Van Halen - Van Halen II (1979)

Begin dan voor de grap met kant 2 of nummer 6 op de CD, Light Up the Sky, het beste nummer, althans dat vind ik al een kleine 40 jaar. Fenomenaal hoe Van Halen hier klinkt, de drums, bass, vocals, gitaren, alles klopt aan dit nummer.

Toevallig krijg ik dat gevoel ook bij Somebody Get Me a Doctor of Bottoms Up! of D.O.A.. Een waanzinnig tweede album, een logisch vervolg op het debuut zonder in herhalingen te vallen.

Het vervolg hierop, Women and Children First, is nóg beter.

Okidoki, Ik moet toegeven dat dit mij eerste indruk was . Misschien nog wat meer beluisteren. Ga ik zeker doen !

Van Halen II is gewoon één groot feest. In gezelschap van absolute toppers als hun debuut, 1984 en fan-favorite Fair Warning is die misschien wat onderbelicht. Hij heeft niet het overdonderende van het debuut. Begint juist vrij relaxed, met die eerste twee nummers. Daarna gaat het dak er af. Van Halen heeft geen krampachtige poging gedaan om te verrassen na hun debuut, ze hebben het feest gewoon voortgezet. Hun meest ongecompliceerde album. Hete zon, koud bier, barbecue en Van Halen II door de luidsprekers. De zomer komt er aan!

Ik heb de digitale 2015 remaster The collection even op random gemikt op Tidal met een gedegen volume en aan het geknetter bij de start van Outta Love again komt prompt een einde door een harde klap op zowel de bass als de snare. Ik had mijn aandacht er niet helemaal bij en schoot toch een stukje omhoog van de stoel van de door mijn brein opgewekte schrikreactie. Ja, uhh, dat wil ik wel even bewust terughoren, snel op repeat en dan is het nog erger want ik geen idee meer na hoeveel seconden die klap kwam haha. De subwoofer is weer stofvrij in ieder geval.

Een weergaloze debuutalbum laat zich maar moeilijk overtreffen en dat is dus het geval met Van Halen II. Tuurlijk, het gitaarwerk is buitenaards goed en de band speelt lekker enthousiast. Maar het Blitzkrieg effect van het debuut blijft achterwege mede omdat de songs niet sterk genoeg zijn. Het zal even tot aan Fair Warning duren voordat VH weer een memorabele album maakt.

Jaap Edenhal, 1979. Stond uren van tevoren in de rij. Binnen waren de heren bezig met de soundcheck. De magistrale openingsriff van 'Light Up The Sky' dreunde door de muren heen. Onvergetelijk.

Van Halens debuut veroorzaakte een aardbeving in het hardrocklandschap, maar zelfs in 1978 kwam het in de Amerikaanse albumlijst niet verder dan twee weken #19. Zie zelf welke rockende acts hoger haalden.
Vervolgens waren daar spraakmakende tournees als voorprogramma van Montrose, Journey en Black Sabbath, waarbij de jonge honden niet alleen de tv's uit hotelramen deden vliegen maar vooral grote indruk maakten op de podia. Zozeer zelfs dat de heren van Sabbath nerveus werden.

Een week na dit intensieve tourschema landde men in de studio voor de opvolger, waarvan het meeste al binnen een week op tape stond. De band nam weinig tijd voor nieuw materiaal en dus bestaat II grotendeels uit werk dat het titelloze debuut niet haalde, hetgeen in 2016 werd bevestigd door Gene Simmons die in 1975 vijftien nummers met hen opnam.
Van Van Halen II bereikten op mijn zolderkamer via Hilversum 3 slechts instant favoriet D.O.A. en het slappere Beautiful Girls mijn cassettedeck.

Vele fans vinden II desondanks net zo goed of zelfs beter dan het debuut. Wie als ik houdt van het robuuste Van Halen, wordt met deze opvolger met de diverse partyrockers teleurgesteld. De band speelt weliswaar meer dan prima en alle muzikale kwaliteiten zijn weer aanwezig: wat spátten lol en inventiviteit weer van Eddie Van Halens spel! En toch: het songmateriaal is minder.
Alleen al de slappe popcover You're No Good als opener, gevolgd door het lichte Dance the Night Away. Vergelijk die met de eerste twee van het debuut! Qua songmateriaal komt het niet meer goed op kant 1.
Met Light up the Sky komt de groep echter fel uit de startblokken op kant 2, een nummer zonder echte coupletten. Dan het heerlijke akoestische miniatuursnarenracertje Spanish Fly (wie had dat verwacht?) en vervolgens de heavy riff van D.O.A. De twee nummers daarna zijn me echter net als die op kant 1 te licht, al blijft het gitaarspel heerlijk. Slechts drie pakkende nummers voor mij.

De groep stond in juni 1979 in Amsterdam met St. Paradise in het voorprogramma: wie hun album hoort, begrijpt waarom zelfs een minder Van Halen een streepje voor had op genregenoten. Dit met hun frivole stijl en (gitaar)virtuositeit, om maar te zwijgen over de showcapaciteiten van zowel David Lee Roth als Edward van Halen.
In eigen land klom Van Halen II hoger op de albumladder dan het debuut: #6 in mei, de eenvoudige hoes ten spijt. Alhoewel: krachtig logo. Toch liever de foto's van achterzijde. Waarom Roths voet op de binnenhoes is ingezwachteld, valt te lezen in de link in dit bericht.

Ik prefereer een zwaarder Van Halen. Wat dat betreft zat het met mijn instapplaat Women and Children First wel goed!

En Somebody get me a doctor dan? Die riff is toch weergaloos?!

RonaldjK, hoe kan je dat nou zeggen...

Eeeh... sorry heren, niet mijn glas bier...