordraait, waarschijnlijk daarom ook dat het zo overdreven klinkt.
En over dat stotteren; ik vat dat (maar da's mijn interpretatie uiteraard
) juist op als een soort van zelfspot.
0
geplaatst: 9 maart 2007, 00:59 uur
De moeilijke tweede van een zeer veelbelovende band, en ze stellen niet teleur. Het is geen album waar iedereen van zal houden, maar dat is ook de bedoeling niet. Het is een album gemaakt door een woeste jongeman, die even alles eruit moest spugen.
En The Prayer is echt een fenomenaal nummer.
En The Prayer is echt een fenomenaal nummer.
0
geplaatst: 10 maart 2007, 00:59 uur
Dit album in één woord: briljant. Ik ben geen muziekkenner, maar dit album werkt zo verslavend dat ik het wel een 4,5 moet geven. Mijn persoonlijke favorieten zijn "Kreuzberg", "I Still Remember", "Sunday en "SRXT". De rest van het album is ook geweldig. Het enige piepkleine minpuntje vind ik dat "Where is Home?" net iets té depressief klinkt (voor mij).
Nogmaals: geweldige prestatie! Een goede tweede is altijd moeilijk en bij veel bands floppen deze meestal. Ik vind deze tweede beter dan de eerste!
4,5*
Nogmaals: geweldige prestatie! Een goede tweede is altijd moeilijk en bij veel bands floppen deze meestal. Ik vind deze tweede beter dan de eerste!
4,5*
0
geplaatst: 11 maart 2007, 13:52 uur
Louis2703 schreef:
Dit album schijnt afgemaakt te zijn in het NRC...
Dit album schijnt afgemaakt te zijn in het NRC...
dat zou zmoaar eens kunnen, voor hetzelfde geld had het andersom kunnen zijn, in mijn ogen is het maar net hoe je ingesteld bent...
Als je echt keihard op zoek bent naar het oude, het vertrouwde, om dat direct na 1 luisterbeurt terug te zien in deze plaat.. dan is het een logische gevolg dat je zo'n zure column ervoer schrijft.
Sta je echter open voor frisse, vernieuwende muziek, waar je eventjes voor wil gaan zitten, en het je laten pakken, dan denk ik dat je met deze plaat een heel eind kan komen..
0
geplaatst: 13 maart 2007, 16:37 uur
Goed album weer, maar de tweede helft van het album is beduidend minder.
0
geplaatst: 13 maart 2007, 20:55 uur
Reint schreef:
Goed album weer, maar de tweede helft van het album is beduidend minder.
Goed album weer, maar de tweede helft van het album is beduidend minder.
Kun je dat beargumenteren? Ik vind de tweede helft juist het best, rustiger, daarom raakt die helft me meer.
0
geplaatst: 15 maart 2007, 23:32 uur
Ik heb het album nu vaak genoeg gehoord, tijd om eens te gaan beoordelen:
Bloc Party moest een opvolger gaan schrijven voor het o zo succesvolle Silent Alarm. Druk bracht het met zich mee, intense druk die ik uiteraard niet zelf kan beoordelen maar waarvan ik wel weet dat hij bestaat en wat er voorheen de slachtoffers van waren...
Toen kwamen ze met a Weekend in the City op de proppen; een totaal verschillend album, een album waarin de echte speed een beetje verdwenen was, en waarin ik de indruk kreeg dat er letterlijk en figuurlijk even stil gestaan werd bij dingen.
A Weekend in the City is eigenlijk gewoon een directe titel, het album beschrijft namelijk ook 'een weekend in de stad'. Een weekend waarin alles wordt behandeld van drugs tot aan racisme toe. Ik heb de voorgaande verhalen over de nummers gelezen en het blijkt in mijn ogen allemaal te kloppen..
Bij Song for Clay en the Prayer zie je eigenlijk nog de meeste gelijkenis met geweldig explosieve nummers als Like Eating Glass en Banquet op Silent Alarm, alleen het opmerkelijke verschil met Silent Alarm is dat de zojuistgenoemde nummers hier op dit album niet mijn favorieten zijn en op Silent Alarm wel.
Ik vind dit album veel constanter qua klasse, ik kan werkelijk geen slecht nummer aanwijzen, hoogstens I still Remember, maar zelfs dat vind ik nog briljant. Ik blijf er echt bij dat On het mooiste nummer op deze plaat is, de zang is geweldig, hoe Kele zich heeft ontwikkeld is niet normaal gewoon (al klonk hij op Silent Alarm ook al heel volwassen, hier klinkt hij nog beter)
Mijn oordeel is niet uitsluitend gebaseerd op de kwaliteit van dit album, maar ook zoals ik al eerder aangaf, het eigenlijk vanuit een onmogelijke positie zo'n album neerzetten: waar iedereen hoopt op een opvolger van Silent Alarm, zetten zij juist vernieuwing door en met een dijk van een plaat. Geweldig geproduceerd ook.
Nogmaals, niets dan lof!! een 4,5* en hij komt zelfs mijn top10 binnnen.. echt geweldig!
Bloc Party moest een opvolger gaan schrijven voor het o zo succesvolle Silent Alarm. Druk bracht het met zich mee, intense druk die ik uiteraard niet zelf kan beoordelen maar waarvan ik wel weet dat hij bestaat en wat er voorheen de slachtoffers van waren...
Toen kwamen ze met a Weekend in the City op de proppen; een totaal verschillend album, een album waarin de echte speed een beetje verdwenen was, en waarin ik de indruk kreeg dat er letterlijk en figuurlijk even stil gestaan werd bij dingen.
A Weekend in the City is eigenlijk gewoon een directe titel, het album beschrijft namelijk ook 'een weekend in de stad'. Een weekend waarin alles wordt behandeld van drugs tot aan racisme toe. Ik heb de voorgaande verhalen over de nummers gelezen en het blijkt in mijn ogen allemaal te kloppen..
Bij Song for Clay en the Prayer zie je eigenlijk nog de meeste gelijkenis met geweldig explosieve nummers als Like Eating Glass en Banquet op Silent Alarm, alleen het opmerkelijke verschil met Silent Alarm is dat de zojuistgenoemde nummers hier op dit album niet mijn favorieten zijn en op Silent Alarm wel.
Ik vind dit album veel constanter qua klasse, ik kan werkelijk geen slecht nummer aanwijzen, hoogstens I still Remember, maar zelfs dat vind ik nog briljant. Ik blijf er echt bij dat On het mooiste nummer op deze plaat is, de zang is geweldig, hoe Kele zich heeft ontwikkeld is niet normaal gewoon (al klonk hij op Silent Alarm ook al heel volwassen, hier klinkt hij nog beter)
Mijn oordeel is niet uitsluitend gebaseerd op de kwaliteit van dit album, maar ook zoals ik al eerder aangaf, het eigenlijk vanuit een onmogelijke positie zo'n album neerzetten: waar iedereen hoopt op een opvolger van Silent Alarm, zetten zij juist vernieuwing door en met een dijk van een plaat. Geweldig geproduceerd ook.
Nogmaals, niets dan lof!! een 4,5* en hij komt zelfs mijn top10 binnnen.. echt geweldig!
0
geplaatst: 16 maart 2007, 09:31 uur
Ik ben het hier geheel mee eens, alleen I Still Remember is juist mijn favoriet, gewoon geweldig al die muziek die je in dat nummer na een tijdje om de oren slaat.
Ik heb naar aanleiding van dit album ook Silent Alarm maar gepindakaast (zoals al eerder verteld) en toen bleek dat ik dit gewoon een veel beter album vond, terwijl de meeste anderen precies het tegenovergestelde vonden. Dat is nu aan het veranderen. Waarschijnlijk is dit weer zo'n typische groeiplaat.
Komt bij mij ook met 4* mijn top 10 binnen!
Ik heb naar aanleiding van dit album ook Silent Alarm maar gepindakaast (zoals al eerder verteld) en toen bleek dat ik dit gewoon een veel beter album vond, terwijl de meeste anderen precies het tegenovergestelde vonden. Dat is nu aan het veranderen. Waarschijnlijk is dit weer zo'n typische groeiplaat.
Komt bij mij ook met 4* mijn top 10 binnen!
0
Pim Latuny
geplaatst: 16 maart 2007, 10:06 uur
Is het jullie ook opgevallen dat je soms een klein beetje speeksel hoort tijdens het zingen? Ik irriteer me er behoorlijk aan. Of ben ik nu een zeurpiet?
0
geplaatst: 16 maart 2007, 13:54 uur
Ik irriteer me soms wel mateloos aan zijn stem ja, knullige uitspraak soms..
* denotes required fields.