Opeth - Damnation (2003)

Is er een rede voor dat ze hebben gekozen om een heel ander soort album te maken?

Niet dat ik weet Guinness. Behalve dat het samen met Deliverance als een tweeluik gezien kan worden.

Maar misschien kan iemand anders er meer over vertellen.

Damnation en Deliverance zijn tegelijkertijd opgenomen. De bedoeling was de stevige elementen en de sfeervolle akoestische elementen van Opeth te scheiden en uit te brengen als tweeluik. Daar is op het laatste moment vanaf gezien. Deliverance verscheen eerst en Damnation verscheen enige tijd later.

Ik heb ook wel eens ergens gelezen dat men uiteindelijk over Deliverance niet helemaal tevreden was en men op het laatste moment toch weer wat meer een traditioneel Opeth album maakten. Niettemin is Deliverance de meest stevige uit het Opeth oeuvre.

Verhoogd naar vijf sterren.


Precies.

Dit album is gewoon magisch mooi en is samen met Morningrise mijn Opeth favoriet geworden. Bij vlagen heel breekbaar en het volgende moment gewoon heerlijke rock. Af en toe een prachtige opbouw en ik ben verliefd geworden op het abrupte einde van Closure om vervolgens de prachtige intro van Hope Leaves te horen. Met Windowpane dan als begin en Weakness als eind is dit album gewoon een meesterwerk.

Ja. Gewoon omdat het kan.

Finally, coming back home, meant resting days. Well, sort of, I had started to write for what was becoming "Deliverance" and "Damnation". I was kinda jaded and didn't really feel like writing, didn't have any inspiration at all. I wanted to write heavy music, something heavier than we'd ever done, still I had all these great ( I thought) mellow parts and arrangements which I didn't want to go to waste. My best friend, Jonas of Katatonia, heard my moans..."What shall I do?" He's the one who came up with the idea of doing 2 albums...one heavier, one mellow. The idea wasn't brand new as our former label Candlelight, and Lee Barret had sown the seed after we did "Morningrise", although that idea was more based on doing a single, all mellow album. Not two albums.

Anyways, this was so exciting that I more or less decided that this is what we gonna do. I decided even before asking the rest of the band, that's how excited I was. When I eventually told them about these plans, all of them we're into the idea. When I told the label however, there was a little more talking involved to get them interested.

Bron: Opeth.com

Aldus Mike Akerfeldt

Windowpane is bij mij nu zo erg gegroeid, dat ik het nu één van de beste nummers van Opeth vind. Sowieso één van de beste nummers ooit.

Inmiddels verhoogd naar 4,5*, maar ik voel dat dit nog wel eens naar een 5* kan schieten.
De nummers zijn stuk voor stuk prachtig. Heerlijk in opbouw, heerlijk in sfeer en gewoon heerlijk qua compositie.
Tracks die ik op dit moment het vaakst luister zijn Weakness (als een van de weinige denk ik), Hope Leaves en Windowpane. Maar eigenlijk is elke track geweldig.

Gisteren deze cd gekocht om als eerste Opeth album aan mijn collectie toe te voegen.
Ik heb gekozen voor Damnation omdat ik dit album het beste ken.

Net weer onder de koptelefoon beluisterd en het blijft schitterend, al gaat er wel een half puntje vanaf. Vergeleken met de andere albums toch iets minder spannend.

Prachtige plaat. Het rustige en sfeervolle Opeth dat af en toe zelfs volledig clean speelt. Een van mijn favorieten. Veel rustiger dan gedacht, maar daardoor zeker niet slecht.

Deze heb ik vanmiddag samen met het debuut van ZZ Top en The Stooges samen voor maar 15 euro gekocht.

Heb hem gelijk opgezet, maar valt me op dat ze een erg beklemmende en zwaarmoedige sfeer hebben weten neer te zetten. Geen harde drums of gitaren in de vorm van metal, maar meer harde rock. Mooi album waar ik een goed gevoel bij heb en die ik nog veel zal draaien denk ik. De link met Porcupine Tree kun je hier ook duidelijk in terug horen vind ik, want de invloeden zijn op sommige momenten duidelijk hoorbaar. Mooi album waar gelukkig de grunts in ontbreken, maar wie weet ga ik via deze Blackwater Park ooit nog eens waarderen.

Voorlopig gelijk al een 4*

Ik zou zeker Blackwaterpark eens proberen.

Begin eens te luisteren naar het prachtige Harvest (dat is gruntloos)

En probeer daarna The Drapery Falls, daar zitten wel enkele grunten in, maar heeft zon prachtige sfeer, dat dat de ideale manier is om te wennen aan een grunt.

Blackwaterpark was mijn eerste Metal album met grunts, en als je die eenmaal kunt (of leert )waarderen kun je op een veel bredere manier naar muziek luisteren.

Mijn persoonlijke favoriet van Opeth is My arms your hearse, maar ik denk niet dat dat verstandig is om mee te beginnen (een van de zwaarste albums van de band) , maar wie weet kun over enige tijd ook dit album wel waarderen.

Ik zou net dezelfde sequentie aanraden! Harvest zou op Damnation passen en The Drapery Falls kent heel weinig grunts, zeer interessante wendingen en begint heel meeslepend. De wall of distorted sound sleurt je direct mee. Ik denk dat er in die intro bovenop de distorted gitaar een e-bow aan te pas komt, die de ononderbroken riff net zo... wel ja, meeslepend maakt.

Harvest zou qua sound en compositie totaal uit de toon vallen op dit album.

Maar hij bedoelde het niet zo letterlijk. Harvest is namelijk zeker een logische stap na dit album en trekt je nog net iets meer de wereld van Opeth in. Zelf raad ik aan om, voordat je aan The Drapery Falls begint, Burden nog op te zoeken en wellicht Benighted. Allebei geen grunts en ze laten allebei weer een andere kant van Opeth zien.

En Credence

Benighted had hier prima opgepast.
Ik raad je ook Coil of Hours of Wealth aan.

Wat blijft dit toch een prachtig ingetogen album; heerlijk sfeertje met mooi gitaargeluid en mooi gezongen. Dat sfeertje wordt hier duidelijk mede bepaald door Steven Wilson ( heb ik als Porcupine Tree fan geen enkel probleem mee hoor ! ) die de toetsen en backing vocals hier voor zijn rekening neemt en volgens mij ook nog wat gitaar speelt.

Mijn eerste kennismaking met dit album kwam trouwens pas toen ik de Lamentations dvd kocht en die uitvoeringen van deze nummers daarop zijn werkelijk briljant en zeer de moeite waard . Ook de documentaire over het tot stand komen van dit album en Deliverance vond ik interessant om te zien; ook natuurlijk vanwege de samenwerking met Steven Wilson. Binnenkort nog maar eens bekijken .....

2 Favorieten aanwijzen hier is als bij zoveel albums erg moeilijk; voor nu ga ik voor Death Whispered A Lullaby en To Rid The Disease maar ook Windowpane en In My Time Of Need maken nog steeds een kans.

Minste nummer vind ik Ending Credits; ik mis Mikael's stem en ook muzikaal vind ik dit de minste. Weakness daarentegen vind ik verre van "weak" Al met al een welverdiende 4,5 punten.

Ending Credits stelt muzikaal niet echt veel voor maar draagt wel goed bij aan de sfeer en staat op precies de goeie plaats net voor de hypnotiserende afsluiter Weakness.

Ik heb enige tijd dit een wat minderwaardig Opeth album gevonden. Nu vind ik het gewoon een ander Opeth album dat hun oeuvre een meerwaarde geeft.

Ademloos heb ik net naar dit album geluisterd. Want dat is het echt, een luisteralbum waar ze een verhaal willen vertellen. Dit moet je beslist niet luisteren als je haast hebt of als vluggertje tussendoor, want dan doe je het album echt te kort. Een prachtige muzikale ervaring met een duistere sfeer is dit album. Er staat ook geen minder nummer of een skip moment tussen. Het gehele album klinkt als 1 nummer en is weer voorbij voor je het weet.

Het is echt ongelooflijk wat voor een groove Martin Lopez uit zijn drumstel tovert. Ik luister dit album alleen al voor de drums en daarbij komt kijken dat dit album zoveel meer is.

De komende maand dit album maar eens verkennen. Jaren geleden heb ik Damnation als eens geleend van een vriend, maar toen ben ik niet veel verder dan 2 luisterbeurten gekomen voordat ik het aan de kant legde wegens niet boeiend. Ben benieuwd of ik er nu anders naar luister.

Het openingsnummer is alvast aardig, hoewel mijn hart er nog geen sprongetje bij maakt.

Dit is een echt luisteralbum. Geen hits of catchy deuntjes, maar gewoon een hypnotiserende luistertrip van begin tot eind.

Gewoon de tijd voor nemen wizard.

Onthoud een ding bij dit album:

Zoals Michael al zei voordat hij begon aan live versie van To Rid The Disease
(Lamentations DVD)

Only that its slightly mellow,..... doesnt mean that its less evil......

Het kan niet anders dat dit album geweldig klinkt op vinyl. Misschien ga ik die maar eens binnenkort aanschaffen.

Dit album is op dubbel vinyl uitgebracht door Koch Records. Een minpunt, het is niet zo'n lang album en dus moet je op korte tijd vaak de plaat omdraaien/wisselen. Nog een minpunt, de foto van de hoes loopt bij de cd verder op de achterkant van het boekje wat hier niet het geval is. Dat vind ik toch een misser, zeker aangezien het toch een gatefold betreft. Hetzelfde geldt voor het album Deliverance.

Dergelijke onnauwkeurigheden vallen bij mij in de categorie blunders.

Ach, het is wel begrijpelijk dat ze voor de achterkant van de hoes gewoon de achterkant van de cd hebben overgenomen omdat daar ook de titels van de nummers op staan. Maar met een beetje creativiteit was men tot een veel mooier eindresultaat gekomen.

Ideaal zou zijn geweest dat men de hele binnenkant van de dubbele hoes (waar nu teksten en de bandfoto in staan) had gebruikt voor de bandfoto en dan de songteksten + foto achterkant cd op de binnenhoezen. Maar dat kost uiteraard weer wat meer dan blanco binnenhoezen.

Ik ga bij dit album geen hele maand meer blijven hangen in mijn reis doorheen het oeuvre van Opeth want daar ken ik het al te goed voor. Vervroegd op naar Ghost Reveries dus, dan blijft er in september nog wat tijd over om de live albums nog eens te beluisteren.

Damnation is echt een bloedmooie plaat vind ik. Lang niet zo donker als het andere werk maar ook niet zo licht als op het eerste gehoor lijkt. Zeker wel het toegankelijkste dat Opeth tot hiertoe heeft gemaakt. In mijn Opeth top tien (in progress) scoort het een plaatsje beter dan Deliverance omdat ik die een beetje wisselvallig vind.

Na 3 luisterbeurten ben ik nog niet zo enthousiast over dit album. Het komt niet echt tot leven en op een paar uitzonderingen na vind ik het maar een beetje bloedeloos doorkabbelen. Ik mis de harde stukken, hoewel ik een nummer als Harvest ook erg goed vind. Maar geen van de nummers hier komt tot dusverre in de buurt van dat nummer.

De komende 20 dagen zal ik dit album nog beter beluisteren. Afwachten of er nog wat gebeurt.