Slayer - Reign in Blood (1986)

ik zou het zeer bijzonder vinden afgaand op de invloed van dit album op heel veel wat daarna is gekomen in de metal.

Thrash- en deathmetal dan met name.

ik durf te stellen "alle metal".
Leuk dat is dat gisterenavond dit album nog eens ter sprake kwam in een gesprek met verschillende muziekvrienden van mij en er eigenlijk unaniem uitkwam dat we dat inderdaad kunnen stellen, en ook nog eens dat het een van meest belangrijke metal albums ooit is.

Alle metal, behalve dan de 'echte echte' heavy metal. Reign in Blood heeft zelfs de verschillende -core-crossovers beïnvloed. Ik ben het volledig eens met Sietse, dit moet samen met het debuut van Black Sabbath de belangrijkste metalplaat aller tijden zijn.

Alle metal, behalve...

Of met andere woorden; niet alle metal.


Doe daar dan ook maar Iron Maiden, The Number of the Beast bij.

Of Overkill en Ace Of Spades van Motorhead en het debuut van Metallica.

Voor mijn gevoel is dit album een beetje beinvloed door die 2 albums.

Het debuut van Sabbath vind ik meer zware blues/rock met een duister sfeertje erin.

Inderdaad. De eerste echte echte heavy metal plaat zou wel eens Unleashed in the East van Judas Priest kunnen zijn. Die mag er dus ook nog bij. En daarmee wordt het belang van Reign in Blood, hoewel groot, weer een beetje gerelativeerd.

Ja yoooow. U begrijpt wel wat ik bedoel. Slayer heeft in ieder geval meer beïnvloed dan enkel thrash en death metal.

Daar zijn we het over eens. De invloed reikt naar mijn mening dus wat verder dan Jasper suggereerde maar ook weer niet zo ver als Sietse schrijft.

Je kan prima metal liefhebber zijn zonder Reign in Blood in huis te hebben.

Dat is inderdaad de eerste echte metal plaat van Judas Priest.

De studio albums daarvoor vind ik eigenlijk meer hardrock dan metal.

Ik ben ook best een metal liefhebber, maar heb Reign In Blood niet origineel in huis.

Nooit gehad ook.

De belangrijkste nummers van dit album heb ik al op Decade To Agression staan.

De studioversies vind ik wel een tandje gemener dan de plichtmatigere versies van Decade Of Aggrssion.

Meestal is het op een live album andersom, dan komt het wat beter eruit. Maar dat komt vaak ook doordat het geluid van een live album wat duidelijker en meer op de voorgrond op plaat staat.

Eigenlijk moet ik deze nog wel een keertje hebben idd.

Maar ben het met Kronos eens dat je ook metal liefhebber kunt zijn zonder dat je deze in de kast hebt staan.

Meestal bieden liveversies iets extra's maar de messcherpe finesses van Altar Of Sacrifice/Jesus Saves en het geweldige drumwerk in Raining Blood verzanden hopeloos in de mix van Decade Of Aggression. Ook het stemgeluid van Tom Araya klinkt op Reign In Blood veel beter dan op het betreffende livealbum.

Reign In Blood klinkt opgefokt, agressief en retestrak. De glasheldere en gortdroge productie zorgde voor een volwassen uitstraling. Een nieuwe Slayer was geboren en tegelijkertijd een nieuwe maat der dingen. Zeker voor wat de extremere metalsoorten betreft.
Natuurlijk hoef je hem als metalliefhebber niet in je kast te hebben. Maar in 1986 sloeg dit in als een bom en de schokgolven zouden nog lang nazingen in Hard 'n heavystan.

Ik vind Araya op Decade veel beter klinken. Mooie rauwe klank. Ik heb heel erg lang moeten wennen aan de studioversies van veel van die nummers.

heb deze vanmiddag toch maar meegenomen, want wilde toch eindelijk het verschil eens horen tussen studio en live. Moet zeggen dat deze plaat mij ook erg goed bevalt. Dit is de beukplaat bij uitstek, zelfs vandaag de dag lijkt me deze bijna niet te overtreffen. Samen met Master Of Puppets en Number Of The Beast de 3 belangrijkste metal albums uit de jaren 80.

De titeltrack steekt wat mij betreft met kop en schouders boven de rest uit.

Vind de rest toch teveel hetzelfde klinken op het eerste gehoor.

Goede keuze, want enkele losse nummers op een live album geven de sfeer van dit album niet goed weer. En als je niet vies bent van Slayer hoor je deze bij uitstek natuurlijk wel te hebben.

Specifiek voor deze topplaat blijft de nu nog totale agressie op een korte speelduur. Ik herinner me een interview met Tom Araya waarin hij zei dat de nummers oorspronkelijk trager en dus ook langer waren. De snelheid en oerkracht is tijdens de opnames ontstaan. Blijft een mokerslag, dit album. Een klein half uur alles geven. 1984 en 1986 waren superjaren in Metal.

Heb Slayer in 2009 live gezien, en wist niet wat ik meemaakte toen, wat retestrak gepeeld. Niet veel die dat kunnen. Heb naar aanleiding van dat concert paar dagen later gelijk Decade To Agression gekocht,en daar klonk het hetzelfde als tijdens dat concert. Maar een studio plaat ontbrak nog, vandaag maar gedaan. Je kunt hem bijna overal krijgen voor rond de 5 euro, geen geld voor een klassieker als deze.

Eigenlijk is het niet echt mijn smaak, maar een halfuurtje uit je dak gaan op deze rete strakke plaat vind ik nog wel leuk.

En wat je al zegt een album heeft en bepaalde sfeer waar de nummers bijelkaar horen. Een live plaat is meestal een verzameling beste nummers van een band, eigenlijk een beetje de kers op de taart van dit soort albums.

1980 ook, of spreken we dan nog van hardrock?

Tja, discussie voor een andere plaats wellicht: wanneer werd het metal? Ik heb het geluk gehad die tijden actief mee te maken en het zijn ook mijn gekoesterde tijden. Ik hoor veel nieuwe metal groepen met schitterende platen, onder andere door de topic Het Metal Album van de Week, maar zelden kunnen ze aan dit album tippen. Dit album heeft iets ongrijpbaars voor mij, moeilijk om uit te leggen. Een plaat die ik nooit kan en zal beu geraken, daarvoor heeft het een te grote indruk op mij, nog altijd. Meesterlijk zoals bijvoorbeeld Don't Break the Oath van Mercyful Fate. Mijlpalen.

Volledig met je eens, Luc. Ik merk ook wel dat ik platen als deze aangrijp als referentiekader of zelfs als een soort norm/standaard. Eén van de weinige 5* die ik heb gegeven en dat is sinds mijn inschrijving onveranderd gebleven!

Het openingsnummer en de afsluiter zijn iconische nummers in de metalwereld, die zal iedereen wel kennen, en het zijn ook gewoon ontzettend goeie nummers. Alles wat zich daartussen bevindt, varieert van "ijzersterk" tot "goed". Slechte nummers zijn niet te vinden, en het is een bijzondere plaat, met veel invloed op latere bands.

4 sterren

Deze plaat heeft er voor gezorgd dat veel drummers pijlsnel naar de winkel renden om een dubbelpedaal te halen. Door de tijd heen zijn de basdrumsnelheden flink omhoog gegaan tot op het belachelijke toe. Nu is het soms zo snel dat het net lijkt alsof je naar een hele lange scheet aan het luisteren bent.

Dave Lombardo speelt echt geweldig op deze plaat. Deze plaat heeft Slayer nooit meer overtroffen. Al zijn South Of Heaven, Hell Awaits en Seasons In The Abyss ook ijzersterke platen.

Dat kan ik zeker beamen, was me tijdens die - inmiddels - vele luisterbeurten ook opgevallen. Sowieso een ideale plaat als je eens een halfuur wil razen. Perfect qua speelduur, een plaat die ik mede daardoor niet gauw beu zal raken.

Over drumwerk gesproken. Die andere uit 86, Darkness Descends bevat toch ook alleraardigst drumwerk. Uiteindelijk vind ik wel dat het de combinatie van songs en energie is dat deze plaat overtuigend maakt. Een teamprestatie dus.
En ik verlang ook wel eens terug naar de tijd dat het drumgeluid gewoon lekker droog op band gezet wordt. Zoals het is zeg maar.

Gene Hoglan is dan ook een beest. Zowel Lombardo als Hoglan zijn van grote invloed geweest op de hedendaagse metal. Lombardo heeft zich echter niet onwijs meer doorontwikkeld, Hoglan nog wel.

Op facebook is een actie in gang gezet om Angel of Death in de top 2000 te krijgen. Ga dus stemmen op dit nummer, eens kijken of het ook daadwerkelijk in de top2000 opgenomen en uitgezonden wordt.

Op nummer 1 en dan gierend en brullend 2013 in gaan!

Ik heb hem toevallig net als vrije keuze ingebracht

Crap, net gestemd en dat nummer niet meegenomen... nouja, succes in ieder geval. Rond de 150 stemmen moet het als het goed is lukken.