Slayer - Reign in Blood (1986)

Nee hoor, maar vind U het niet erg dat wij nogal kicken op zo Satanisch mogelijk?

Hell Awaits? Qua sfeer wellicht, akkoord. Maar Show No Mercy is wat mij betreft een soort Judas Priest-tribute heel kort door de bocht en staat in geen verhouding tot de kaakslag die Reign in Blood geeft. Ik ga in herhaling vallen maar deze plaat klinkt alsof ie gisteren opgenomen zou kunnen zijn. Er zit geen enkele sleet op.

Een kleine 30 minuten keiharde trash metal die me wel kan bekoren. Voor je het weet is ie afgelopen, helaas.

slayers beste, zo concludeer ik nu

alleen te kort idd maar ach, zetten we hem toch gewoon weer op

Ik vind het juist wel fijn dat deze plaat zo kort is. Gaat het ook nooit vervelen.

sommige platen mogen ook niet langer duren.
net als Panzer Division Marduk (niet voor niets het "Reign in Blood van de blackmetal" genoemd)
die zijn zoals ze zijn en hadden geen 10 minuten langer moeten duren.

en zeg nou zelf: wie zit er op Use Your Illusion-lengtes te wachten....

een plaat van van mij best een uur of meer duren

helaas in praktijk zijn er maar weinig bands die die ruimte ook van begin tot end boeiend kunnen vullen

Voor mij zit juist de kracht van dit album in de geringe speelduur. Ik heb de vinylversie van nauwelijks 29 minuten maar daardoor blijft hij nog altijd als een bom inslaan bij mij, deels uit nostalgie ongetwijfeld maar ook omdat hier zo strak op wordt gespeeld. Er was nog geen sprake van loudness war, het is gewoon rechttoe rechtaan gespeeld. Als ik het me goed herinner (ik zal het eens opzoeken in de oude Aardschokken), waren de nummers oorspronkelijk langer maar werd gewoon alles sneller ingespeeld in de studio. Een uur van dit zou teveel van het goede zijn en zoals Joy terecht opmerkt: weinig albums van lange speelduur (1 uur en meer) kunnen de aandacht blijven vasthouden. Wreed plaatje.

persoonlijk één van mijn favorieten platen en verreweg de beste van Slayer. De rest kan me minder boeien! Dat deze minder dan een half uur duurt stoort ook absoluut niet, ik vind het juist prachtig dat ze alle nummers binnen die tijd er doorheen knallen..., na een half uur ben je ook wel murw gebeukt. De agressie spat van de plaat en de drums zijn waanzinnig!! En als je over de lyrics valt, tsja...., wat verwacht je als de band slayer heet en de plaat reign in blood??

Daarnet op de radio onder de aankondiging 'een plaat die wat regelmatiger gedraaid moet worden': Angel Of Death

Dat doet me denken aan toen we met het gezin aan tafel zaten voor het middageten en Studio Brussel speelde op de achtergrond. Begint daar plots Angel of Death te spelen; mijn ouders en broers wisten even niet wat er gebeurde, en ik maar grijnzen.

Wat een geniaal album,

Knalt de volle 34/35 minuten je oren deraf en zo moet het

Hun ultieme meesterwerk. Het hakt aan één stuk door. De korte speelduur heeft als voordeel dat je des te eerder de plaat opnieuw kan opzetten. Ze hadden de lp kunnen rekken door solo's in Piece by piece en Postmortem te spelen, gelukkig is dat niet het geval. Reign in blood krijgt vijf sterren.

Dit album is gewoon geweldig, het moet niet langer. In 29 minuten knallen er 10 nummers door heen en dat is gewoon genoeg. Geweldige riffs en meesterlijk drumwerk!

Wat blijft dit een mokerslag op mijn tronie, mijn karkas schudt ervan en wat kan Dave Lombardo geweldig én strak tekeergaan. Monument in de thrashwereld!

Dit album ken ik nog niet. Ik ken alleen maar Decade Of Agression van Slayer, zit er veel verschil in de studio nummers of live?

Deze is verplichte kost, hoewel de platenwinkels er nog ferm veel geld durven voor vragen bij ons hier, ik weet niet of dat bij jullie ook zo is. Dit is een thrash-atoombom van het zuiverste water.

acuut kopen , blind, en beuken!

krijg je geen spijt van

zet wel vantevoren de tafels kopjes schoteltjes en ander breekbaar spul in je huiskamer aan de kant ;P

Deze heb ik vaak zien liggen voor 7.99 euro. Niet te duur dus, maar iets in mij weerhoudt het toch steeds om hem te kopen. Dat live album heb ik al, en weet niet of deze daar veel van verschilt. Het is wel een lekker kort album, en daar houdt ik met dit soort muziek wel van. Ik geloof dat Slayer mijn ding niet echt is, maar deze moet ik denk ik toch maar eens gaan kopen naast Decade Of Agression. Af en toe kan ik dit soort muziek best hebben, niet te vaak, want daar vind ik het gewoon te eentonig voor klinken.

Soms twijfel je te veel, ricardo, voor mij is dit een album waar je niet hoeft te twijfelen. Vijf krakers van dit album staan weliswaar ook op Decade of Aggression maar dit album is een belevenis apart. Vierentwintig jaar oud maar zo verdomd goed: half uur pure vette thrash metal.

nr 82 in de 250 list, beoordeling minstens 4

nooit meer overtroffen deze plaat, de mijlste mijlpaal in metalland

say no more!

Dit snap ik niet zo goed. Slayer is nou niet bepaald een band die een enkel riffje extreem veel herhaalt, toch altijd vrij afwisselend.

Muziek is eentonig of het is niet eentonig, dat heeft niets met persoonlijke smaak of meningen te maken. Eentonigheid is feitelijk.

Elk nummer op dit album is een beetje in dezelfde stijl, maar dat is iets anders dan eentonig.

Ooit nog op 52.

Beauty is in the eye of the beholder Eentonigheid ook... Er mogen wel veel riffs in dit album verpakt zitten, maar als ze allemaal in sneltreinvaart langskomen, en ik zelfs moeite heb om de nummers van elkaar te onderscheiden (i.t.t. South of Heaven en Seasons in the Abyss) dan vind ik het daardoor eentonig. Ricardo kennelijk ook. Jij hoeft dat niet te vinden, maar eentonigheid is zeker wel aan enige subjectiviteit onderhevig.

Of je iets als storend ervaart is aan subjectiviteit onderhevig. Eentonigheid zegt enkel iets over de opbouw van de compositie. Die ligt vast, dat verandert niet doordat een luisteraar iets 'verkeerd' hoort.

Ik kan het ook niet helpen, maar zo is het echt.

Goed, als het vast ligt, dan kun je er dus een definitie van geven. Wanneer is een nummer eentonig en wanneer niet?

Simpel gezegd is dat als een bepaalde lijn (aantal noten en tijdsduur van deze lijn maakt niet uit) constant herhaald wordt. Dat heeft verder niets met de maatsoort of het tempo te maken. Een modulatie is in principe ook nog steeds diezelfde lijn.

Die lijn staat vast, ook al hoort de luisteraar deze niet goed. Het maakt niet uit of dit een 'moeilijke' lijn is of een hele makkelijke, of dat er harmonie aan toegevoegd is etc.

Als een zanger de hele rond de C zingt is dit ook monotoon.

Het lastige onderdeel is de grens opzoeken. Vanaf hoeveel riffjes in hoeveel tijd is iets monotoon? Als één bepaalde lijn 3 minuten herhaald wordt dan is dit met zekerheid te zeggen. Maar zijn 5 riffjes in deze 3 minuten nog steeds eentonig? In 10 minuten 5 riffjes is dan weer makkelijk te zeggen. Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet weet of hier bepaalde regels voor vastliggen, maar zo heb ik het geleerd bij muziekanalyse op m'n opleiding.

Ik vind dit op zich makkelijk in te schatten, al is dit voor iemand die geen instrument bespeeld misschien weer moeilijker.

ik poste dat ik de muziek eentoning vind klinken, (tenminste van hun live album Decade Of Agression) maar niet dat ik de muziek van Slayer daardoor dan ook eentonig vind. Daar ken ik gewoonweg te weinig albums van Slayer voor.

Ja, maar dat is dus weer precies hetzelfde. Eentonigheid staat los van andere nummers, dat is weer 'zelfde stijl' o.i.d.

Maar dan snap ik nu in ieder geval wat je bedoeld.

Ik ben vooral een muziekliefhebber die muziek beluisterd voor zijn plezier. Ik bespeel zelf geen instrument, ook nooit gedaan ook. En dat over stijl e.d zal best zo zijn, maar vooral op het live album klinkt het zo verdomde hard en snel, dat het voor mij als een brei van geluid klinkt, je hoort het verschil tussen de nummers bijna niet. Misschien dat je dat je er met een koptelefoon de geluiden en instrumenten iets beter uit kunt filteren, maar daar vind ik dit dan weer de muziek niet voor. Wel goed voor zo af en toe voor mij, maar ik vind de nummers gewoon teveel hetzelfde klinken om er erg vaak naar te gaan luisteren.