Slayer - Reign in Blood (1986)

Inderdaad, er is meer dan Reign In Blood.
Met Reign In Blood werd wel een standaard neergezet, dat wel.
Spartaans en ruw zou ik het niet willen noemen, daar klinkt het toch veel te clean voor.

Een ruw en spartaans album uit die tijd en uit het genre zou dan Bonded By Blood van Exodus zijn. Al is die dan ietsje minder snel dan deze.

Je bedoelt death -of blackmetalbands? Dat vind ik eerder lachwekkend.
Dit is natuurlijk ook geen serieus album, maar een nummer als Angel Of Death staat wat mij betreft kwa brutaliteit lonely at the top.

Nee thrash is wat anders dan black of death metal. Maar Slayers Reign In Blood is op MuMe onderhand de Godwin voor de discussies over metalmuziek.

Er zijn zelfs zat albums uit gelijk welk genre dat eindigt met -core (behalve score en slowcore dan) die ik veel bruter vind, gelijk of het genre lachwekkend is of niet. Om te zeggen dat Reign in Blood nu het meest brute album is dat er bestaat, vind ik wat overdreven en het ruikt naar overschatting. Verder heeft Edwynn gelijk in zijn post hierboven.

kijk jij begrijpt het

Ik ken ook nog wat 'brutere' albums ('brutaliteit' betekend wel degelijk iets anders), maar dit was in 1986 een regelrechte sensatie, een graadmeter voor alle opvolgende metal-releases en een K-O voor de conservatievelingen die in de hoogste bomen gejaagd werden. Ik ken geen enkel ander metal-album die daarna een dergelijke opschudding veroorzaakte, en dat terwijl dit bijna een kwart eeuw oud is.

Ik betwist niet dat Reign In Blood een klassieker is. Maar ik zou het woordje brutaal hier toch gewoon vervangen door energiek ofzo. Het is een klassieker omdat de nummers gewoon verrekte goed zijn.

Want het feit dat heel conservatief Amerika op de kop stond, ligt alleen aan het feit dat dankzij Rick Rubin Slayer een veel grotere naamsbekendheid kreeg.

Darkness Descends kwam vrijwel tegelijkertijd uit, dat album klinkt veel grimmiger en kwaadaardiger maar werd niet door een breder publiek opgepikt.

Ik denk dat dit toen heette: to create a buzz. Mond-op-mond reclame waarbij er veel over een album werd gesproken bij het verschijnen ervan. Enkele voorbeelden, de korte speelduur, de controverse betreffende het openingsnummer, de hoes, Slayer die verschijnt op een rap-label (de perceptie althans). Ook voelde het aan alsof dit album op het juiste moment verscheen, de trap in de kont, Slayer die naar de andere metalgroepen kijkt en zegt: "En nu jullie!" Als metalhead werd je geacht dit album te hebben, anders hoorde je er niet bij. Raar maar waar.
Ondertussen zijn er al veel energiekere en/of brutalere albums uitgekomen maar dit album spreekt nog steeds een heel groot deel van de metalgemeenschap aan. Het geluid van dit album kan nog altijd mee met de hedendaagse normen met dat verschil dat hier geen sprake is van een loudness war maar van een productie met ballen én met gezond verstand. Zo ervaar ik het nog steeds.

Wat Sgt. Pepper's is voor de popmuziek is Reign in Blood voor de metal. Het is eigenlijk ongelofelijk hoe hard en agressief dit album vandaag de dag nog altijd klinkt.

Ik zou niet durven zeggen dat het kwaadaardiger klinkt. Grimmiger misschien, maar dan omwille van de slechtere productie. We kunnen bij die jaren tachtig producties nu wel enige nostalgie voelen, maar toen wilden we denk ik allemaal wel het best mogelijke geluid. En Reign in Blood op Def Jam klonk als een bom. Nooit eerder een thrashplaat gehoord in die tijd met zo'n dynamisch en uitgebalanceerd volume.

Ik vind beide albums gelijkwaardige kwaliteit bevatten. Alleen Slayer had het budget om naar Rubin te kunnen gaan.

Het klinkt ook meer dan uitstekend in mijn oren, maar ruw en spartaans is het geluid natuurlijk niet.

Met dat laatste ben ik het eens. Maar je vergelijking met Darkness Descends gaat niet op vind ik. We Have Arrived klonk als een demo en de opvolger als een sterk debuut, nog steeds wat rommelig gespeeld. Misschien Hell Awaits, als ik het dan naast een album van Slayer zou willen plaatsen. Maar dat verscheen uiteraard al een jaar eerder. Darkness Descends heeft naar mijn mening de verdiende status van cultklassieker.

Ik denk dat het rommelig lijkt vanwege de productie, maar ik ben te weinig muzikant om dat goed te kunnen beoordelen.

Darkness Descends vind ik in elk geval net zoveel energie en agressie bevatten als Reign In Blood. En nummers als Perish In Flames of The Burning Of Sodom vind ik net zo memorabel als Angel Of Death of Altar Of Sacrifice.

Maar nou ben ik toch aan het doen waar ik zo graag van afwilde, namelijk dat vrijwel elk thrashgerelateerd album te pas en te onpas met Reign In Blood vergeleken wordt.

Tjonge, jonge wat een gedoe over of iets bruut, trendsettend of er wellicht brutere platen zijn (liefst obscuur want dat geeft een hoog 'kenner'-gehalte aan).
Reign in Blood is gelet op de feiten gewoon een klassieker: plaat hangt immers op ieders lippen wanneer gevraagd naar invloedrijkste metalalbums. Verkoopcijfers liegen er ook niet om. Reign in Blood is de maatlat bij veel recensenten voor de nieuwe Slayer-plaat etc.etc.
Ik blijf erbij: 29 minuten lang een schop onder je hol!

Maar jongen toch, daar ging het nu ook niet om.

Nee klopt. Het ging om of iets bruut was en of er wellicht andere albums zijn die veel bruter zijn. Wat een gelul! Muziek is toch geen wedstrijd, of wel?! Gewoon lekker genieten van deze fijne bak herrie.

Nee. Geen enkele reden dus om de verkoopcijfers er bij te halen.

Als ik me niet vergis wél. Het is hier puur onderbouwing van een mening, heeft helemaal niets met een vergelijking te maken.

Als ik mij niet vergis wel. Want als de verkoopcijfers een argument zijn om aan te tonen dat dit album een klassieker is dan kan dat alleen in vergelijking met de verkoopcijfers van andere albums.

Ze zijn geen argument, ze zijn een bevestiging.

Zo lees ik ze, althans. Hij redeneert niet door op het feit dat het album goed heeft verkocht.

Het blijft volgens mij hoedanook in vergelijking staan met verkoopcijfers van andere albums, als was het een wedstrijd. Maar belangrijk is dat allemaal niet en ook niet interessant genoeg om op door te blijven gaan.

Verkoopcijfers zeggen niet alles, dat klopt. Maar dat een dergelijk hard (en dus voor het grote publiek ontoegankelijk) album dermate goed verkoopt zegt natuurlijk wel iets.

Reign In Blood is uiteindelijk ongeveer net zo vaak over de toonbank gegaan als South Of Heaven. Beide platen bereikten in 1992 de gouden status.
Vergelijken we dat even met Master Of Puppets dan stelt dat natuurlijk niets voor. Dat album is 6x platina geworden. Volgens mij al goud in het jaar van release.
Reign In Blood wordt in metalkringen breed gewaardeerd. Mensen die het album in huis hebben zijn altijd into metal of zijn dat geweest.

Metallica is dan ook een mainstream metal band, niet echt een vergelijking die hout snijdt naar mijn mening.

Metallica was ten tijde van Masters of Puppets hoegenaamd geen 'mainstream metal band'.

Inderdaad. Net zo mainstream als Slayer.

Jawel hoor, toen ook al. Metallica luisteren was destijds vrij standaard. Als je echt stoer wilde zijn headbangde je op Bolt Thrower, Napalm Death, Bathory en SLAYER.

Misschien in Nieuwstad.

Of Dark Angel.