Iron Maiden - Piece of Mind (1983)

Hier kan ik mij volledig in vinden

Zelden een album gehoord die zo overdonderend begint . Where eagles dare is echt een fantastische opener van dit album. Je krijgt echt zin om het hele album te gaan beluisteren. revelations geeft daar een prima vervolg aan. De eerste 13 minuten van dit album zijn echt top en legt de lat voor de rest van de nummers enorm hoog.
Dat die lat zo hoog ligt blijkt wel want Flight of icarus en die with your boots on zijn redelijke songs, maar kunnen het niveau van de eerste 2 songs niet halen.
Bij The trooper kom je gelukkig weer in de sfeer van de eerste 2 nummers. Maar zodra die is afgelopen is het ook wel gedaan met dit album. Still life, Quest for fire en sun and steel vindt ik niet bijzonder. En er zijn veel mensen die To tame a land geweldig vinden, maar ik hoor niet tot die groep. Ik ben er niet kapot van. Iron Maiden heeft betere Epic nummers geschreven.

Dus als het album is afgelopen blijf ik toch met een dubbel gevoel zitten. De eerste helft van het album krijgt een dikke JA de tweede helft is voor net voldoende

Het eerst album dat ik draai in 2013!
Heerlijk album,heb de lp vroeger grijs gedraaid.
Nu al jaren op cd toch n beetje miskent parreltje tussen de grote tussen(albums)number of the beast,powerslave,7th son.

Ook dit album van grote klasse .paar nummers hierop zijn op live after death ook terug te vinden in vaak nog mooiere uitvoeringen!

En dit alles alweer uit 1983,time fly's .

Flight of icarus blijft toch geweldig!

Wat mij betreft de Nr 1 van Iron Maiden!

Voor mij ook beste cd van Maiden legendarisch !

Gelukkig ben ik niet de enige die er zo over denkt.
Maar de verschillen met NotB, Powerslave en SiT zijn klein.

Lekker album!
Was Maiden na NotB totaal uit het oog verloren..
Rond die tijd ging mijn interesse meer uit naar het verkennen van de meer progresieve en psychedelische muziek. Bij toeval zat dit album samen met SiT in een zolderaankoop en kwam zodoende dus toch in mijn bezit. Jarenlang genegeerd in een kist op zolder. Wat ik als rebellerende puber zo gaaf vond, stond me nu ronduit tegen: de hoezen! Daar sta je dan als getrouwde vent met je plaatjes van gefilleerde duivels en demonen aan je vrouw uit te leggen hoe mooi de muziek wel niet is. Nee, infantiel en regelrecht genant. Maar bij een eerste beluistering en hernieuwde kennismaking met de ijzeren dienstmeid kon het me heel redelijk bekoren. Er zitten zelfs wat tegen de prog aanleunde stukken tussen de recht toe recht aan nummertjes. En eerlijk is eerlijk, het album werd bij elke beluistering beter (in mijn oren dan.)
De gitaarduels zijn echt gaaf en zelfs de productie valt me niet tegen. Ik vind dit album nu minstens net zo goed als NotB en ben blij dat ik het album niet verkocht heb en mijn aversie overwon en toch weer geluisterd heb!
Sterker nog, ik denk dat wanneer ik Powerslave of 7th nog op vinyl tegenkom, ik ze gewoon weer koop.

Bij mij gaat the Number of the Beast net nog voor...

Ach ja, de verschillen bij mij zijn ook heel klein

Dit album heeft alleen maar goede nummers, maar op Number of The Beast zijn de beste nummers beter dan de beste nummers op deze, maar op Number of The Beast staan ook een paar zwakke broeders op. Vind dit een veel consistenter album, en vind Number wisselend in kwaliteit.

Vind ik niet. Deze is juist erg wisselend van kwaliteit. Where Eagles Dare, Revelations, The Trooper en To Tame A Land zijn toppers. De overige nummers zijn het net niet, vooral vanwege al te cheesy irritante refreintjes. Vind ik dan he.

TNOTB blijft het beste IM album met Dickinson. Deze haalt dat niveau toch wat minder.

Het 'jongen honden' inborst is er een beetje vanaf met Piece Of Mind. Het klinkt net wat kalmer, maar ook uitdagender. Met Where Eagles Dare, Revelation en To Tame A Land, staan er nog meer epics op. The Trooper, Flight Of Icarus en Die With Your Boots on en de rest ook zijn wel weer wat gemakkelijker. Zwak zou ik Sun And Steel en Quest For Fire niet willen noemen, maar het zijn wel de minsten van het album.

Ik ben hartstikke gek op Piece Of Mind, maar The Number Of The Beast heeft welhaast een Bijbelse status. Een veel dwingender en vuriger album.

Inderdaad. Voor mij is The Number of the Beast ook hét Maiden-album. Wellicht mede omdat dat ook het eerste was dat ik van ze hoorde. Vaak blijven die albums een speciaal plekje in m'n hart houden. Maar Piece of Mind is ook een absolute topper. Kant 1 van de LP is zeker de betere met klassiekers als Revelations en Where Eagles Dare, maar kant 2 eindigt wel heel sterk met To Tame A Land.

Degelijk Iron maiden album maar persoonlijk vind ik hem net iets minder dan voorganger Number of the beast.

Mijn favoriete Iron Maiden album. Van begin tot eind geweldig.

he,he.... vind ik ook maar veel Maiden fans zijn het daarmee niet eens
Valt mij mee dat je hierop nog geen reactie hebt gekregen.
Overigens vind ik NOTB ook geweldig, maar net een tikkie minder dan Piece of Mind.

Ik vind dit album ook van begin tot eind geweldig. Maar dat geldt wat mij betreft ook voor het debuut, Killers, The Number of the Beast, Powerslave, Somewhere in Time en Seventh Son of a Seventh Son.

Inderdaad Kronos, de verschillen tussen de eerste 6 zijn verwaarloosbaar klein, maar SSoaSS vind ik toch wel wat minder.... Bedenk mij nu dat ik voor het debuut en Killers nog een cijfer moet geven. Maar eerst deze twee maar weer eens een aantal keren luisteren, ik draai ze toch niet zo vaak als de Bruce jaren 80 albums.

Bij mij houden Quest for Fire en Sun and Steel een hogere score tegen, wel staan er fantastische nummers op met bijvoorbeeld een Where Eagles Dare en het machtige Revelations. Binnenkomers die tellen.

Same here. Quest for Fire en Sun and Steel zijn niet mis, maar ook niet meer dan dat. Die with Your Boots On is zo'n nummer dat ik soms vet vind, en soms simpelweg op m'n zenuwen werkt. De echte kleppers hier zijn absoluut Revelations, veruit één van de beste Maiden nummers, en het dramatische Where Eagles Dare. Refrein van Still Life vind ik vervelend, en de tekst wat kinderachtig. Vreemd dat de afsluiter, in tegenstelling tot die andere typische epische tracks van de pre-90's Maiden met historische, religieuze en/of mythologische referenties (Hallowed be Thy Name, Powerslave, Rime of the Ancient Mariner, Heaven Can Wait, Seventh Son of a Seventh Son,...), niet echt veel bekendheid heeft verworven. Zal wel liggen aan het nerveuze spelen, heerlijk opgefokt. Verborgen pareltje eigenlijk. Hoewel ik het qua sfeer nogal vreemd vind staan op deze. Eerder een Powerslave nummer.

Cheesy refreintjes in nummers zoals Sun and Steel vind ik erg NWoBHM. Vroeger hield ik niet van zo'n lichtvoetige melodietjes maar op een of andere manier heeft het me te pakken gekregen, zeker in het geval van Iron Maiden.

Dit album heb ik al eens in een opwelling gekocht omdat ik dacht dat het Iron Maiden’s beste album zou zijn. Dat bleek uiteindelijk niet zo te zijn (Somewhere in Time bevalt me beter), maar Piece of Mind blijft een goed album. Het is wel een album met twee gezichten.
Aan de ene kant is hier werk te vinden dat ik tot Maiden’s beste vind behoren: uiteraard de eerste twee nummers, The Trooper en Flight of Icarus toch ook wel. Aan de andere kant wordt een deel van Piece of Mind helaas ook gevuld met nummers die me niet echt weten te overtuigen. Die With Your Boots On bijvoorbeeld. Het nummer begint aardig, maar bij het refrein haak ik af. Quest for Fire is me ook wat te simpel, en de tekst is ook een beetje lachwekkend aangezien daar mensen tegelijk met dino’s rondlopen. Sun and Steel vind ik dan wel weer leuk. To Tame a Land is wat een twijfelgeval. Het is een mooi episch nummer, maar ik vind het net het grootse missen van Hallowed Be Thy Name of Alexander the Great.

Een goed album, maar de belofte van de eerste twee nummers wordt niet ingelost.

3.5*

Na Iron Maiden in 1980, Killers in 1981 en The Number of the Beast in 1982 volgt al in 1983 het vierde album met Piece of Mind, een verwijzing naar de Engelse term “peace of mind”, gemoedsrust, vandaar ook de nogal lugubere foto op de binnenkant van de openklapbare albumhoes. Veel rust hebben ze niet gehad, want vier albums in vier jaren en daartussen nog eens toeren, je moet het maar doen. Of dit is juist een teken van heilig vuur, energie en ambitie?

Voor zanger Bruce Dickinson is dit het tweede album, voor drummer Nicko McBrain is dit zijn debuut. Volgens mij kwam Nicko over van het Franse Trust en maakte Clive Burr (RIP) de omgekeerde beweging. Nicko McBrain heeft een totaal andere stijl van drummen dan voorganger Clive Burr (RIP), het is minder speels en minder swingend. Het is anders, daarom niet minder. De loodzware en door mij niet zo gesmaakte productie helpt Nicko ook niet vooruit, want zijn drumwerk voelt nogal log aan. Op Powerslave vind ik hem beter uit de verf komen. Let ook op de plotse toename van Engelse literatuur in hun teksten.

Prachtige nummers staan hierop met het episch aandoende Where Eagles Dare, het afwisselende Revelations, de single Flight of Icarus en het schitterende The Trooper. Where Eagles Dare is een prachtige opener met een geweldig middenstuk, Revelations met zijn tempowisselingen vind ik persoonlijk één van de beste en meest afwisselende nummers die ze ooit hebben gemaakt. The Trooper is tientallen jaren één van de vaste gasten geweest op de setlist, Murray en Smith in grootse doen. Het humeur van de dag bepaalt hoe graag ik Die with Your Boots On hoor. Still Life is iets rustiger van opzet maar heeft zijn kwaliteiten.

Het is de rest waarmee ik een probleem heb, Quest For Fire en Sun and Steel bevatten hele mooie stukken muziek maar vallen volgens mij te licht uit. Na al die jaren loop ik nog altijd met de gedachte rond dat één van die twee nummers op een andere plaats op het album moest staan. Soms kan ik een rare kwibus zijn. Ook vind ik de chorussen van beide nummers verre van geslaagd. Elk zijn meug en zijn teug maar de adoratie van sommige fans voor To Tame a Land begrijp ik ook al niet. Hallowed Be Thy Name vind ik oneindig veel sterker en beter uitgewerkt.

Was de opeenvolging van drie albums en drie tours voordien net iets van het goede te veel? Kroop er al een beetje vermoeidheid in de rangen? Ging het niet te snel? Tussen The Number of the Beast en Powerslave zoekt dit album zijn plaatsje op mijn Iron Maiden erelijst, het krijgt nog een vier hoor maar pas na lang wikken en wegen.

Ook een mooie recensie meneer Spamalot!
Het is juist die loodzware productie die wellicht mij over de streep trekt. Datzelfde vind ik ook zo gaaf aan Defenders of the Faith van Judas Priest, ook zo'n loodzware productie (maar wel beter dan die van Piece of Mind btw).

4e album van Maiden, het 2e met Dickinson en het eerste met de nieuwe drummer, Nicko McBrain.

‘Where Eagles Dare’ is een lekkere binnenkomer voor de nieuwe drummer, hij vertolkt een opvallende rol hier. ‘Revelations’ vind ik een topnummer (hoewel live nog beter, want sneller gespeeld): Mooie afwisseling tussen hardere en zachtere passages en Dickinson die gepassioneerd zijn cryptische, mystieke tekst brengt. Het refrein van ‘Flight of Icarus’ is me wat te melig, verder vind ik het wel aardig. Ook in ‘Die With Your Boots On’ is het refrein een pijnpunt, te repititief. ‘The Trooper’ is uiteraard een geweldige klassieker, die ze ook vrijwel altijd live spelen. De drie nummers die daarna komen zijn wel aardig, maar ook niet meer dan dat. ‘To Tame a Land’ is de epische afsluiter. Deze vind ik niet meer dan aardig, zeker vergeleken met hun andere epics.

Laagste score voor een Maiden-album die ik tot nu toe uitdeel, omdat ik behalve de drie klassiekers niet het idee heb dat ik iets gemist zou hebben als ik dit album links had laten liggen. 3,5 sterren.

Wat een beregoed album is dit toch eigenlijk. Where Eagles Dare is een goeie opener, daarna volgen de vier prijsnummers Revelations, Flight of Icarus, Die With Your Boots On en The Trooper. Still Life is een persoonlijke favoriet, geen geweldig nummer maar een tekst die krankzinnigheid goed weet samen te vatten. Quest For Fire heeft een fijn refrein maar blijft niet hangen qua melodie. Sun and Steel en To Tame A Land moeten het zelfs zonder herkenbaar refrein doen. Zeker bij dat laatste nummer is dat jammer. Hoe graag ik dat nummer goed wil vinden (het gaat ten slotte over Dune van Frank Herbert, een van mijn favoriete SF novels), de vonk wil maar niet over slaan.

Dit blijft toch mijn favoriete studio plaat van de IJzeren Maagd, ondanks het feit dat hier een tweetal mindere nummers opstaan (Die With You Boots on en Quest for Fire). De rest is zó goed dat dit ruimschoots gecompenseerd wordt. Ieder nummer bevat wel een verwijzing naar literatuur, poëzie of film. Met name Still Life is in dat opzicht intrigerend. Meneer Harris kent zijn klassiekers, maar zeker ook het meer obscure materiaal. Het slotnummer is weergaloos met een absolute hoofdrol voor Harris. Fantastisch hoe hij zijn bas met name in het eerste gedeelte bijna als lead instrument gebruikt. Pas in de finale mogen Smith en Murray echt losgaan. Ook de vocale prestatie van Dickinson verdient het om hier extra vermeld te worden.
Ook Sun and Steel wil ik toch nog even vermelden. Dat nummer heeft een wel heel erg lekker meebrul refrein.

Op elpee en cd.

geheel mee eens heer uffing

Er gaat geen album boven Number of the Beast. Piece of Mind is Oké, maar is gewoonweg minder dan NotB. Maar.....uiteraard smaken verschillen