Opeth - Damnation (2003)

Ik vind dit toch wel echt met groot verschil het zwakste album van Opeth. De nummers hierop vind ik stuk voor stuk minder dan het rustige Harvest en ingetogen Benighted die reeds op eerdere albums stonden. Eigenlijk ontbreekt op Damnation alles (vooral de duistere sfeer) wat Opeth voor mij zo bijzonder maakt, met als gevolg dat het voor mijn gevoel amper een volwaardig Opeth album te noemen is.

Ik zie Damnation ook wel als een Opeth tussendoortje. Nergens komt de spanning van de 'normale'albums om de hoek kijken.

Voor mij persoonlijk neemt dat niet weg dat ik hier heel erg van kan genieten.

Stuk voor stuk mindere nummers gaat me toch te ver. Windowpane en Hope Leaves horen wat mij betreft tot hun allerbeste nummers.

Misschien verander ik nog wel van gedacht Nicholas, als ik het album binnenkort nog eens extra aandacht geef. Maar tot hiertoe was ik hier snel op uitgeluisterd, terwijl ik bij andere albums van Opeth het gevoel heb/had dat er nog veel te ontdekken viel.

En toch nog een 4*? Dit was mijn kennismaking met Opeth en heb gelukkig ook gezocht 'beyond Damnation', want representatief voor het volledige oeuvre is Damnation inderdaad niet. Lang geleden dat ik 'm beluisterd heb, maar ik heb er toch een positief gevoel aan overgehouden. En kijk, ik geef zelfs maar 3,5! Dat is nog altijd 7 op 10 hé, niet zo slecht toch

Ieder stemt op zijn eigen manier hè.

2.5 = slecht
3.0 = matig
3.5 = goed
4.0 = heel goed
4.5 = geweldig
5.0 = onovertroffen

Damnation vind ik dus een heel goed album.
Maar van Opeth verwacht ik wel wat meer dan dat.

Zonder 'Opeth-verwachtingen' beluisterd vind ik dit nu toch wel geweldig.

Geen enkel album van Opeth is representatief voor het gehele oeuvre. Goed, Damnation is inderdaad wel het buitenbeentje van de discografie. Windowpane blijft desondanks één van hun beste nummers, onmogelijk om geen kippenvel te krijgen bij die huilende solo op 04:36. Simpel, maar ongelofelijk meeslepend.

Dat valt wel mee. Eigenlijk elk album behalve dit.

Eigenlijk zou je dit album aan iemand moeten geven voor valentijnsdag. Dit album staat gelijk aan de ware schoonheid van sommige mensen. Dan hopen dat degene -na een eerste luisterbeurt- de boodschap dan meteen begrijpt .

Nou, als ik Åkerfeldt op The Roundhouse Tapes moet geloven werkt het wel hoor .

Ik heb dit album nu nog een aantal keer beluisterd en eigenlijk doet dit helemaal niet zo veel onder aan het andere werk van Opeth. Als je bij het beluisteren gewoon niet denkt aan Opeth en de kwaliteit van hun andere albums, maar je inbeeld dat Marco Borsato dit gemaakt heeft is dit een enorm goed album.

Toch maar 4,5*.

Ik zie nog steeds een 4,0 staan, rock-rick.


Zonder de vergelijking met andere albums van Opeth vind ik dit eigenlijk wel erg goed. Het probleem voor mij is dat ik van Opeth verwacht in meer gevoelslagen aangesproken te worden. Al wordt het hier soms ook best stevig. Gisteren heb ik op dvd (Lamentations) de live-uitvoering hiervan beluisterd/bekeken en erg genoten. Maar wat me (toch weer met de gebruikelijke Opeth in gedachten) wat stoort is als een refrein te vaak herhaald wordt. Om die reden zal het wel nooit een 5* album worden voor mij.

Nu wel .

Goed gedaan.

Ik begin dit album en de donkere wederhelft ervan (Deliverance) steeds beter te vinden. De afsluiter Weakness op de dvd Lamentations is echt bloedmooi. Zo verstild en breekbaar, na de pauze gevolgd door het logge en massieve Master's Apprentices. Uit de kunst, dit contrast.

Deliverance krijg ik als het goed is deze week binnen, dus dan kan ik die ook gaan luisteren. Ik heb nu ook mijn vader aan dit album gekregen, hij vroeg me zelfs of ik het voor hem wilde branden. Hij houd alleen nog niet van grunts, maar instrumentaal en bij de zuivere zang vondt hij ook Blackwater Park wel goed, dus misschien kan ik het hem nog leren .

Windowpane, In My Time of Need, Hope Leaves; Weakness...

Tegen zoveel schoonheid ben ik niet bestand.

(Van 4.5 naar 5.0 sterren.)

Ik zit eraan te denken je weer achterna te gaan, maar aan de andere kant kan ik zo ieder Opeth album wel vijf sterren geven. De kans dat dit vijf sterren wordt is overigens redelijk groot.

Natuurlijk weer topalbum van Opeth.
Veel rustiger dan de andere cd's maar daarom ook zo mooi!
Inderdaad misschien iets minder spanning, maar hij krijgt toch de volle vijf sterren van mij!

Lekker tussendoortje dan

Niet de beste van Opeth maar misschien wel de mooiste. Het heeft even geduurd voor ik deze op waarde schatte en dat is eigenlijk pas gebeurd door de live uitvoering op Lamentations (en Hope Leaves ook op Live in Albert Hall) te zien en te horen. Het album zelf klinkt wat klinischer.

Ik heb me eindelijk eens aan een album van Opeth gewaagd.
Kronos had mij enkele weken geleden 3 albums getipt waarvan Damnation er een van was.

Ik wist totaal niet wat ik moest verwachten van deze band maar het heeft mij positief verrast.
Ik had een harde metalband verwacht maar dat is het dus totaal niet, in ieder geval niet op dit album.
Het album lusitert in ieder geval lekker weg en na een paar luisterbeurten moet ik hier toch zeker 4* voor geven!
Hopelijk bevallen de andere albums ook zo goed als Damnation, dan hebben ze er in ieder geval een fan bij!



Leuk om te lezen dat na 5 dagen je mening toch veranderd!

Zoals je zelf al zegt, alleen op dit album is het rustig. Op de andere albums vind je ook zeker minstens net zo mooie rustige stukken, maar Opeth is wel een harde metal band. Eigenlijk weet je dus nog steeds niet wat je moet verwachten.


Mits je tegen grunten kan, zullen de meeste andere albums van Opeth zelfs nog wel beter bevallen.

Trouwens, zelfs als je niet tegen grunts kan zal Opeth je dat wel leren waarderen .

Ja, soms valt opeens die verwachting weg van hoe iets zou moeten zijn en hoor je het zoals het is.

In ieder geval nog bedankt voor de tip!

Dit is zo'n album die je zowel als muzak maar ook als een belevenis kan beluisteren. Een album dat je begrijpt als je in een dip zit maar ook tegelijkertijd tegen je zegt dat je je niet moet gaan zitten mokken. Ik heb heb dit album de laatste tijd veel "beleefd".

Welk Opeth-album is nou echt te vergelijken met deze?

Geen enkele. Deze is uniek in die zin dat er nergens een grunt te horen is en dat het eigenlijk geen metal is.

De meeste Opeth albums hebben vergelijkbare akoestische momenten. Denk aan nummers als Burden (Watershed), Harvest (Blackwaterpark) en Benighted (Still Life). Maar als ik jouw was zou ik echt proberen de grunts te waarderen, oefening baart kunst. Begin met Atonement/Reverie/Harlequin Forest van Ghost Reveries.

Toevallig die laatste 2 nummers die je opnoemde aan het luisteren. Vind dat wel erg goed klinken. Het zijn idd nog de grunts waaraan ik moet wennen. Alhoewel ik sommige nummers van andere bands wel erg vet vind met grunts (Irate - Vendetta en Hollenthon - Lords of Bedlam bijv.). Ik wil het sowieso nog een kans geven. Maar ik ga eerst maar eens beginnen met Ghost Reveries.

Bij Opeth hield ik altijd vast aan de momenten zonder grunts en de nummers als Harvest, Burden en Benighted. Eerst waren de grunts echt een afknapper, later kon ik door ze heen luisteren en nu begint het moment te komen dat ik sommige grunts ook daadwerkelijk mooi begin te vinden.