Slayer - Reign in Blood (1986)

Met AC/DC, Motorhead en ZZ-Top heb ik hetzelfde ook, maar die 3 bands liggen mij dan weer een stuk beter. Overigens klinken daar de nummers op het eerste gezicht ook hetzelfde, maar als je die bands wat beter kent zit er wel degelijk nog best veel variatie in.

Ja, als je het zo verwoord dan snap ik wat je bedoeld. Hoewel Reign in Blood één van de weinige albums is die ik 5* toeken denk ik dat je die in ieder geval niet blind moet kopen.

Op Decade of Aggression staan ook melodieuzere nummers. Reign in Blood is vooral snel en agressief. Dus als Decade al niet helemaal je ding is....

of luister gewoon lekker geen Slayer als het blijkbaar niet zo je ding is.
ik bedoel, je HOEFT geen Slayer te luisteren

Daar zijn helemaal geen regels voor, iedereen heeft een andere smaak. Vind het eerlijk gezegd allemaal nogal arrogant overkomen.

Als je op die manier naar muziek luisterd zou je bijna vergeten dat er ook zoiets als "emotie" in muziek aanwezig is.

Veel muziek zou niks aan zijn als het geen regeltjes brak (analyseer Sunn O))) eens voor de grap).

Beetje flauw hoor. Die regels zijn er wel degelijk, zoek het maar na als je het niet gelooft. Ik weet alleen, zoals ik al zei, niet waar de grens precies ligt. Die regels staan los van smaak. Er zijn uiteraard geen regels die zeggen dat je iets storend vindt of niet.

Met arrogantie heeft dit ook niets te maken. Ik begreep niet wat Ricardo bedoelde, en daarna werd mij om een definitie gevraagd. Die gaf ik, en toen bleek dat er een misverstand was over de term 'eentonigheid'.

Natuurlijk hoef je je niet met dit soort inhoudelijke zaken bezig te houden, en of je iets leuk vindt lijkt mij ook het belangrijkst. Maar dat betekent niet dat je muziek niet kan ontleden en analyseren, en dat daar geen regels voor zijn. Anders denk je zeker ook dat toonladders niet bestaan?

regels voor het beoordelen van muziek?

welnee

je houdt van bepaalde muziek of niet, je vind iets helemaal te gek of je waardeert het zo nu en dan, etcetc, iedereen ervaart muziek op zijn eigen manier

voor regels moet je bij de overheid zijn

Ik vind dit album ook redelijk eentonig, behalve het begin- en eindnummer.
Maar ik hou wel erg veel van die ene toon.

@ Joy: Uiteraard, voor het beoordelen en ervaren van muziek heb je enkel je oren nodig.

Maar voor het bespelen van een instrument, of het schrijven van muziek bijvoorbeeld ligt dit anders. Daarnaast vind ik het interessant om te weten hoe iets dat ik mooi vind gespeeld is.

@ Kronos: Eentonig is echt niet het juiste woord, maargoed als je het verkeerd wilt blijven zeggen....

en wat we hier doen is muziek beoordelen, en dat doe je niet aan de hand van regels

Klopt. Ik heb dit album ook niet op basis van regels beoordeeld.

wa lulde dan toch allemaal mien jong

Haha, ik gaf alleen een definitie en probeerde daarmee onduidelijkheden weg te nemen. Wat daarna weer tot nieuwe onduidelijkheden leidde. Met een beetje pech doet dit bericht dat opnieuw.

Ik moet bekennen dat ik ook niet echt een daadwerkelijke defenitie van je verwachtte... Heb geen verstand van de theoretische kant van muziek dus ik neem het voor kennisgeving aan. En verder is nu wel duidelijk wie wat bedoelde

Ik ben erg verrast dat deze zo hoog staat. Lijkt mij juist muziek die veel mensen hier zouden verachten.

Raining Blood is trouwens een aardig nummer.

Sickening ways to achieve
The holocaust

Ook een nogal zieke manier om dit onderwerp op de tafel te gooien.
Maar goed, ik probeer te focussen op die schitterende gitaarmuziek, veeleer dan op hun grove bek.

Ongelofelijk wat een effect deze cd in 29 minuten op je heeft. Totaal uitgeput en vol adrelanine blijf je achter.

het onderwerp zelf maakt dat ziek, niet de manier waarop dat gedaan wordt

Zit je in de shit? Hier uw remedie. Zet Reign in Blod kei en keihard op en je vergeet alles. Op één deze verwoestende krachtpatser. Lange leve Reign in Blood!

Ik begrijp niet dat er figuren zijn die deze teksten niet in het juiste perspectief weten te plaatsen. Zo diepzinnig is het allemaal niet. Maar je moet een hekel aan Slayer hebben om te kunnen denken dat dit nazi teksten zijn.

Slayer promoot deze nazi-praktijken niet eens. Ze beschrijven het en tonen er interesse voor. 'Sickening ways' toont zelfs aan dat ze deze praktijken ziekelijk vinden.

Ik zou ook geen songteksten over zoiets schrijven, maar waarom zou iemand zich hier niet voor mogen interesseren? Zijn historici dan ook nazi's?

Toch ontstond er rond die tijd een hoop ophef over Angel Of Death. Vooral in Europa. In de Verenigde Staten ligt dit uiteraard allemaal wat minder gevoelig. Daar maken ze zich weer druk om andere onbenulligheden. Slayer zelf en met name Hanneman gooide zo nu en dan eens wat olie op het vuur door de Slaytanic Wehrmacht shirts en de Slayer über Alles tourshirts te gaan verkopen. Die laatste is nooit tijdens de Europese tour verkocht overigens.
Maar wie zich wat meer in de band verdiept en één blik op de teksten werpt, ziet dat Slayer er echt geen controversieel standpunt op na houdt. Ik kan niet volgen dat er figuren zijn die dat niet zien.

Op deze plaat is Slayer beschrijvend bezig, niets mis mee. Ik denk wel dat wanneer mensen het vluchtig luisteren, ze het snel als nazi-teksten zullen bestempelen. Ze zullen dan tussendoor termen als Holocast en Auschwitz horen, zonder zich verder er in te verdiepen. Zolang teksten geen aanstoot tot geweld geven, kan ik er mee leven.

Flotsam and Jetsam kreeg, eveneens in '86, problemen met hun nummer Der Führer.

Een reactie vanuit een combinatie van paranoia en oppervlakkigheid.

Wat oppervlakkig luisteren betreft, zing zoals Bruce Springsteen de woorden Born in the U.S.A. en men gaat er meteen maar vanuit dat het een lofzang op de natie is.

Zelfs de toenmalige presidentskandidaat Bush (meende ik), die het lied wou gebruiken voor zijn campagne...

Thrash metal is verre van mijn favoriet metal genre. Het klinkt mij in de oren als lekkere riffs die eindeloos worden herhaald en snelle maar eentonige drums. Hoewel Reign in Blood bij momenten best wel spannend uit de hoek komt, bevestigt het voornamelijk mijn vooroordeel. De productie van Rick Rubin is wel leuk, en draagt bij aan de zware klank van de muziek. De opener en de afsluiter, niet toevallig de twee langste nummers, springen er voor mij uit. Daartussen staan een hele hoop nummers, die op Jesus Saves na allemaal erg inwisselbaar zijn. Erg snel en op zich wel leuke riffs, maar zo ongelooflijk eentonig dat het me vooral verveelt. Af en toe gaat de zang héél hoog met zijn stem, en dan heb ik het lastig om niet te grinniken. Echt niet m'n ding.

Een schop onder je kont van 29 minuten. Je zou er masochist van worden.....

Van mij part mocht ie veel meer hoog zingen Zoals op hun eerste album.

Zonder twijfel het brutaalste album ooit. Zo ongelooflijk hard, spartaans, ruw, harteloos, nee meedogenloos, niets ontziend, onverbiddelijk en meer van die krachttermen.

Noem mij een album dat dit in brutaliteit heeft weten te overtreffen. Bespaar je de moeite, bestaat niet. Zelfs Slayer besefte dat dit onmogelijk was en ging op opvolger South of Heaven over op meer melodie

Is nochtans niet moeilijk hoor Gewoon even verder zoeken dan enkel Slayer.