menu

Eric Clapton - 461 Ocean Boulevard (1974)

mijn stem
3,77 (324)
324 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Blues
Label: Polydor

  1. Motherless Children (4:50)
  2. Give Me Strength (2:51)
  3. Willie and the Hand Jive (3:29)
  4. Get Ready (3:47)
  5. I Shot the Sheriff (4:23)
  6. I Can't Hold Out (4:11)
  7. Please Be with Me (3:26)
  8. Let It Grow (4:57)
  9. Steady Rollin' Man (3:11)
  10. Mainline Florida (4:04)
  11. Walkin' Down the Road [Session Out-Take] * (5:15)
  12. Ain't That Lovin' You [Session Out-Take] * (5:26)
  13. Meet Me (Down at the Bottom) [Session Out-Take] * (7:04)
  14. Eric After Hours Blues [Session Out-Take] * (4:20)
  15. B Minor Jam [Session Out-Take] * (7:10)
  16. Smile [Live at Hammersmith Odeon, London] * (4:39)
  17. Let It Grow [Live at Hammersmith Odeon, London] * (6:22)
  18. Can't Find My Way Home [Live at Hammersmith Odeon, London] * (4:56)
  19. I Shot the Sheriff [Live at Hammersmith Odeon, London] * (7:50)
  20. Tell the Truth [Live at Hammersmith Odeon, London] * (7:04)
  21. The Sky Is Crying / Have You Ever Loved a Woman / Ramblin' on My Mind [Live at Hammersmith Odeon, London] * (7:25)
  22. Little Wing [Live at Hammersmith Odeon, London] * (6:51)
  23. Singin' the Blues [Live at Hammersmith Odeon, London] * (7:47)
  24. Badge [Live at Hammersmith Odeon, London] * (8:40)
  25. Layla [Live at Hammersmith Odeon, London] * (5:34)
  26. Let It Rain [Live at Hammersmith Odeon, London] * (6:37)
toon 16 bonustracks
totale tijdsduur: 39:09 (2:22:09)
zoeken in:
avatar van devel-hunt
5,0
Wandelaar schreef:
maar vind jij zijn stem echt zo goed dan?


Ja.
Let it grow, Bell bottom blues, badge, river of tears, layla t/m het recente I'll be alright, zijn volgens mij niet het werk van een zeer matige zanger. Lijkt mij niet.

avatar van Rogyros
4,0
Ik vind de stem van Clapton ook prima. Maar ik kan wel snappen dat mensen hier wat meer moeite mee hebben. Zelf vind ik het een erg prettig stemgeluid.

avatar van Wandelaar
devel-hunt schreef:
Ja.
Let it grow, Bell bottom blues, badge, river of tears, layla t/m het recente I'll be alright, zijn volgens mij niet het werk van een zeer matige zanger. Lijkt mij niet.
Het zit je nogal hoog, lijkt het. Dat het een zeer matige zanger is, zeg ik dan ook niet. Wel vind ik dat hij veel meer expressie en emotie weet te leggen in zijn gitaarspel dan in z'n zang, die schommelstoelt tussen laid back en een tikje ongeïnteresseerdheid. Het laatste album heeft me trouwens wel weer positief verrast.

461 Ocean Boulevard zet ik dan ook in de rij meest aardige uit de jaren '70. De twee album hierna houden toch niet echt over qua inspiratie. En Clapton klinkt ronduit mat. Na het bedwingen van de heroïne werd de drankfles omarmd. En dat hoor je ook wel af aan die albums.

avatar van devel-hunt
5,0
Wandelaar schreef:
Het zit je nogal hoog, lijkt het.


Welnee joh, als iets in het leven te relativeren is, is het wel een verschil van smaak of iemand een goede zanger is.

avatar van Wandelaar
gelukkig maar.

avatar van brandos
4,0
Dit album werd destijds door pers en publiek positief ontvangen. Maar na het figuurlijk ontvallen van de Beatles en het letterlijk ontvallen van Jim Morrison, Jimi Hendrix en Janis Joplin was Clapton toen ook wel een ster waarvan men, zeker na de in zijn geval angstige stilte nog wel verwachtingen koesterde.

Maar hoe houdt het album zich voor de nieuwe, nuchtere luisteraar van nu? Ik ben dat niet, maar doe toch een poging deze vraag te beantwoorden. Je doet er daarbij goed aan om niet te vergelijken met 'Layla' van zijn Derek and the Dominos. Dat is een plaat die iedereen (gehoord) moet hebben en dat is dit album niet. De urgentie van daar -de liefde moest worden verklaard aan iemand aan wie dat niet kan- ontbreekt hier. De laidback sfeer is enigszins misleidend, want hier is (hoorbaar) iemand na een zware drugsverslaving aan het opkrabbelen. De ('Amerikaanse'; perfectionistische en toch warme) productie en de vastgelegde kwaliteiten van de muzikanten (waar van zijn Dominos alleen bassist Carl Radle overbleef) voldoen nog steeds aan de eisen van deze tijd. Maar ik kan niet zeggen dat ik het 'vuur' van Layla niet af en toe mis op dit album (...nu doe ik het toch...). Je hoort bij Clapton wel vaker dat hij het beste uit zich zelf haalt als hij door even getalenteerde muzikanten als hijzelf wordt uitgedaagd. Dat gebeurde bij de Cream en bij de Dominos (daar vooral door Duane Allman). Al heb je hier niet die elkaar opzwepende gitaarpartijen en zijn de solo's minder spectaculair, wel verrast hij (mij) hier met fraai dobrospel, aangezien ik er (misschien ten onrechte) vanuit ging dat Duane Allman op Layla de slidepartijen voor zijn rekening nam.

Clapton schud de liedjes niet moeiteloos uit zijn mouw en maakt daarom regelmatig gebruik van werk van anderen. Ik vind de cover "I shot the sheriff" van Bob Marley heel goed gedaan. In zijn laidback-heid weet hij de reggeasfeer goed te treffen zonder dat het ook maar ergens als pastiche klinkt. En we moeten hem nageven; hij was er wat dat betreft van alle Amerikaanse en Engelse bleekscheten vroeg bij in het onderkennen van het talent van Marley en het belang van deze toen nog nieuwe muziekstroming. De 'swingende' cover van Robert Johnsons "Steady rolling man" doet mij het origineel niet vergeten maar dat is geen schande, noch noodzaak. Clapton's uitvoering van "Please be with me" is daarentegen geweldig (en een deel van dat krediet gaat ook naar Yvonne Ellimen als backing vocalist). Als songschrijver excelleert Clapton met "Give me strength" en met "Let it grow". Vooral die eerste klinkt als een echte gospelblues-evergreen en dat vind ik toch knap. De overige nummers halen dit niveau niet, maar zijn toch alleszins aanvaardbaar en vormen ook een sfeertechnische eenheid.

Mijn conclusie is dus tweeërlei; enerzijds is de tijd best genadig voor het album an sich, maar onderstreept hij ook dat de artistieke top van Clapton achter hem lag, al heeft hij daar in commercieel opzicht geen last van gehad.

avatar van Mssr Renard
3,5
Ik heb nog nooit een plaat van Eric Clapton opgezet, omdat geen idee.

Deze komt vandaag bovendrijven omdat Please Be With Me (van Scott Boyer van de band Cowboy) zo een mooie song is. Nu zie ik ook I Shot the Sheriff van Bob Marley hier op staan.
Is dit dan een coverplaat, of schrijft Eric Clapton niet vaak zelf songs.

Nu weet ik dat Eric Clapton al heeft samengespeeld met Duane Allman in Derek and the Dominoes en ik ken wat van Blind Faith en Cream.

Hoe verhoudt deze plaat zich tot bovengenoemde bands? Of moet ik het gewoon eens ondergaan. Ik ben zo bang dat ik teleurgesteld wordt met flauwe softrock.

avatar van Kos
3,5
Kos
Mssr Renard schreef:
Ik heb nog nooit een plaat van Eric Clapton opgezet, omdat geen idee.

Deze komt vandaag bovendrijven omdat Please Be With Me (van Scott Boyer van de band Cowboy) zo een mooie song is. Nu zie ik ook I Shot the Sheriff van Bob Marley hier op staan.
Is dit dan een coverplaat, of schrijft Eric Clapton niet vaak zelf songs.

Nu weet ik dat Eric Clapton al heeft samengespeeld met Duane Allman in Derek and the Dominoes en ik ken wat van Blind Faith en Cream.

Hoe verhoudt deze plaat zich tot bovengenoemde bands? Of moet ik het gewoon eens ondergaan. Ik ben zo bang dat ik teleurgesteld wordt met flauwe softrock.


Luister dan liever zoiets> Eric Clapton - Just One Night (1980)

avatar van devel-hunt
5,0
Mssr Renard schreef:

Hoe verhoudt deze plaat zich tot bovengenoemde bands? Of moet ik het gewoon eens ondergaan. Ik ben zo bang dat ik teleurgesteld wordt met flauwe softrock.


Clapton schrijft soms zijn eigen nummers en weet nummers van andere ook naar zijn handje te zetten.
Solo is clapton toch een heel ander verhaal dan met de Cream, de yarbirds, blind faith, the bluesbreakers. Hoewel zijn eerste solo plaat, die nog uitkwam voordat Derek and other...uitkwam, veel raakvlakken hebben. Solo platen van clapton zijn wel erg laid back, een paar hele goede zoals ocean boulevard, money & cigerettes, Eric clapton of slowhand of zijn laatste i stil do, zijn prima. Maar clapton is vooral een live artiest, dan is hij verreweg op zijn best en weet hij zijn vaak bezadigde studio nummers veel meer leven in te blazen.

avatar van Marco van Lochem
4,5
Het tweede studio-album van Eric Clapton verscheen op een moment dat de zanger/gitarist al een heel muziekleven achter had. Na lid te zijn geweest van de Yardbirds, John Mayall & The Bluesbreakers, Cream, Blind Faith en Derek & The Dominos verscheen in juli 1974 het album “461 OCEAN BOULEVARD”. Na het succes van zijn debuut solo album “ERIC CLAPTON”, dat in augustus 1970 verscheen en redelijk succesvol was geweest, ging de in Ripley Surrey Engeland op 30 maart 1945 geboren Clapton bijna ten onder aan een heroïne verslaving. Toen hij daarvan was afgekickt, waren er een aantal jaren verstreken waarin hij geen nieuwe muziek had gemaakt. Hij vertrok naar Golden Beach Florida in Amerika en vertoefde een tijd op 461 Ocean Boulevard, alwaar hij aan nieuwe muziek werkte. In de maanden april en mei werden 10 songs opgenomen, 3 zelfgeschreven songs en 6 covers en één die werd geschreven door gitarist George Terry, die ook te horen op de het album. In de opener “MOTHERLESS CHILDREN” klinkt de gitaar van Clapton als vanouds, geweldige solo in de uptempo bluesy rocker. “GIVE ME STRENGHT” is een ballad zoals hij er in zijn verdere loopbaan nog verschillende van zou schrijven en opnemen. Het door Johnny Otis geschreven “WILLIE AND THE HAND JIVE” en het de klassieker “I SHOT THE SHERIFF”, natuurlijk origineel van Bob Marley, werden op single uitgebracht en in ons land bereikten beide songs de Top 40. In het door Elmore James geschreven “I CAN’T HOLD ON” is er een zeer mooie slide gitaar solo te horen en vind ik de subtiele toetsen bijdragen smaakvol. Het door Clapton zelf geschreven “LET IT GROW” is uitgegroeid tot een Clapton klassieker en in de prachtige achtergrondvocalen is onder andere Yvonne Elliman te horen. Elliman, die onder haar eigen naam ook platen uitbracht, is op meerdere Eric Clapton albums te horen. Het album sluit af met de heerlijke bluesrocker “MAINLINE FLORIDA” waarmee er een eind komt bijna 40 minuten kwaliteitsmuziek. Met dit album was Clapton definitief terug in de muziekwereld en ondanks grote problemen met alcohol in de jaren die zouden volgen (hij zou pas in het begin van de jaren ’90 definitief stoppen met stimulerende middelen), verscheen in 2016 zijn 20e studio album “I STILL DO” en een paar jaar later het kerstalbum “HAPPY X-MAS”. De planning is dat hij in juni van dit jaar een concert in de Ziggo Dome geeft, maar in deze coronaheersende tijden is het de vraag of de bijna 75 jarige muzikant dan op het podium in de Amsterdamse popzaal zal staan. In ieder geval hebben we de muziek nog…en dat is elke keer weer genieten!

avatar van Dibbel
4,0
Een van de bekendere albums van Eric Clapton. Stond 3 maanden in de LP Top 50 vanaf augustus 1974 met als hoogste plaats nummer 5. Dat kwam ook door de 2 hits die erop staan. De grote hit I Shot the Sheriff (Top 5 notering) en de kleine hit Willie And The Hand Jive.
Bescheiden klassieker dit die heerlijk relaxt klinkt en met smaakvol gitaarspel van Clapton, die ik dan weer wel een behoorlijke zanger vindt.
Beste nummers Let It Grow (met afstand), Mainline Florida (heerlijk stompend) en de 'zuigende' versie van Willie And The Handjive.

Ik heb deze op vinyl, op het RSO-label, in nieuwstaat, Nederlandse persing.
En 4 sterren.

avatar van MIAB
3,5
Het zachte, zoete geluid van Eric Clapton op dit album is prachtig. Eric Clapton is natuurlijk een begenadigd gitarist en dat hoor je ook op deze plaat goed terug. Met plezier heb ik dit album geluisterd. 3,5

Motherless Children (4:50) 4,0
Better Make it Through Today (4:07) 3,0
Give Me Strength (2:51) 3,5
Willie and the Hand Jive (3:29) 3,5
Get Ready (3:47) 3,0
I Shot the Sheriff (4:23) 4,0
I Can't Hold Out (4:11) 4,0
Please Be with Me (3:26) 3,5
Let It Grow (4:57) 3,5
Steady Rollin' Man (3:11) 4,0
Mainline Florida (4:04) 3,5

avatar van AdrieMeijer
3,0
Eric Clapton is natuurlijk een begenadigd gitarist en dat hoor je ook op deze plaat goed terug. Met plezier heb ik dit album geluisterd. 3,5

Better Make it Through Today (4:07) 3,0

Ik luister ook graag naar deze plaat, maar bovenstaand nummer ben ik nog niet tegengekomen.

Is een bonus track, staat op een Canadese cd, Polydor 811 697-2 .

avatar van nlkink
3,5
Hoort op Eric Clapton - There's One in Every Crowd (1975) te staan. Rare jongens, die Canadezen om dat op een ander album als bonus track op te voeren.

avatar van gaucho
4,0
Verdomd, 't is nog waar ook!

Hmm, da's wel heel vreemd, ja. Nooit geweten, nog nooit gezien. Wel begrijpelijk dat MIAB dat nummer meteen als laagste waardeert. Want 'Crowd' is een enorme tegenvaller na Ocean Boulevard...

avatar van MIAB
3,5
Misschien moet ik dat nummer wel weglaten uit de score, komt het oorspronkelijke album wel ten goede haha

avatar van habada
4,0
Ik zag dat albhy Galuten en George Terry ook meedoen
Galuten produceerde 18 nr 1 hits..
Beiden ook bekend van oa the bee gees

avatar van Robje1968
4,0
Zelf niet zo'n fan van Clapton, maar dit is wel een lekkere CD. Uitschieter voor mij op dit album is Let it Grow.

Gast
geplaatst: vandaag om 02:40 uur

geplaatst: vandaag om 02:40 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.